BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">တော်လွန်းပါတဲ့ ထျန်းလျန်ဝမ်ဖော့ (၂)</h2>

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်က ထျန်းလျန်ခရိုင်မှ လူငယ်တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့နာမည်က ဝမ်ဖော့ ဖြစ်၏။

သူ ပေါ်ထွက်လာသည့်နေ့သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ပွင့်လန်းသော ပန်းပွင့်များ၏ခေတ် တရားဝင် စတင်သည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

သူသည် တာအိုကျင့်ကြံရာတွင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သလို တိုက်ခိုက်ရေးတွင်လည်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပါရမီကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် ဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တွင် ဖြစ်စေ ခေတ်ပြိုင်ကျင့်ကြံသူများကြား၌ သူသည် အမြဲတမ်း အသန်မာဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျိုးတုဖူ ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ မျိုးဆက်မှ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပြီး သံသယဖြစ်စရာ မလိုလောက်အောင် အသန်မာဆုံး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ တိမ်ပြာအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းမှ ရွှေရောင်ဂုဏ်ထူးဆောင် စာရင်း၊ ထို့နောက် လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း အထိ သူသည် အမြဲတမ်း ပထမနေရာကို ရယူထားနိုင်ခဲ့သည်။ လက်ရှိခေတ်မှ ချိုးရှန်းကျွင်း၊ ရွှီယို့ရုန်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူက ပို၍ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သည်။ မဟာစာမေးပွဲကြီး၏ ပထမအဆင့်တွင် ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့ဖူးသော နှင်းနင်းလျှောက်သူ ရွှမ်မေ၊ သို့မဟုတ် နှစ်တစ်ထောင်နှင့် မင်းဆက်တစ်ခုစာ အာဏာ စုဆောင်းထားခဲ့သော မြင့်မြတ်သည့် မိသားစုတစ်ခု၏ ဆက်ခံသူ လျန်ဝမ်စွန်း ကဲ့သို့သော အခွင့်ထူးခံ အဆင့်အတန်း ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများပင် သူ့ကို မီအောင် လိုက်ရန် ခက်ခဲသည်။ ရွှမ်မေ စာအုပ်ဂူဗိမာန်တွင် နှစ်သုံးဆယ်ကျော်ကြာအောင် မထွက်ခွာဘဲ ခါးသီးစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ရခြင်းမှာ ဝမ်ဖော့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ မာန်တက်ပြီး ရူးသွပ်သော ဆေးခြယ်သံချပ်ကာ ရှောင်ကျန်းသည် ဝမ်ဖော့ကို ကျော်ဖြတ်ချင်သောကြောင့် ရူးသွပ်သွားသည်အထိ၊ ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်အထိ ကျင့်ကြံရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့အချိန်တွင် သူသည် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ငါးပါးနှင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခု အောက်တွင် လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျွမ်းကျင်သူ စုလီ၊ သို့မဟုတ် နတ်စစ်သူကြီး ဟန်ချင့် ကဲ့သို့သော ယခင်မျိုးဆက်၏ ဒဏ္ဍာရီများမှလွဲ၍ သူ့ထက် သန်မာသူ မရှိပေ။ ထို့ပြင် သူ ကျင့်ကြံခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးကြောင်း မမေ့သင့်ပေ။ သူသည် သူတော်စင်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး နောက်မျိုးဆက်၏ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သို့မဟုတ် မုန်တိုင်းရှစ်ခုထဲမှ နေရာတစ်နေရာကို ယူနိုင်ကြောင်း လူသားလောကကြီးက အကောင်းမြင်ထားကြသည်။ သူသည် ပို၍ ဝေးဝေးသွားပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ဖုံးကွယ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားစွာပင် ရှိနေသေး၏။

လမ်းမများပေါ်တွင် သုဿာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများထဲတွင် ရပ်နေသော အပြာရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်နေကြပြီး အသံတစ်သံမျှ မပြုရဲကြချေ။ လမ်းမရှည်ကြီး၏ တစ်ဖက်တွင် လျန်ဟုန်ကျွမ်းသည် အတိတ်က ကိစ္စရပ်များကို တွေးတောနေသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူသော သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်းမာရေးနှင့် မညီညွတ်သော အနီရောင် အစွန်းအထင်း အချို့ ပေါ်လာ၏။ သူ၏ စိတ်က အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ လမ်းမရှည်ကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် နတ်စစ်သူကြီး ရွှယ်ဟယ်သည် သူ၏ လက်ထဲ၌ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်ထားသော ဓားကို ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စုလီ သူ့ကို ပြောခဲ့သော စကားများကို တွေးတောနေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကျော်လွှား၍ မရနိုင်သော ရှုံးနိမ့်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ကြီးထွားလာ၏။

ထိုအချိန်က ရွှယ်ဟယ်သည် စုလီထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံခဲ့သည်။ သူ ဝမ်ဖော့ကို မီအောင် လိုက်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု လူတိုင်း အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်နေကြသနည်း။ ဓားလမ်းစဉ်တွင် ဖြစ်စေ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်ရေးရာတွင် ဖြစ်စေ ဝမ်ဖော့သည် သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေကြောင်း စုလီက ပြောပြခဲ့သည်။ သူ အကြောင်းပြချက် မေးသောအခါ စုလီက “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ဓားခုနစ်လက် သုံးပေမဲ့ ဝမ်ဖော့က တစ်လက်တည်း သုံးလို့လေ” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤအဖြေက သူ့ကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ နားလည်သဘောပေါက်စေခဲ့ပြီး သူ နားလည်ပြီဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခု ယခင်အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ဖော့လက်ထဲမှ ဓားက ရှောင်ကျန်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လွင့်ထွက်သွားစေပြီး ရွှမ်ယန်မြို့၏ နံရံများနှင့် ခြံဝင်းများကို ပြိုကျသွားစေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီ၏ အဖြေက နှုတ်ဖျားမှ ပြောလိုက်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံး၌ နားလည်လိုက်သည်။

သူ ဝမ်ဖော့လောက် မတော်ခြင်းမှာ သူ ဓားဘယ်နှလက် အသုံးပြုသည် ဆိုခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ဝမ်ဖော့က ဓားသုံးရာခြောက်ဆယ့်ငါးလက် အသုံးပြုပြီး နေ့တိုင်း ဓားတစ်လက် ပြောင်းသုံးလျှင်ပင် ရွှယ်ဟယ်သည် ဝမ်ဖော့လောက် တော်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။ သူနှင့် ဝမ်ဖော့ကြားမှ ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှပြီး ဇွဲရှိမှု သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ၎င်းက ပါရမီနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အသိအမှတ်ပြုမှုမျိုးက သူ့ကို ကြီးမားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ပေးစွမ်း၏။

လျန်ဟုန်ကျွမ်းနှင့် ရွှယ်ဟယ်တို့ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်၌ပင် ဝမ်ဖော့၏ အသွင်အပြင်က သူတို့ကို ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းက ရွှမ်ယန်မြို့တစ်ခုလုံး အပေါ်၊ အထူးသဖြင့် စုလီကို သတ်ချင်နေကြသော လူများအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး သုဿာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ တုန်လှုပ်မှုထဲတွင် အကန့်အသတ်မဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသူမှာ ချန်းချန်ရှန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိ၏။

ဟုတ်ပါသည်… ၎င်းက အီစိမ့်နေသော ပျော်ရွှင်မှု မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးမှုသာ ဖြစ်သည်။

အီစိမ့်နေသော ပျော်ရွှင်မှု ဆိုသည်မှာ မကြာခဏဆိုသလို စိတ်ကူး၍ မရနိုင်သော အရာတစ်ခုမှ လာသော တုန်လှုပ်ဖွယ် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ နွေးထွေးမှုသည် ပို၍ နူးညံ့သည်၊ ပို၍ နက်နဲသည်၊ ပို၍ စွဲမြဲသည်။ ၎င်းက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဆန္ဒများနှင့် လက်တွေ့ဘဝ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီသွားခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျေနပ်အားရမှု ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖော့ ရွှမ်ယန်မြို့တွင် အဘယ်ကြောင့် ပေါ်လာသည် ဆိုခြင်းကို သူ မသိသော်လည်း ဝမ်ဖော့၏ အသွင်အပြင်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူသည် စုလီ၏ ကိုယ်စား၊ သူ၏ ကိုယ်စား၊ ထိုရိုးသားပြီး စင်ကြယ်သော တွေးခေါ်ပုံများ၏ ကိုယ်စား ဝမ်ဖော့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ဖော့၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားပြီးနောက် သူ စတင် ချောင်းဆိုးလာ၏။

သူ သွေးအန်လိုက်သည်။ သွေးတစ်လုပ်တိုင်းတွင် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနှင့် ရဲရင့်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ရုံဖြင့် သူ ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားပြီး ပို၍ ပိန်ချုံးသွားကြောင်း လူတိုင်း ပြောနိုင်ကြသည်။ ဝမ်ဖော့အတွက်ပင်လျှင် ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်း ကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသည့် ပြိုင်ဘက်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် တစ်ယောက်နှင့် နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ရသည့် အခြေအနေတွင် သေချာပေါက် အနိုင်ရမည်ဟု ပြောရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ သူ၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရန်သူကို တွန်းလှန်ချင်သဖြင့် သူသည် သူ၏ အားအကောင်းဆုံး နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မခံစားသင့်သော ဒဏ်ရာများကိုပင် ခံစားခဲ့ရသည်။

လေပြေတစ်ချက်က တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားသည်။ ရှောင်ကျန်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ စက္ကူဖြူသည် လေပြေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသော်လည်း ရှောင်ကျန်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ လျန်ဝမ်စွန်းသည် မကြုံစဖူး လေးနက်နေပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေကာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်း နှစ်ယောက်စလုံး အာမေဋိတ်သံများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။ သူတို့က ဝမ်ဖော့ ရူးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အားလုံးသည် လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်းတွင် ပါဝင်ကြပြီး လူငယ်ဘဝကတည်းက အကြံဉာဏ်များ မကြာခဏ ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဝမ်ဖော့နှင့် အမှန်တကယ် အလွန် ရင်းနှီးကြသည်။ ဝမ်ဖော့၏ စရိုက်၊ ဝမ်ဖော့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၊ ဝမ်ဖော့၏ ဂိုဏ်း၊ ဝမ်ဖော့၏ အကြိုက်နှင့် မကြိုက်၊ ဝမ်ဖော့၏ ပုံစံနှင့် အပြုအမူများကို သူတို့ နားလည်ကြသည်။ ဝမ်ဖော့သည် ပညာသစ်ပင်စံအိမ်ကို တစ်ဝက် ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ တောင်ပိုင်းသားဟု ဘယ်သောအခါမျှ မထင်ခဲ့ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ဖော့ အနေဖြင့် လီတောင်တန်းအပေါ် စေတနာ အနည်းငယ်မျှ ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ ဝမ်ဖော့သည် စုလီကို မကြိုက်ပေ။ စုလီသည် တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ လွတ်လပ်လွန်းပြီး ဂရုမစိုက်တတ်လွန်းသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝမ်ဖော့သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် လှန်လှောကြည့်ရှုခံထားရသော စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ စည်းကမ်းကြီးလွန်းသည်။ သူ ဘာကိစ္စ စုလီကို ကယ်တင်ရမှာလဲ…

သူတို့ အားလုံးသည် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဝမ်ဖော့ မည်သည့်အဆင့်ထိ ကျင့်ကြံထားသည် ဆိုခြင်းကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားကြ၏။ သေချာတာပေါ့… ဝမ်ဖော့က ယုံကြည်၍ မရနိုင်လောက်အောင် သန်မာသော်လည်း ဤမျှ ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် သူတို့၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အနိုင်ယူပြီး ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် မဖြစ်နိုင်သည့် ဒဏ်ရာများ ရရှိစေရန်မှာ လုံးဝ နည်းလမ်းမရှိပေ။ တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ဝမ်ဖော့သည် သူ၏ အားအကောင်းဆုံး နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်းတို့ ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာလည်း မသေးငယ်လှပေ။ ဝမ်ဖော့တွင် အင်အားအပို အချို့ ရှိနေသေးပုံရသော်လည်း သူတို့တွင် တိုက်ခိုက်ရန် အင်အား မရှိတော့ချေ။ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် သူတို့ထက် ပို၍ ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး သူ၏ အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်းကိုပင် ထိခိုက်ကောင်း ထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဒီလောက် ခိုင်မာနေရတာလဲ… ဘာလို့ သူက ဘယ်လိုတန်ဖိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေရတာလဲ… ဘာလို့ သူက တောင်ပိုင်းသား တစ်ယောက်တည်းအတွက် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေရတာလဲ…

“ဘာလို့ သူ့ကို ကယ်ချင်ရတာလဲ…” စက္ကူဖြူပေါ်တွင် ဇီးပွင့်များနှင့် တူသော သွေးစက်များ စွန်းထင်းနေသည်။ သွေးစွန်းနေသော စက္ကူဖြူကို ရှောင်ကျန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် ယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့ကို ပို၍ သွေးဆာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုလုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ မူလစွမ်းအင်ကြောင့် သူ၏ သွေးကြောများ ပျက်စီးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူ ဝမ်ဖော့ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အသံက အက်ကွဲနေပြီး ဒေါသတကြီးနှင့် နားမလည်နိုင်စွာ မေးခွန်းကို အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်၏။

ဝမ်ဖော့ အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးအဖျားများက ပို၍ပင် တွဲကျနေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ ပို၍ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံ ပေါက်နေ၏။ အရောင်လွင့်လုနီးပါး လျှော်ဖွပ်ထားသော သူ၏ အပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ သူသည် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏ သာမန် စာရင်းကိုင်တစ်ဦးနှင့် တကယ်ပင် တူနေတော့သည်။ သူက ရှောင်ကျန်းကို မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ မင်း သူ့ကို သတ်ချင်ရတာလဲ…”

ရှောင်ကျန်း ဟန်ဆောင် စဉ်းစားမနေပေ။ ဖြောင့်မတ်စွာနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိစွာ၊ သူရဲကောင်းဆန်စွာပင် သူ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလို့လေ”

ဝမ်ဖော့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဤအရူးကို ဆက်လက် အာရုံစိုက်မနေတော့ဘဲ လျန်ဝမ်စွန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

လျန်ဝမ်စွန်း၏ မျက်နှာ ဖြူရော်နေသော်လည်း သူ၏ မှိန်ဖျော့နေသော မျက်လုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း တောက်ပလာ၏။ “ငါတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရန်ငြိုး ရှိတယ်”

ဤသည်က တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖော့က ပြောလိုက်၏။ “ခဏလောက် မတိုက်ဘဲ နေကြရအောင်”

လျန်ဝမ်စွန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ အချိန်တိုင်းအတွက် တိုက်ခိုက်ရမယ်”

ဝမ်ဖော့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါက တရားမျှတမှုနဲ့ မကိုက်ညီဘူး”

လျန်ဝမ်စွန်းက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ တရားမျှတမှုက ငါ့ရဲ့ တရားမျှတမှု မဟုတ်ဘူး”

ဝမ်ဖော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “တရားမျှတမှု၊ ပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်”

လျန်ဝမ်စွန်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ဝမ်ဖော့ ရှောင်ကျန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး စက္ကူဖြူ နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလို့ မင်း သူ့ကို လာသတ်တာ… မင်း သူ့ကို သတ်တာက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်… ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို သူ့ကို သတ်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်းချန်ရှန်ကို စုလီ ဖြေခဲ့သော အဖြေကဲ့သို့ပင် ဤလောကကြီးရှိ ကိစ္စရပ်များစွာသည် ဤမျှ ရိုးရှင်းလှ၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထျန်းလျန်ဝမ်ဖော့သည် ရိုးရှင်းသူ မဟုတ်ပေ။

-အခန်း (၃၉၂) ပြီး

***

Book List