BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်၍(ချန်းချန်ရှန်)</h2>

<h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - ကျော်စွာလင်း</h2>

<h2 style="text-align: center;">တော်လွန်းပါတဲ့ ထျန်းလျန်ဝမ်ဖော့ (၁)</h2>

(ဘာသာပြန်သူ၏ မှတ်ချက် - ဤအခန်းခေါင်းစဉ် (What a Fine Wang Po of Tianliang) သည် ‘What a beautifully chilly autumn’ (လှပလွန်းပါတဲ့ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဆောင်းဦး) ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ကဗျာဆရာ ရှင်းချီကျီ၏ နာမည်ကျော် စာသားတစ်ကြောင်းကို ရည်ညွှန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မူရင်းကဗျာစာသားတွင် ‘Chilly’ ဟု ဆိုထားသော်လည်း ဤခေါင်းစဉ်တွင်မူ ဝမ်ဖော့၏ဇာတိ ခရိုင်နာမည် ထျန်းလျန် အစားထိုးလိုက်ပြီး ဝမ်ဖော့သည် ဆောင်းဦးရာသီ၏ နေရာကို ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။)

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ တည်းခိုခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ လျန်ဝမ်စွန်း နောက်ဆုံး၌ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အခြားလူတစ်ယောက်၏ ရှေ့မှ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်ကာ သန်မာပြီး စည်းကမ်းရှိသည်။ ဝပ်တွားနေသော ကျားတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူ လေထဲတွင် လွင့်မျောလာသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တောင်တန်းကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။

သူ၏ လက်က အကန့်အသတ်မဲ့ အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေသော ကျည်ပွေ့ကို ကိုင်ထား၏။ ၎င်းက နွေဦးနေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့နေသည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် နည်းစနစ်များ အားလုံးသည် မင်းသားတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရှောင်တိမ်းစရာ လုံးဝ မလိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်က လျန်ဝမ်စွန်း စစ်မှန်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပထမဆုံးအကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ယုံကြည်၍ မရနိုင်လောက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ယုံကြည်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခန့်ညားထည်ဝါနေ၏။ သူသည် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး နည်းစနစ်ကို အမှန်တကယ် ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မည်မျှ အစွမ်းထက်သည် ဆိုခြင်းကို သူ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသောကြောင့်တည်း။

ချန်းချန်ရှန် သူ၏ နှလုံးသား အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က သူ ဧကရာဇ်ရထားလုံးပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် လျန်ဝမ်စွန်းသာ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့ပါက သူ ဤအလင်းရောင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး တည်းခိုခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့ပါမည်လား။

သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် လျန်ဝမ်စွန်း၏ အလင်းရောင် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတိုက်ခိုက်မှုက အလွန် တောက်ပလွန်းပြီး နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် သန်မာကာ စည်းကမ်းရှိလွန်းလှသည်။ ၎င်းကို ချိုးဖျက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို တုံ့ပြန်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ နာကျင်မှုကို တောင့်ခံပြီး ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သေဆုံးသွားရုံသာ ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်က လျန်ဝမ်စွန်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံး နည်းစနစ် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ထိုလူပင်လျှင် ၎င်းကို ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်သလို ချေမှုန်းနိုင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုလူ ရွေးချယ်လိုက်သော နည်းလမ်းမှာ ၎င်းကို ခိုင်မာစွာ လက်ခံလိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

လက်ဝါးတစ်ဖက်က ကျဆင်းနေသော မိုးရေစက်များကို ဖြတ်သန်းလာပြီး ချန်းချန်ရှန်နှင့် စုလီတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် အသံတိတ်သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာကာ သူတို့ရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လျန်ဝမ်စွန်း၏ ကျည်ပွေ့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ဤလက်ဝါးက အလွန် သွယ်လျပြီး ဓားကိုင်ရန်အတွက် အလွန် သင့်တော်သည်။ သို့သော်လည်း လက်ဝါး၏ အလယ်ဗဟိုမှာ အတော်လေး ထူထဲနေသဖြင့် ဓားကို အချိန်အကြာကြီး ကိုင်ထားခဲ့ကြောင်း အလွန် သိသာထင်ရှားလှ၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ဤလက်ဝါးက ကျည်ပွေ့၏ ထိပ်ဖျားကို အလွန် လွယ်ကူစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဓားလက်ကိုင်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်သကဲ့သို့ပင် ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကန့်အသတ်မဲ့ အလင်းရောင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုလက်ချောင်းငါးချောင်း အတွင်း၌ ပိတ်မိသွား၏။

အားကောင်းသော ချီစွမ်းအင်နှစ်ခု၊ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ကြယ်တာရာနယ်ပယ်နှစ်ခုတို့သည် လက်ဝါးက ကျည်ပွေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် နေရာတွင် တိုက်မိသွားကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လမ်းမကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရှောင်ကျန်းသည် ပျံသန်းလာသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ပစ်ဝင်လာသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မိုးရေများ ပေကျံနေသော သူ၏ ကိုယ်လုံးကြီးက ကောင်းကင်အပြည့် ကျောက်စရစ်ခဲများကို သယ်ဆောင်လျက် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ သူ၏ လှံသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခု၏ အင်အားကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးစိုက်လိုက်သည်...

ဒဏ်ရာရထားသော ရှောင်ကျန်းက ပို၍ပင် ရူးသွပ်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော စက္ကူဖြူပေါ်တွင် သွေးစက်များ စွန်းထင်းနေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများက ထူးကဲစွာ တည်ငြိမ်ပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။ ၎င်းတို့က တောက်ပပြီး အောင်မြင်နေသော နေလုံးတစ်လုံး၏ ကြမ်းတမ်းသော ချီစွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ပင် ပို၍ ဖြစ်နေ၏။

အသစ်ရောက်ရှိလာသူက စုလီနှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ဘယ်လက်က ကျည်ပွေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ရှောင်ကျန်း၏ နိုင်ထက်စီးနင်းဆန်ပြီး အရိုင်းဆန်သော ပြန်အလာကို သတိမထားမိသည့်အလား သူက လျန်ဝမ်စွန်းကို တည်ငြိမ်စွာ၊ အာရုံစိုက်စွာ ငေးကြည့်နေ၏။

သို့သော်လည်း လှံ ဆင်းသက်လာသည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ အင်္ကျီလက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

မိုးနှင့် လေထဲတွင် အပြာရောင် အင်္ကျီလက်က ဖြည်းညင်းစွာ မြောက်တက်လာပြီး လှိုင်းတွန့်များ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ဓားစွမ်းအင်က နောက်တစ်ကြိမ် မြင့်တက်လာပြန်သည်။

ထိုလူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရှောင်ကျန်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ရိုးရှင်းပြီး အကန့်အသတ်မရှိ လွတ်လပ်သည်ဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် အလွန် နှိမ့်ချထားသည်ဟုလည်း ဖော်ပြနိုင်သည်။ ကြည့်ရှုနေသူ တစ်ယောက်ကို သူတို့ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူးဟူသော ခံစားချက်မျိုးပင် ပေးစွမ်းနေ၏။

ထိုသတ္ထုလှံက အရင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားစွမ်းအင်က နောက်မှ မြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဓားသွားက လှံကို ချိန်ရွယ်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား လှံနောက်ကွယ်မှ ရှောင်ကျန်း၊ ထိုဖြူရော်သော စက္ကူတစ်ချပ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရပြီး ထူးခြားမှုမရှိသော ဤဓားသည် နိုင်ထက်စီးနင်းဆန်သော လှံထက် ပို၍ မြန်ဆန်ပြီး ပို၍ လျင်မြန်သောကြောင့်တည်း။

ရှောင်ကျန်း ဒေါသထွက်သွားသည်၊ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်၊ နာကျင်သွားသည်၊ ရူးသွပ်သွားသည်… သို့သော်လည်း ၎င်းကို ပိတ်ဆို့ရန် သူ၏ လှံကို အလျားလိုက် ရမ်းလိုက်ရသေး၏။

ဤလောကကြီးတွင် ရှောင်ကျန်း၏ လှံကို ပိတ်ဆို့နိုင်သူ အများကြီး မရှိပေ။ ဤလောကကြီးတွင် သူ၏ လှံကို ဘယ်သောအခါမျှ ပိတ်ဆို့မည် မဟုတ်ဘဲ ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် သူ့လှံကို အသုံးပြုခိုင်းမည့်သူမှာလည်း ဤလူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ရှောင်ကျန်း ဤလူကို မုန်းတီး၏။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတိုင်း သူ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရပြီး နာကျင်ရသည်။

ဘုန်း...

သတ္ထုလှံသည် တည်းခိုခန်းထဲရှိ ဓားနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိတွေ့သွားပြန်သည်။

လက်ရှိတွင် လျန်ဝမ်စွန်း၏ အလင်းရောင်သည် ထိုလူ၏ လက်ထဲ၌ ချုပ်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤလူသုံးဦး၏ နာမည်များသည် လောက၏ အကျော်ကြားဆုံး နာမည်များ ဖြစ်ကြသည်။

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူတို့ နောက်ဆုံး၌ ရွှမ်ယန်မြို့တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချီစွမ်းအင် သုံးခု ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

အစွမ်းထက်သော နယ်ပယ်သုံးခု ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဓားသွားက ကောင်းကင်ကို ခွဲဖြာလိုက်ပြီး လှံစွမ်းအင်က ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ရိုက် ဖော်ထုတ်ချင်နေကာ အလင်းရောင်က အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထား၏။

ချီစွမ်းအင် လှိုင်းများက တည်းခိုခန်းထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှမ်ယန်မြို့တွင် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသည်။

သို့သော်လည်း တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ငြိမ်းချမ်းနေ၏။ လေမတိုက်သလို အသေးဆုံး အသံလေးပင် မရှိပေ။

လျန်ဝမ်စွန်း၏ မျက်လုံးများက ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော်လည်း သူ၏ နားထင်မှ ဆံပင်များ စိုစွတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျန်း မျက်နှာပေါ်မှ စက္ကူဖြူသည် မလှုပ်ရှားသော တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း တီကောင် လမ်းကြောင်းများကဲ့သို့ သွေးများက ၎င်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အခြားလူတစ်ယောက်က စုလီနှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်က ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လက်တစ်ဖက်က ကျည်ပွေ့ကို ကိုင်ထား၏။ သူက တံခါးခုံတစ်ခု ရှေ့တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း တံခါးကို ဖွင့်ချင်သလား၊ ပိတ်ချင်သလား ဆိုသည်မှာ မသေချာသေးပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဓား ဆင်းသက်လာသည်။

သူ တံခါးပိတ်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဖိတ်ကြားမထားဘဲ ရောက်လာသော ဧည့်သည်များကို တံခါးပေါက်မှ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

သတ္ထုဓား ဆင်းသက်လာပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့၍ မရနိုင်ပေ။

ရှောင်ကျန်းပင် ၎င်းကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။

သတ္ထုလှံ၏ သခင်သည် စတင် တုန်ရီလာပြီး အဆက်မပြတ် ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ကျန်း နောက်တစ်ကြိမ် နောက်သို့ အတင်းအကျပ် ဆုတ်ခွာလိုက်ရပြန်သည်။

ထိုဓားက သူ့နောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါလာ၏။

စက္ကူဖြူ လေထဲတွင် ကခုန်နေပြီး စွန်က တစ်နေရာရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ကျန်း နောက်သို့ ဆက်လက် ဆုတ်ခွာနေပြီး ခြံဝင်းအများအပြားကို တိုက်ဖြတ်သွား၏။

ဓားသွား ဆင်းသက်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းလျက် ရွှမ်ယန်မြို့ အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

နေရာအနှံ့အပြားတွင် အိမ်များ ပြိုကျနေပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထလာကာ ကျောက်စများ လွင့်ပျံနေသည်။ ရှောင်ကျန်း၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါးသာ မြင်တွေ့နိုင်တော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ကျန်းသည် ဤဓားချက်တစ်ချက်တည်း၏ ဓားစွမ်းအင်ကို အောင်မြင်စွာ ဖိနှိပ်နိုင်လိုက်ပြီး ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်နိုင်လိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် မြို့၏ အနောက်ဘက်ပိုင်း၊ တည်းခိုခန်းမှ ခုနစ်လီ အကွာတွင် ရှိနေ၏။

သူက အဝေးမှ တည်းခိုခန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဝမ်ဖော့… မင်း ရူးသွားပြီလား…”

ဓားက လွင့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုလူတွင် လက်နက် မရှိတော့ပေ။

သူ လက်နက် မလိုအပ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဘယ်လက်က ကျည်ပွေ့ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လျန်ဝမ်စွန်း၏ အကန့်အသတ်မဲ့ အလင်းရောင်သည် သူ၏ ဘယ်လက်ထဲတွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

သူက လျန်ဝမ်စွန်းကို ငေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော ရက်စက်မှုတစ်ခု ပါရှိနေ၏။

ဆုတ်ခွာမလား၊ ရှုံးနိမ့်မလား…

လျန်ဝမ်စွန်း၏ မျက်လုံးများ ပို၍ တောက်ပလာပြီး ထိုကြယ်များ ပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ဧကရာဇ်များ၏ မျိုးဆက်တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူ၏ ဘုန်းကျက်သရေနှင့် မာန်မာနတို့က သူ့ကို ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ရန် တားဆီးထားသည်။

ထိုလူ နားလည်လိုက်သဖြင့် စကားထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ လက်ဝါးကို ဆုပ်လိုက်၏။

ဆုပ်ကိုင်ခြင်းသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းသည် လက်သီးတစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး အလင်းရောင်ကို လက်သီးအလယ်တွင် စုစည်းကာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်၏။

မိုင်ထောင်ချီ အဝေးမှ နွေဦးမိုးကြိုးသံကဲ့သို့၊ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေမှ ပန်းထွက်လာသော စမ်းရေကဲ့သို့ အဝေးမှ လာပုံရသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ၎င်းက ထိုလက်ချောင်းများ အတွင်းမှ စွမ်းအင် ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်၏။

လျန်ဝမ်စွန်း၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ဖြူရော်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင် လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ကြယ်များ၏ တောက်ပမှုကို လုယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သူက ထိုလူကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ တုန်လှုပ်သော အသံဖြင့် သူက မေးလိုက်၏။ “မင်း ရူးသွားပြီလား…”

ဓား ဆင်းသက်လာသောအခါ မိုးခြိမ်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်သီးက အလင်းရောင်ကို ချေမှုန်းလိုက်သောအခါ မိုးခြိမ်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မိုးခြိမ်းသံများ ရွှမ်ယန်မြို့ အနှံ့ မြည်ဟည်းသွား၏။ နောက်ဆုံး မိုးခြိမ်းသံ၊ အကျယ်လောင်ဆုံး မိုးခြိမ်းသံသည် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

လေ၏ ရူးသွပ်သော စွမ်းအင်နှင့် ချီစွမ်းအင်၏ ချေမှုန်းနိုင်သော စွမ်းအားတို့ကြောင့် တည်းခိုခန်း နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကျသွားသည်။

ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်စများနှင့် အမိုးကြွပ်စများ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားပြီး လူအများအပြားကို ရိုက်ခတ်ကာ လဲကျသွားစေ၏။

ဖုန်မှုန့်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မကြာမီတွင် မိုးရေစိုရွှဲကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

အဆောက်အအုံ ပြိုကျသွားသည်နှင့်အမျှ တည်းခိုခန်း အတွင်း၌ မူလက ရှိနေသော လူများသည် လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ဒုတိယထပ်တွင် မူလက ရှိနေသော လူများသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ စုလီ ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိမထားမိသည့်အလား သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ရှောင်ကျန်း လမ်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ လျှောက်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စက္ကူဖြူ တစ်စွန်းတစ်စ စုတ်ပြဲသွားပြီး အောက်ဘက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကို ဖော်ပြနေ၏။

သူ၏ လှံကို ကိုင်ထားသော လက်က အဆက်မပြတ် တုန်ရီနေသည်။

လျန်ဝမ်စွန်း၏ မျက်နှာသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူရော်နေသည်။ သူ၏ ကျည်ပွေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည်လည်း အလားတူ တုန်ရီနေ၏။

နောက်ဆုံးလူသည် ယခင်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် မြင့်မားကာ ပိန်ပါးသည်။ သူက တည်ငြိမ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ သူ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွဲကျနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူက အထီးကျန်ဆန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေပုံ ရ၏။

အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူသည် အလွန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်ဟူသော အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဤသည်က သာမန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ဂုဏ်အသရေ ဆုံးရှုံးပြီးနောက်မှသာ ရရှိလာနိုင်သော ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ပန်းပွင့်များ ပွင့်လန်းပြီးနောက်မှသာ ရရှိလာနိုင်သော အထီးကျန်ဆန်မှုမျိုး ဖြစ်၏။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်မနေသလို မာန်တက်နေပုံလည်း မရပေ။ သူက စုလီနှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရုံသာ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဆေးခြယ်သံချပ်ကာ ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်းတို့ လက်တွဲလိုက်လျှင်ပင် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဝမ်ဖော့ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း၏ နံပါတ်တစ်၊ ထျန်းလျန်ဝမ်ဖော့။

-အခန်း (၃၉၁) ပြီး

***

Book List