Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုံးဝဥဿုံ အရှုံးပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားသော စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌ ကိုရီးယားအမျိုးသမီးလေးမှာ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>"ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့လူတွေနဲ့ ခဏခဏ တွေ့တတ်သလား"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားကို စတင်မောင်းနှင်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ခါတလေပါပဲ"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ပတ်လိုက်ရင်း အေးအေးလူလူ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဒီည အချိန်ပို အလုပ်လုပ်ဖို့ လိုသေးလား"</p> <p>သူ အလုပ်များနေတတ်မှန်း သိသဖြင့် မင်ယွဲ့က ကြိုတင်မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"အချိန်ပို မလုပ်တော့ဘူး၊ ငါတို့ လျှောက်</p> <p>လည်ကြတာပေါ့"</p> <p>သူ့ချစ်သူလေးက ခဲခဲယဉ်ယဉ် လာတွေ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထမင်းတစ်နပ်နှင့်တင် လမ်းခွဲရန် သူ မရည်ရွယ်ပေ။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား ညဉ့်နက်သည်အထိ ပျော်ရွှင်စွာ လည်ပတ်ခဲ့ကြပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>"ပြန်လာပြီလား"</p> <p>မိုအမျိုးသမီးကြီးသည် ဧည့်ခန်း၌ သားဖြစ်သူအပြန်ကို စောင့်ကြိုနေသည်။</p> <p>"မေမေ... ဘာလို့ အခုထိ မအိပ်သေးတာလဲ"</p> <p> ဟု မိုဟန်ကျီက မတတ်သာသလို ဆိုသည်။</p> <p>"နင့်ကို စောင့်နေတာပေါ့ ဒီကလေးရဲ့”</p> <p>မစ္စတာမိုသည်လည်း မီးဖိုချောင်မှ ရေခွက်ကိုင်လျက် ထွက်လာပြီး သားဖြစ်သူကို မကျေမနပ် ကြည့်သည်။ မိမိတို့က အသိပေးထားပြီးဖြစ်သော်လည်း မိဘများက စိတ်မချနိုင်ကြသေးပေ။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ချိန်းတွေ့ခဲ့တာလား" </p> <p>ဟု မေမေမိုက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးသည်။ </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ အဖြေမပေးဘဲ ပြုံးလျက် အပေါ်ထပ်သို့သာ တက်သွားတော့သည်။</p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့သည် အနားမယူသေးဘဲ  သင်ကြားရေးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကိုရီးယားအချက်အပြုတ်ပညာကို လေ့လာသည်။ </p> <p>လေ့လာလေလေ သူမအတွက် ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ ကိုရီးယားအစားအစာများမှာ ကြက်ကြော်နှင့် ကင်မ်ချီမှလွဲ၍ ထူးထူးခြားခြား မရှိလှပေ။</p> <p>အွန်လိုင်းပေါ်မှ ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ပင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အကျယ်အဝန်းကို သိလိုလျှင် ၎င်း၏ ဟင်းလျာစာရင်းကို ကြည့်ရုံမျှနှင့် သိနိုင်သည်။</p> <p> ကိုရီးယား၏ နယ်မြေသယံဇာတမှာ တရုတ်ပြည်၏ ပြည်နယ်တစ်ခုစာပင် မရှိရာ ဟင်းလျာအမျိုးအစား ရှားပါးခြင်းမှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။ </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စနစ်၏ ပုံတူစမ်းသပ်ခန်းအတွင်း၌ ကိုရီးယားဟင်းလျာများကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့လာကျင့်မှူးသည်။ သူမသည် အဆင့်မြင့် ထမင်းချက်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီးသားမို့ မည်သည့်ဟင်းလျာကိုမဆို အချိန်တိုအတွင်း တတ်မြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ ပြိုင်ပွဲကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကိုရီးယားတို့သည် စနစ်တကျ ဝတ်ဆင်ထားသော စားဖိုမှူးဝတ်စုံများဖြင့် အသင့်ရှိနေကြသည်။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့”</p> <p>ဆူခဲက သူမကို မြင်သည်နှင့် လှမ်းအော်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။ </p> <p>“နင်ကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပဲလို့ ငါယုံကြည်တယ်" </p> <p>ဟု သူမက ဆိုသည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံကို ပင့်လျက် </p> <p>"ကျေးဇူးပါ၊ နင့်ကို စိတ်မပျက်စေရဘူး"</p> <p> ဟု ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>ကိုရီးယားကိုယ်စားလှယ်များမှာ မင်ယွဲ့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေကြသည်။ သူမ ပြန်လည်ယှဉ်ပြိုင်မည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ </p> <p>ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးက ပညာစုံ တတ်မြောက်နေသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ကြသော်လည်း ပါရမီရှင်များ ရှိတတ်သည်ဟူသော အသိက သူတို့ကို စိုးရိမ်စေသည်။</p> <p>ဒိုင်လူကြီးများ နေရာယူပြီးနောက် မဲနှိုက်ကြသည်။ ဟင်းလျာလေးမျိုးမှာ -</p> <p>၁။ ဂျင်ဆင်း ကြက်စွပ်ပြုတ်</p> <p>၂။ ကိုရီးယား ခေါက်ဆွဲအေး</p> <p>၃။ ဒုံဖို ဝက်သားဟင်း </p> <p>၄။ ယန်ကျိုး ထမင်းကြော် တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် စတင်ယှဉ်ပြိုင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သေသပ်ကျနလွန်းလှသဖြင့် အကပညာရှင်တစ်ဦး ကပြနေသည့်အလား ချောမွေ့နေသည်။ </p> <p>ပထမဆုံး ဟင်းလျာဖြစ်သော ဂျင်ဆင်း ကြက်</p> <p>စွပ်ပြုတ်ကို စတင်ချက်ပြုတ်သည်။</p> <p>ဤဟင်းလျာသည် ကိုရီးယားပိုင်ဟု လူသိများသော်လည်း အမှန်စင်စစ် တရုတ်ပြည် ကွမ်တုန်း အစားအစာမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အပူချိန်နှင့် အချိန်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှသာ ကြက်သားနှင့် ဂျင်ဆင်း၏ မူလအရသာကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည်။</p> <p>အချိန်ပြည့်သွားသောအခါ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့များက ခန်းမအတွင်း ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ဒိုင်လူကြီးများသည် မင်ယွဲ့၏ ဟင်းလျာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် သိသိသာသာပင် ကျေနပ်သွားကြသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ ဟင်းလျာက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ထင်သွားမှာစိုးလို့ အမှတ် ၉ ပဲ ပေးလိုက်မယ်" </p> <p>ဟု ဒိုင်လူကြီးတစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p>သို့သော် ကိုရီးယားပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးက မကျေနပ်စွာဖြင့် </p> <p>“ကျွန်တော် ကန့်ကွက်တယ် ခင်ဗျားက တရုတ်</p> <p>လူမျိုးမို့ မျက်နှာလိုက်တာ"</p> <p> ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် နိုင်ငံတကာဒိုင်တစ်ဦးက </p> <p>“ကျွန်တော် တရုတ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မစ္စမင်ယွဲ့ရဲ့ စွပ်ပြုတ်က ပိုကောင်းတာ အမှန်ပဲ"</p> <p> ဟု ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။</p> <p>အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်လာသောအခါ ဒိုင်လူကြီးများက လာရောက်ကြည့်ရှုသူများကို မြည်းစမ်းခွင့် ပေးလိုက်သည်။ </p> <p>သံသယရှိသူ ကိုရီးယားအမျိုးသားသည် မင်ယွဲ့၏ စွပ်ပြုတ်ကို မြည်းကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက ကိုရီးယားဟင်းလေ၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကောင်းအောင် ချက်နိုင်တာလဲ"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခပ်အေးအေးပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်</p> <p>လိုက်သည်။ </p> <p>“တစ်ပါးသူရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို 'ခိုးယူ' တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးဖို့ ကိုရီးယားထက် ပိုပြီး အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့သူ မရှိပါဘူး ဂျင်ဆင်း ကြက်စွပ်ပြုတ်ဟာ တရုတ်ပြည် ကွမ်တုန်းဟင်းလျာ ဖြစ်ပါတယ် နောက်တစ်ခါ ခိုးယူချင်ရင် သေသေချာချာ ခိုးဖို့ သင်ထားဦး၊ ဟိုမရောက် ဒီမရောက် ပညာနဲ့ကတော့ ရှက်စရာကောင်းပါတယ်"</p> <p>သူမ၏ ပြတ်သားသော စကားကြောင့် ကိုရီးယားတို့ ဆွံ့အသွားကြရသည်။ </p> <p>ဒိုင်လူကြီးများကလည်း အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် -</p> <p>"နောက်လာမယ့် ဟင်းလျာတွေကိုတော့ ဘယ်သူချက်မှန်း မသိရအောင် အမည်မဖော်ဘဲ မြည်းစမ်းပြီး အမှတ်ပေးသွားမယ်" </p> <p>ဟု ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သံသယရှိသူများအား လုံးဝဥဿုံ အရှုံးပေးသွားစေရန် စနစ်ပြောင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save