Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထမင်းဖိုးတော့ ကျွန်တော် မရှားပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ရှင် အချိန်ရတယ်ဆိုရင် ကျွန်မပဲ ညစာကျွေးပါရစေ"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီ၏ အကြည့်များမှ ရှောင်ဖယ်ကာ ရုံးခန်းတံခါးကို အမြန်ဖွင့်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> မိုဟန်ကျီကမူ နှုတ်ခမ်းအစုံကို အသာအယာ ကွေးညွတ်ပြုံးရယ်ရင်း သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p>"မင်္ဂလာပါ မစ္စမင်၊ မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌမို"</p> <p>အပြင်ဘက်ရှိ ဝန်ထမ်းများက သူတို့ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>"ငါ ကိစ္စရှိလို့ အရင်သွားတော့မယ်၊ အလုပ်ဆင်းချိန်ကျရင် မင်းတို့လည်း အိမ်ပြန်ကြတော့"</p> <p>မိုဟန်ကျီက ဝန်ထမ်းများကို လျင်မြန်စွာ မှာကြားပြီးနောက် မင်ယွဲ့ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှမ်းလာခဲ့သည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သီးသန့်ဓာတ်လှေကားတံခါးဝတွင် မဆင်းသေးဘဲ ရပ်စောင့်နေသည်မှာ သူ့ကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဓာတ်</p> <p>လှေကားခလုတ်ကို နှိပ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်</p> <p>ရောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"အိုး... တကယ်ကို ကြည်နူးစရာပဲ"</p> <p>"ရင်တောင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လွန်းတယ်"</p> <p>"အိုင်ဒေါဒရမ်မာတွေထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌက သူမလက်ကို ဆွဲသွားတဲ့ပုံစံက တကယ့်ကို အနုပညာဆန်လွန်းတယ်"</p> <p>ဓာတ်လှေကားတံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် ဝန်ထမ်းများကြားတွင် ဟိုးဟိုးကျော်ကျော် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ရှင် ကားမမောင်းနဲ့တော့၊ ကျွန်မ ကျွေးမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ၊ ကျွန်မပဲ မောင်းပို့မယ်"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားမောင်းသူနေရာတွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သဖြင့် မိုဟန်ကျီမှာမူ ဘေးခုံတွင်သာ ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပါပဲ ယွဲ့ယွဲ့ရယ်"</p> <p>"ကျွန်မကို အထင်သေးနေတာလား၊ ထမင်းတစ်</p> <p>နပ် ကျွေးတာကို ဘာကျေးဇူးတင်နေဖို့ လိုလို့လဲ"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ နွေးထွေးသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p>"ဒီနေ့ ယွမ်ပေါ့ ကို ခေါ်မလာဘူးလား" </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မနက်ကတော့ ခေါ်လာမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ အဘွားရှိနေတော့ အဖော်ရအောင် ထားခဲ့လိုက်တာပါ" </p> <p>ဟု သူက ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြနေတာလဲ၊ ကျွန်မက မေးရုံတင် မေးတာပါ"</p> <p>မင်ယွဲ့က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ယွမ်ပေါ့က မင်းရဲ့ အချစ်တော်လေးဆိုတော့ ငါကလည်း အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပေးရမှာပေါ့"</p> <p> ဟု မိုဟန်ကျီက ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံသည်။</p> <p>"မှားတယ်"</p> <p>ကားလေးသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>"ဘာမှားလို့လဲ"</p> <p>မိုဟန်ကျီ ခဏမျှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ယွမ်ပေါ့က ကျွန်မရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p>သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ယွမ်ပေါ့နှင့် တသားတည်း ချိတ်ဆက်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခွဲခြား၍မရသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ယွမ်ပေါ့က ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်လည်း ဖြစ်တာပေါ့" ဟု ဥက္ကဋ္ဌမိုက စဉ်းစားမနေဘဲ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏လက်ကို ဆွဲကာ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လှမ်းခဲ့ကြသည်။</p> <p>စားပွဲတွင် နေရာယူပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး အစာအမှာစာ ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>"အဲဒီမှာ နေဖို့ ဘယ်နှစ်ရက် လိုသေးလဲ" </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မေးသည်။</p> <p>"လေးရက်ပဲ၊ အားလုံးပြီးရင် ယွမ်ပေါ့ကို လာခေါ်မယ်"</p> <p>"ငါက အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ယွမ်ပေါ့က ငါ့ဆီမှာ အမြဲတမ်း နေလို့ရပါတယ်"</p> <p>သူ့စကားကြောင့် မင်ယွဲ့ အထင်လွဲမည်ကို မိုဟန်ကျီ စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p>"သိပါတယ်၊ ကျွန်မက ယွမ်ပေါ့ကို လွမ်းလို့ ပြောတာပါ"</p> <p>"ဒါဆို မနက်ဖြန် ယွမ်ပေါ့ကို ခေါ်ပြီး မင်းဆီ လာခဲ့မယ်လေ"</p> <p>"မလာနဲ့၊ မပင်ပန်းပါနဲ့တော့"</p> <p>ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲရသည်မှာ ပင်ပန်းလှသည်ဖြစ်ရာ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးများဖြင့် သူ့ကို မပင်ပန်းစေလိုပေ။ </p> <p>သို့သော် မိုဟန်ကျီကမူ ချစ်ရသူနှင့် ရှိနေရလျှင် မည်သည့်အရာမှ မပင်ပန်းဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>"ကျွန်မ စကားကို နားထောင်၊ နောက်ရက်ကျမှ ကျွန်မပဲ လာတွေ့မယ်"</p> <p>မင်ယွဲ့က အမိန့်ပေးသလို လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်</p> <p>မိသည်။ ပြောပြီးမှသာ တစ်ဖက်လူမှာ သူမ၏ မောင်လေးမဟုတ်ဘဲ ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌကြီး ဖြစ်</p> <p>နေသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ </p> <p>သို့သော် မိုဟန်ကျီကမူ ထိုစကားကို ငြိမ်သက်စွာပင် နာခံလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကို ခံရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးဖြစ်</p> <p>သော်လည်း ချစ်ရသူ၏ ဂရုစိုက်မှုကို သူ အလွန်</p> <p>ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p>"ကောင်းကောင်းစားနော်”</p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူအကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများကို ခွက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"မစ္စတာမို”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်နေစဉ် အလိုက်မသိသော လူတစ်ဦးက ကြားဖြတ်နှောက်ယှက်လာသည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့က ကလောင်ကိုချ၍ ကြည့်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"တကယ်ကြီး ခင်ဗျားပဲကိုး၊ ကျွန်တော်က လူမှားသလားလို့"</p> <p>ဗိုက်ပူပူနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို ချီပိုးလျက် လျှောက်လာသည်။ ထိုသူသည် မိုဟန်ကျီထက် အသက်အများကြီး ကြီးသော်လည်း ရိုသေလွန်းသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ဆက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကိစ္စရှိလို့လား ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ သီးသန့်</p> <p>အချိန်ပါ၊ အလုပ်အကြောင်း မပြောချင်ဘူး"</p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စကားမှာ မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p>သူသည် လက်ကို သန့်ရှင်းသော တဘက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့အတွက် ဂဏန်းသားများကို အခွံနွှာကာ သူမ၏ ခွက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးနေသည်။ မင်ယွဲ့ကလည်း စိမ်းသက်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် စားသောက်နေလေသည်။</p> <p>"ရပြီ၊ ရှင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စားပါဦး"</p> <p>မင်ယွဲ့က တားမြစ်လိုက်သောအခါမှသာ သူလည်း အေးအေးဆေးဆေး စားတော့သည်။ </p> <p>သို့သော် ထိုသူမှာ ရှေ့မှ ဖယ်မသွားသေးပေ။</p> <p>"မစ္စတာမို... အခုလို ဆုံရတာ ကံကြမ္မာပဲလေ ဒီထမင်းဖိုးကို ကျွန်တော်ပဲ ရှင်းပါရစေ အဲဒီ အရှေ့အိုင် စီမံကိန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုလောက် ပေးပါဦးလား"</p> <p>ထိုသူသည် သိက္ခာထက် အကျိုးအမြတ်ကို ပိုမိုမက်မောနေပုံရသည်။ မိုဟန်ကျီက မော့ကြည့်</p> <p>လိုက်ပြီး -</p> <p>"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ထိုစကားလုံး သုံးလုံးက အမျိုးသား၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p>"မစ္စတာမို... ပြီးခဲ့တဲ့ အရှေ့အိုင်စီမံကိန်း တင်ဒါခေါ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဆုံခဲ့ကြသေးတယ်</p> <p>လေ"</p> <p>"အဲဒီတုန်းက လူတွေ အများကြီးပဲဆိုတော့ ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ </p> <p>လူအများကြီးဟု ဆိုခြင်းမှာ သူ့ကို အရေးမပါသူဟု သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>"မစ္စတာမို... ကျွန်တော်တို့က စီးပွားဖက်တွေပဲလေ၊ ဒီလောက် မျက်နှာသာလေးတော့ ပေးသင့်ပါတယ်"</p> <p>ထိုသူသည် စိတ်တိုလာဟန်ဖြင့် အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်ရာ ကြွက်သားများအစား တက်တူးကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း စကားများနေသော်လည်း မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့ကမူ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။</p> <p>"ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ ထမင်းစားနေတာကို နှောင့်ယှက်နေပြီ"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ အစားအသောက်ပျက်စေသော ထိုသူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ထမင်းဖိုးအတွက် ကျွန်တော် ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး၊ အခု ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယဉ်ကျေးသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လူကြားထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ မပြောဆိုလိုသော်လည်း အတော်ပင် ထိန်းချုပ်ထားရပုံပေါ်သည်။</p> <p>"ညီမလေး... မစ္စတာကျန်းက မစ္စတာမိုနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်ရုံတင်ပါ၊ ညီမလေးကကော ဘယ်လိုထင်လဲ..."</p> <p>ဘေးမှ အမျိုးသမီးက မင်ယွဲ့အား စကားနူးညံ့သူအထင်ဖြင့် ကြားဝင်ဖြန်ဖြေရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>"မစ္စတာမိုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်မ မဆုံးဖြတ်နိုင်</p> <p>ဘူး" </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"ငါ့ကို ဥက္ကဋ္ဌမိုလို့ မခေါ်ပါနဲ့လို့ ပြောထားတယ်လေ၊ မဟုတ်ရင် အဘွားက ငါ့ကို ဆူလိမ့်</p> <p>မယ်"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ရေတစ်ခွက်ကို ငှဲ့၍ မင်ယွဲ့ရှေ့သို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်ရင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ပြသလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တမင်တကာ လုပ်နေခြင်းမှန်း သူမ သိသည်။</p> <p>"ဗိုက်ဝပြီလား၊ သွားကြစို့"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အရင်ထရပ်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကာ ငွေရှင်းပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ထိုလူနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ဗိုက်ပူပူနှင့် အမျိုးသားမှာမူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်</p> <p>ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေတော့သည်။</p> <p>"မစ္စတာကျန်း... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး..."</p> <p>အမျိုးသမီးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ချော့မြှူသော်လည်း အရှက်ရနေသော အမျိုးသားက သူမကို ငေါက်ငန်းကာ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save