Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးပေးပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မလိုက်တော့ပါဘူး၊ နက်ဖြန်မှ အလုပ်အားတဲ့အချိန် အဖွားတို့ဆီကို သွားလည်ပါ့မယ်"</p> <p>မင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> မကြာသေးမီက ယွမ်ပေါ့ကြောင့် မိုမိသားစုကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သလို ဖြစ်နေရုံမျှမက ယနေ့တွင်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ သွားရောက်ရန်မှာ သူမအတွက် မသင့်တော်ဟု ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် အိမ်ကို အရင်ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသဖြစ်နေသော်လည်း နက်ဖြန်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့ကို အိမ်သို့ ပြန်လည်</p> <p>ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်ဆိုလာသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို မီးဖိုချောင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။</p> <p>"ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p>"ဟင်းချက်မလို့လေ၊ ယွမ်ပေါ့ ဗိုက်ဆာနေလို့"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့အတွက် အစာပြင်ဆင်ပေးရင်း မိုမိသားစုထံ သွားရောက်လည်ပတ်လျှင် မည်သည့်လက်ဆောင် ယူဆောင်သွားရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ </p> <p>တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများမှာ မိုမိသားစုအတွက် အထူးအဆန်းမဟုတ်ရာ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပန်းထိုးထားသော ပုဝါများနှင့် ပိုးလုံချည်များကိုသာ လက်ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် မိုဟန်ကျီ၏ ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ မိုယွီသည် Lolita ဝတ်စုံများကို နှစ်သက်သည်ဟု ကြားသိထားသဖြင့် အခန်းအတွင်း၌ အချိန်ကို အသုံးချကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော Lolita ဝတ်စုံတစ်ခုကို အချိန်မီ ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုဟန်ကျီထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... နိုးပြီလား၊ ငါ လာကြိုပါ့မယ်"</p> <p>"ကျွန်မဘာသာပဲ မောင်းလာခဲ့ပါ့မယ်၊ ရှင် တစ်ခေါက်တည်းနဲ့ အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့"</p> <p>"မင်းရဲ့ ချစ်သူကို သက်သေပြဖို့ အခွင့်အရေးလေးတော့ ပေးပါဦး မင်းက ဘာအခွင့်အရေးမှ မပေးရင် ငါ့အတွက် အရမ်းခက်ခဲလွန်းလို့ပါ"</p> <p> ဟု မိုဟန်ကျီက ချွဲနွဲ့သလို ဆိုလာသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ချစ်သူရယ်၊ အမြန်လာကြိုတော့နော်၊ စောင့်နေမယ် နောက်ကျရင်တော့ စိတ်ဆိုးမှာပဲ" </p> <p>ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>မိုမိသားစု၏ နေအိမ်၌မူ လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။ မင်ယွဲ့ကို စောင့်ကြိုနေကြစဉ် ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည် မစ္စဝမ် (ဝမ်ချင်း) ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>"အန်တီမို... ကျွန်မကို ရှောင်ချင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကဆို အန်တီက ကျွန်မကို ချီတောင်ချီခဲ့တာလေ" </p> <p>ဟု ဝမ်ချင်းက အရင်က ရင်းနှီးမှုကို အသုံးချကာ ပြောဆိုသည်။</p> <p>မေမေမိုမှာမူ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ တုံ့ပြန်သော်လည်း ယနေ့သည် ဧည့်သည်လက်ခံရန် သင့်တော်သောနေ့ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။ </p> <p>ထိုစဉ် မိုယွီတို့ မိသားစု ရောက်ရှိလာသည်။ မိုယွီသည် မေမေမိုကို ပြေးဖက်ကာ ရင်းနှီးမှုကို ပြသလိုက်ရာ ဝမ်ချင်းမှာ ဘေးထွက်လူတစ်ယောက်</p> <p>အလား ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အန်တီ... ဘယ်သူက အချစ်ရဆုံးလဲ" </p> <p>ဟု မိုယွီက မေးသောအခါ မေမေမိုက </p> <p>“ရှောင်ယွီပေါ့၊ မင်းက ငါတို့မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မင်းသမီးလေးပဲ" </p> <p>ဟု ဖြေကြားသည်။</p> <p>ဝမ်ချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။ </p> <p>သူမသည် အတိတ်ကို အသုံးချကာ နေရာရရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ယွဲ့မမ လည်း ရှိသေးတာပဲ၊ သူ</p> <p>လည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်းသမီးလေးပါပဲ" </p> <p>ဟု မိုယွီက မင်ယွဲ့ဘက်မှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ခြံရှေ့၌ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသော အသံကို ကြားရသောအခါ မိုယွီသည် </p> <p>“ယွဲ့မမ ရောက်ပြီ ထင်တယ်၊ ကျွန်မ သွားကြည့်ဦးမယ်" </p> <p>ဟု ဆိုကာ ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>မေမေမိုသည် ဝမ်ချင်းကို ကြည့်ကာ </p> <p>“မစ္စဝမ်... ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်ရှိလို့ ဧည့်ခံဖို့ အဆင်မပြေတာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး" </p> <p>ဟု ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။ </p> <p>ဝမ်ချင်းသည်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်မှ လာခဲ့ပါ့မည်ဟု ဆိုကာ အရှက်တကွဲဖြင့် ပြန်လည်</p> <p>ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save