Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်တစ်ခါလောက် ပြန်ခေါ်ပေးပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာတွေက ကွဲပြားလို့လဲ"</p> <p>နီးကပ်လွန်းလှသော ခန့်ညားသည့်မျက်နှာကြောင့် မင်ယွဲ့သည် အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။ </p> <p>သူမသည် ရင်ခုန်သံကို ထိန်းချုပ်ရင်း သိလျက်နှင့်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"မင်း ငါ့အနားမှာ ရှိနေတာကြောင့် အလုပ်ချိန် ဘယ်လောက်ကြာပါစေ ငါ စိတ်မပျက်ဘူး မင်းနဲ့ အတူတူ အချိန်တွေအများကြီး... အများကြီး ပိုကုန်ဆုံးချင်တာပါ"</p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံက မင်</p> <p>ယွဲ့၏ ပါးပြင်ကို နီမြန်းသွားစေသည်။</p> <p>"ကဲပါ... ထမင်းသွားစားရအောင်" </p> <p>ဟု ဆိုကာ သူမက အကြောင်းအရာကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ကုမ္ပဏီမှ ထွက်လာသောအခါ ယွမ်ပေါ့သည် နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာသည်။ ဝန်ထမ်းများမှာမူ ထိုသုံးယောက်ကို မိသားစုလေးတစ်ခုအလား ငေးကြည့်နေကြသည်။ </p> <p>မိမိကို မေ့လျော့နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ယွမ်ပေါ့က စိတ်ထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါမှ မင်ယွဲ့ သတိဝင်လာပြီး မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာတွန်းကာ ခွာလိုက်တော့သည်။</p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ မိုဟန်ကျီကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေတော့သည်။ ဤလူသည် သူ့သခင်ကို လုယူသွားသူဟု သတ်မှတ်ထားပုံရသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဆိုင်ကြီးမှာ ဆိုင်းဘုတ်</p> <p>ဖြုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဘယ်ဆိုင်က ပိတ်သွားတာလဲ"</p> <p>"ဒီဆိုင်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့" </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ဆိုသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်၏ အောင်မြင်မှုအောက်တွင် ထိုဆိုင်မှာ ဖောက်သည်များ ဆုံးရှုံးကာ နောက်ဆုံး၌ ဒေဝါလီခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသူအတွက် မည်သည့် ဂရုဏာမျှ မရှိပေ။ မကောင်းသော စိတ်ထားရှိသူမှာ ထိုက်တန်သော ရလဒ်ကိုသာ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယူဆသည်။</p> <p>ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူငယ်လေး ရွှီနော့က ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာသည်။</p> <p>"မမယွဲ့ယွဲ့”</p> <p>မင်ယွဲ့က ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်</p> <p>ပေးလိုက်သည်။ </p> <p>ရွှီနော့သည် တောင်ပေါ်ရွာမှ ကယ်တင်ခဲ့သော ကလေးငယ် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မိဘများ၏ မေတ္တာကြောင့် အလွန်ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှောင်နော့... ငါ့ကိုတော့ နှုတ်မဆက်တော့ဘူးလား" </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ဟန်ဆောင်ကာ မေးသည်။</p> <p>"မင်္ဂလာပါ... ဦးဦးမို” </p> <p>ဟု ကလေးငယ်က အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှောင်နော့... ငါက မင်းရဲ့ မမမင်ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူလေ" </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မတတ်သာသလို ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဦးဦးက အခု အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"</p> <p> ဟု ကလေးငယ်က အပြစ်ကင်းစရာ မေးလိုက်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ဘတ်ကို လှံဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> သူသည် အသက်မကြီးသေးသော်လည်း မင်ယွဲ့ကို 'မမ' ဟု ခေါ်ပြီး သူ့ကို 'ဦးဦး' ဟု ခေါ်နေခြင်းက မျိုးဆက်ကွာခြားသွားသလို ခံစားရစေသည်။</p> <p>စားဖိုမှူးရွှီသည် မင်ယွဲ့ ရောက်လာသည်ကို သိသည်နှင့် အပြေးအလွှား လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူတို့မိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သလို ဆိုင်၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"မစ္စမင်... ဘာသုံးဆောင်မလဲ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ချက်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>"ဆရာကြီး အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဟင်းကိုပဲ ပြင်ပေးပါ"</p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ </p> <p>ရှောင်နော့ကိုလည်း သူတို့နှင့်အတူ ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p>ဟင်းလျာများ ရောက်ရှိလာသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကိုသာ ဟင်းထည့်ပေးနေသဖြင့် သူမက "ကိုယ်တိုင်ပဲ စားပါ" ဟု သတိပေးရသည်။</p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ရန် ပြင်ကြသည်။ </p> <p>ရှောင်နော့က ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်၍ </p> <p>“တာ့တာ မမ တာ့တာ ယွမ်ပေါ့” </p> <p>ဟုနှုတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်</p> <p> "တာ့တာ... အကို”</p> <p>ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျေနပ်စွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့က နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ဖြင့် -</p> <p>"အကို... ကားမမောင်းသေးဘူးလား" </p> <p>ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို 'အကို' ဟူသော ခေါ်သံက မိုဟန်ကျီ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူသည် ကားစက်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်</p> <p>ကြည့်ကာ -</p> <p>"နောက်တစ်ခါလောက် ပြန်ခေါ်ပေးပါဦး"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက သူမ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံနက်ကြီးဖြင့် "နောက်တစ်ခါလောက် ခေါ်ပေးပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများက သူမ၏ နားရွက်ကို ထိတွေ့သွားသောအခါ မင်ယွဲ့၏ နားရွက်လေးများမှာ ရဲတက်သွားတော့သည်။</p> <p>"မခေါ်ဘူး၊ မောင်းတော့"</p> <p>သူမက ရှက်ရှက်ဖြင့် သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်သွားသော်လည်း ပြုံးလျက် ကားကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့ကမူ အခြေအနေကို သိသဖြင့် နောက်ခန်း၌သာ အသာအယာ အိပ်ပျော်နေတော့သည်။</p> <p>"ကိုယ့်အိမ်ကို လိုက်ခဲ့မလား" </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မေးလိုက်သောအခါ လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save