Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါဟာ ရှောင်လွှဲမရတဲ့ ရလဒ်ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"နှစ်နိုင်ငံချစ်ကြည်ရေးကို ဘယ်သူမှ မထိခိုက်စေနိုင်အောင် အတူတူသွားကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p>တရုတ်ကိုယ်စားလှယ်က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ရှေ့မှသွားရန် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မြင်းဇယားတာဝန်ခံနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာမူ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော်လည်း မလိုက်ပါဘဲ မနေသာသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်ညစ်ညူးနေတော့သည်။</p> <p>နှစ်ဖွဲ့လုံး နောက်မှလိုက်ပါလာကြသော်လည်း အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်ထားသော ချစ်ကြည်ရေးမှာမူ လုံးဝဥဿုံ ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကြားတွင် မည်သို့မျှ ပြန်လည်စေးကပ်၍မရတော့သော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ထင်ရှားရှား ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>【 ယွမ်ပေါ့... ငါတို့ရဲ့ အလိုအလျောက် ပုံရိပ်ဖမ်းစနစ်ထဲက မှတ်တမ်းကို စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းနဲ့ အစားထိုးလိုက်တော့ 】</p> <p>မင်ယွဲ့သည် လူအုပ်ကြား၌ ရှိနေသဖြင့် ကိုယ်တိုင်မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း အင်တာနက်ကွန်ရက်ထဲသို့ အချိန်မရွေးထိုးဖောက်</p> <p>နိုင်သော ယွမ်ပေါ့ ရှိနေသဖြင့် သူမသည် အသာစီးရနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>【 စိတ်ချပါ】</p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ရုံးခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ယွမ်ပေါ့က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပျင်းရိနေသမျှ ယခုမှပင် အလုပ်တစ်ခု ရတော့သည်။</p> <p>【 အဆင်ပြေသွားပြီလား】</p> <p>【 ဒါမျိုးကတော့ အသေးအဖွဲပါ၊ ငါ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို ဒီလိုနေရာမှာ သုံးနေရတာ နှမြောဖို့တောင် ကောင်းသေးတယ် 】 </p> <p>ဟု ယွမ်ပေါ့က ဝင့်ကြွားစွာ ဆိုသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် လူအုပ်နောက်မှနေ၍ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။ </p> <p>သူသည် စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းကို အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် ပြုပြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး မြင်း၏ခြေထောက်ထဲသို့ မည်သူက အပ်စိုက်ခဲ့သည်ကို အထင်အရှား ပြသနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဘာများ ဆက်ပြောချင်သေးလဲ”</p> <p>တရုတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p>နှစ်နိုင်ငံ ချစ်ကြည်ရေးအတွက် သည်းခံခဲ့သမျှ သူတို့၏ စည်းကို ကျော်လာသောအခါတွင်မူ အလျှော့မပေးနိုင်တော့ပေ။ စောင့်ကြည့်ကင်မရာအတွင်း၌ အပ်စိုက်ခဲ့သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာမူ ဤမြင်းဇယားငယ်လေးမှ ကင်မရာများက ဤမျှ ကြည်လင်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။</p> <p>"သူ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာမို့ အောင်</p> <p>နိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြသွားတာ ဖြစ်မှာပါ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်" </p> <p>ဟု ကိုရီးယားအရာရှိက အရေးမကြီးသလို ပြောဆိုကာ ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>"အသက် ၁၈ နှစ်ကျော်ရင် လူကြီးဖြစ်နေပါပြီ၊ ကိုယ့်လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ်တာဝန်ယူရမယ် ကလေးမို့လို့ဆိုပြီး တာဝန်ရှောင်လို့မရဘူး ဒါဟာ တမင်သက်သက် လုပ်ကြံမှု ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဥပဒေကြောင်းအရ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်သွားမှာပါ"</p> <p>တရုတ်နိုင်ငံသည် မဟာနိုင်ငံကြီးတစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြသကာ ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်</p> <p>လိုက်သည်။ </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကိုရီးယားတို့ဘက်မှ အမှားကျူးလွန်သူမှာ အထောက်အထား ခိုင်လုံနေသဖြင့် ဆက်လက်ငြင်းဆို၍ မရတော့ဘဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလာရတော့သည်။</p> <p>အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော မြင်းစီးသမား လူငယ်မှာမူ ထိုသူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p>ခဏတာအတွင်း သူသည် သေမင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ မင်ယွဲ့သာ မကယ်တင်ခဲ့ပါက သူ၏ အခြေအနေမှာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်လေးစရာပင်။ သူသည် ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဖက်အဖွဲ့သားများမှာ မပြေလည်ဘဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ကိုရီးယားတို့သည် ကျန်ရှိသော ပြိုင်ပွဲများနှင့် အခမ်းအနားများကို ဆက်လက်မတက်ရောက်တော့ဘဲ နေရပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြသည်။ ဤပြိုင်ပွဲတွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် လှပစွာ အောင်နိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... နင်နဲ့ မခွဲချင်လိုက်တာ၊ အချိန်တွေက မြန်လွန်းတယ်"</p> <p> ဟု ဆူခဲက မင်ယွဲ့ကို တင်းတင်းဖက်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p>"ရပါတယ်၊ ငါတို့ ကျောင်းချင်းကလည်း မဝေးပါဘူး၊ မကြာခဏ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့" </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများက မင်ယွဲ့ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်ကြပြန်သည်။</p> <p> "နိုင်ငံတော်အတွက် မင်းလို ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်တွေ လိုအပ်ပါတယ်" </p> <p>ဟု သူတို့က စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောကြသည်။</p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ ပြုံးလျက် ငြင်းဆိုလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p>“နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက ကျွန်မ မရှိလည်း အဆင်ပြေမှာပါ ကျွန်မက ဘယ်ကဏ္ဍမှာပဲ ရှိနေပါစေ တရုတ်ပြည်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ကျေနေမှာပါ"</p> <p>သူမ၏ စကားကြောင့် လူကြီးများမှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးမိကြသည်။ </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ အနာဂတ် လမ်းခရီး ဖြောင့်ဖြူးပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" </p> <p>ဟု ဆိုကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မင်ယွဲ့၏ တည်နေရာကို စစ်ဆေးနေသည်။ သူမ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို သိသောအခါ ယွမ်ပေါ့မှာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေတော့သည်။ </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို မြင်သော်လည်း တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မို့ စကားမပြောနိုင်ဟုသာ မှတ်ယူထားသည်။</p> <p>"မစ္စတာမို... မစ္စဝမ် ရောက်နေပါတယ် အရှေ့အိုင် စီမံကိန်းအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်လို့တဲ့" </p> <p>ဟု လက်ထောက်လင်က ဝင်ပြောသည်။</p> <p>"အစည်းအဝေးခန်းမှာ ခဏစောင့်ခိုင်းလိုက်၊ ငါ အခုလာခဲ့မယ်"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဖောင်တိန်ကိုချ၍ နှာတံကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလိုပင်။</p> <p>"ယွမ်ပေါ့... ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ကစားနေနော်၊ ငါ အလုပ်သွားလုပ်ဦးမယ်" </p> <p>ဟု သူက အလေ့အကျင့်အရ နှုတ်ဆက်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>ယွမ်ပေါ့က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြသောအခါ မိုဟန်ကျီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ </p> <p>"မင်းက လူစကား နားလည်တာပဲလား" </p> <p>ဟု သူက မေးလိုက်သည်။ </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့လာနေသည်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းညိတ်</p> <p>လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ အမူအရာကြောင့် မိုဟန်ကျီက ရယ်မောရင်း ယွမ်ပေါ့၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save