BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ထင်းရှူးပင် သုံးပင် (၁)</h2>

ကျူးလော့သည် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှားရှားပါးပါးသာ ပေါ်ထွက်လာလေ့ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ မဖြစ်မနေ လာခဲ့ရ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ဝမ်ဖော့ရော ရွှမ်ယန်မြို့ရှိ ကျင့်ကြံသူများကရော လုံးဝ အံ့အားမသင့်ခဲ့ကြပေ။ စုလီက မည်သို့သော လူစားမျိုးလဲ… သူ့ကို သတ်ရန်အတွက် ဝတ်ရုံနက်သခင်ကြီးသည် ကျိုးဥယျာဉ်ကို သူ၏ အကွက်ချစီစဉ်မှုထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် ဝန်မလေးခဲ့သလို ရွှယ်လောင်မြို့ရှေ့ရှိ မြေလွတ်မြေရိုင်းများတွင်လည်း နတ်ဆိုးတပ်မဟာကြီးကို ဖြန့်ကျက်ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ လူသားလောကကြီးကလည်း အလားတူပင် သူ့ကို သတ်ချင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရောက်တတ်ရာရာ လုပ်ကြံသူများ၊ ရွှယ်ဟယ်နှင့် လျန်ဟုန်ကျွမ်း ကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသည့် ကျွမ်းကျင်သူများက မည်သို့ လုံလောက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ရွှမ်ယန်မြို့ရှိ ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ အပြင် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များထဲတွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်ကြသော ဝမ်ဖော့၊ ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်းတို့ကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင်ပင် လုံလောက်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ ပို့ဆောင်ပေးရန် သို့မဟုတ် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကုသပေးရန်အတွက် စုလီ သေဆုံးခြင်း ကဲ့သို့သော သမိုင်းဝင် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် နတ်ဧကရီနှင့် တာအိုသခင် ကဲ့သို့သော သူတော်စင်များ မလာရောက်နိုင်လျှင်ပင် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုက မဖြစ်မနေ ရောက်ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူသော ကျူးလော့သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်ကာ စည်းကမ်းမဲ့နေသော ဤလောကီကမ္ဘာ၊ ရွှမ်ယန်မြို့ လမ်းမရှည်ကြီး အဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာရခြင်းမှာ တိကျသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ စုလီကို သတ်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဟန်ချိုးမြို့ အစွန်အဖျားရှိ တောအုပ် အပြင်ဘက်မှ ဇရပ်အကြောင်း၊ ပခုံးပေါ်တွင် ဆံပင်ရှည်များ ဖြန့်ချထားသော ထိုလူ၏ ထူးကဲမြင့်မြတ်သည့် ပုံရိပ်အကြောင်း ပြန်လည် တွေးတောမိလိုက်သောအခါ ချန်းချန်ရှန် အလွန် နေမကောင်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း စုလီ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ နားလည်သွား၏။ သူတို့အားလုံးသည် လောကကြီးတွင် နေထိုင်ကြသော လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ လေကို စားသုံးပြီး ကြယ်များနှင့်အတူ အိပ်စက်ကာ သာမန်လူသားများ၏ အစားအစာများကို မစားသုံးသော ထူးကဲမြင့်မြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ မည်သို့ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

သူတို့သည် လောကီလူသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအရ ဖြစ်စေ၊ အတင်းအကျပ် စေခိုင်းမှုအရ ဖြစ်စေ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စရပ်များကို မလွဲမသွေ လုပ်ဆောင်ကြရပေလိမ့်မည်။ ချန်းချန်ရှန် ကျူးလော့၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး ရိုးရာကျောင်းတော်၏ ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ထန်သုံးဆယ့်ခြောက် ပြောခဲ့ဖူးသော စကားတစ်ခွန်းကို သတိရလိုက်သည်။ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်လာမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး… အများအားဖြင့် ငယ်ရွယ်တဲ့ လူစုတ်တစ်ယောက်က အသက်ကြီးတဲ့ လူစုတ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာပဲ ရှိတယ်… အဘိုးကြီးယုတ်တွေ… အဘိုးကြီးစုတ်တွေ… ဤစကားလုံးများ အားလုံးသည် ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများ ဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ပြောလိုက်သောအခါ ပို၍ လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ချန်းချန်ရှန် အနေဖြင့် ဤညစ်ညမ်းသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း လမ်းမအဆုံးရှိ ကျူးလော့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုစကားလုံးများကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

သူ၏ ခံစားချက်က မမှားယွင်းပေ။ လက်ရှိ ကျူးလော့သည် ဇရပ်အောက်တွင် ရှိနေခဲ့သော အေးစက်ပြီး ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်သော ထူးကဲမြင့်မြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်တော့သလို လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာက လရောင်အောက်တွင် ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးကို ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူသားသူရဲကောင်းလည်း မဟုတ်တော့ပေ။ လက်ရှိ ကျူးလော့သည် မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်၊ မဟာကျိုး၏ အားကောင်းသော ဩဇာအာဏာရှင်၊ တိုက်ကြီး၏ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သာမန် လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးစီးပွားအတွက် အခြားလူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖော့ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် စုလီနှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမပြောသလို ဘာမှလည်း မလုပ်ပေ။ သဘာဝကျစွာပင် သူ လမ်းဖယ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပေ။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားကိုပင် ဓားအိမ်ထဲ ပြန်မထည့်ရသေးချေ။ မျိုးဆက်၊ အဆင့်အတန်းနှင့် အင်အားတို့အရ သူ့ထက် အဆများစွာ သာလွန်သော မုန်တိုင်းရှစ်ခု အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးကို ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် မလှုပ်မရှား နေခြင်းတို့ဖြင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ အလွန် ရိုသေမှု ကင်းမဲ့ရာ ရောက်သည်။

ကျူးလော့က သူ့ကို ပြောလိုက်၏။ “ငါ ပေါ်မလာချင်ခဲ့ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ပေါ်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာ”

သူက ဝမ်ဖော့၏ တည်ငြိမ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ရူးသွပ်နေသော ဓားချက်အကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဓားချက်သည် အနာဂတ်တွင် ကပ်ဘေးဆိုက်စေမည့် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်းတို့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ရွှမ်ယန်မြို့၏ သူရဲကောင်း လူအုပ်ကြီးကို ဆက်တိုက် ထိုးဖောက်ခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် စုလီကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေ၏။ အကယ်၍ ကျူးလော့သာ ပေါ်မလာခဲ့လျှင် ဝမ်ဖော့သည် လူသားလောက၏ ယေဘုယျ ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး စုလီ အသက်ရှင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

လူသားလောကတွင် ရှိသော ကျူးလော့၏ အဆင့်အတန်းအရ ဝမ်ဖော့ကို ပြောလိုက်သော ဤစကားများသည် အလွန် မြင့်မားသော အသိအမှတ်ပြုမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက် အနည်းငယ်မျှ မပါဘဲ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အသိအမှတ်ပြုမှုသည် ချီးကျူးခြင်း မဟုတ်သလို နှစ်သက်သဘောကျခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် ကျူးလော့သည် ဝမ်ဖော့၏ မည်သည့်အရာကို သူ သဘောကျပြီး မည်သည့်အရာကို သဘောမကျကြောင်း ရှင်းလင်းစွာနှင့် မနှစ်မြို့စွာ ဖော်ပြရန် ဤစကားလုံးများကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူ ချန်းချန်ရှန်ဘက်သို့ လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “တာအိုသခင်က လီနန်းတော်မှာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး အရမ်း စိတ်ပူနေတယ်… မင်းရဲ့ ဆရာတွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေက မင်းရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေကြတယ်… မြို့တော်က သန်းပေါင်းများစွာသော လူတွေက မင်းအတွက် ဆုတောင်းပေးနေကြပြီး မင်း အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်… တကယ်တမ်းကျတော့ မင်း အသက်ရှင်နေပေမဲ့ လမ်းခရီးမှာ ဒီလောက် အကြာကြီး နှောင့်နှေးနေခဲ့တယ်… မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ… မင်း ပြန်မလာဘဲနေဖို့ စီစဉ်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား…”

ဝမ်ဖော့ကို ပြောခဲ့သော လေသံနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျူးလော့၏ လေသံက ပို၍ ယဉ်ကျေးမှု ကင်းမဲ့နေသည်။ ချန်းချန်ရှန်သည် ရိုးရာကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသည်။ ထို့ပြင် မေ့လီရှာမှတစ်ဆင့် သူသည် ချန်းချန်ရှန်၏ လူကြီးသူမ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ နောက်ဆုံး စာကြောင်းသည် ဆုံးမခြင်း၊ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းတို့နှင့် အလွန် နီးစပ်နေ၏။

ချန်းချန်ရှန် ဘာမှ မပြောပေ။ သို့သော်လည်း မြို့တော်ရှိ သူ၏ ဆရာများကို မျက်နှာမပြရဲသောကြောင့် မဟုတ်သလို လူကြီးသူမ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံရသဖြင့် ရှက်ရွံ့နေသောကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူ အလွန် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူ ပြန်လည်ချေပရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပါက သူ၏ စီနီယာကို ထိုက်သင့်သော လေးစားမှု မပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖော့လည်း ဘာမှ မပြောပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြောစရာ မလိုဟု သူ ခံစားရသောကြောင့်တည်း။ သူ မည်သူ့ထံမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုမျှ မလိုအပ်ပေ။ ထိုလူက ကျူးလော့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဖြစ်၏။

လမ်းမကြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်သူကမျှ စကားတစ်ခွန်း မဆိုရဲကြချေ။

ကျူးလော့ ပေါ်လာသည့် အချိန်မှစ၍ စုလီ၏ ဂရုမစိုက်သော အသံမှလွဲလျှင် ရွှမ်ယန်မြို့ တစ်မြို့လုံး ကျူးလော့၏ အသံကိုသာ ကြားနေရသည်။ အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုသည် ရွှမ်ယန်မြို့တွင် သာမက တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဂရုမစိုက်စွာ စကားပြောလိုက်သည့်တိုင် သူ၏ အသံက နွေဦးမိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံး သေချာပေါက် ဂရုတစိုက် နားထောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ရွှမ်ယန်မြို့ လမ်းမပေါ်တွင် သူ ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် မဟာကျိုး နန်းတွင်း၏ စုပေါင်းဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း အကြောင်းကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် ဖြစ်၏။ ချန်းဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိသည့် သူသည် နတ်ဧကရီ၊ တာအိုအသင်းတော်တို့နှင့် တစ်စုံတစ်ရာသော သဘောတူညီမှု ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

နတ်ဧကရီ၊ လီနန်းတော်နှင့် ကျူးလော့… ဤသည်တို့မှာ မဟာကျိုးမင်းဆက်၏ မဟာတောင်တန်းကြီး သုံးလုံး ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်ရှန် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော တောင်တန်းများပေါ်တွင် သူတို့၏ တည်နေရာကြောင့် ကြီးမားသော လေးစားမှုနှင့် အဆင့်အတန်း ရရှိထားသော ထင်းရှူးပင်ပေါက် အချို့ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် သူ့ခြေထောက်အောက်ရှိ ဤမဟာတောင်တန်းကြီး၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ချင်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြား မဟာတောင်တန်းကြီး တစ်လုံး၏ အရိပ်ကိုလည်း ဆန့်ကျင်ချင်နေသည်။ သူ ဘာလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူ ဝမ်ဖော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ဖော့၏ မြင့်မားပြီး ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်သော လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်မှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ထင်းရှူးပင် တစ်ပင်နှင့် တကယ် တူနေ၏။ ၎င်းက မိုးကြိုးပစ်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် ထူထဲစွာ မကြီးထွားလာသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျူးလော့ ရောက်လာသော်လည်း သူ ဒူးမထောက်ပေ၊ လမ်းမဖယ်ပေ၊ နောက်မဆုတ်ပေ။ သူ၏ ခေါင်းကို လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေ၏။

သို့တိုင်အောင် ဤအရာများက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူသည် အလယ်အလတ် မျိုးဆက်၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိသော်လည်း ကျူးလော့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျူးလော့သည် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ထဲသို့ ခြေချပြီးသား လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ရွှမ်ယန်မြို့တွင်၊ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူတို့အပြင် သူတော်စင်ငါးပါးနှင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်ရဲသူ၊ သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုရဲသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

စုလီသည် သူ၏ ရွံရှာမှုနှင့် အထင်သေးမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားပေ။ “မင်းတို့ အဘိုးကြီးတွေ အခု လုပ်နိုင်တာက ကလေးတွေကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာလား…”

ဤသည်က ဝမ်ဖော့နှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့ကို ကျူးလော့ ပြောခဲ့သော စကားနှစ်ခွန်းကြား ကွာခြားချက်ကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျူးလော့၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ စုလီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောလိုက်၏။

“မင်းတို့က ငါ့ကို တကယ် သေစေချင်နေတယ် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်… မင်းတို့ ငါ့ကို သေစေချင်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီလေ… နက္ခတ်မျှော်စင်အကြီးအကဲပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့… ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ အရမ်း ငယ်နေတုန်းကတည်းက မင်းတို့က ငါ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ကြလို့လေ… အဲဒါကြောင့် မင်းတို့က ငါ့ကို ပိုပြီး သတ်ချင်လာကြတာ… အလားတူ အခြေခံအရ ငါ ထင်တာကတော့ မင်းက ဝမ်ဖော့ကို တကယ် တိုက်ခိုက်စေချင်နေတာ… အဲဒါမှ မင်း သူ့ကို သတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်း ရမှာကိုး…”

ဤစကားများသည် အလွန် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းသဖြင့် လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လူအုပ်ကြီးက ဤစကားများကို မကြားခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြပြီး ဝမ်ဖော့ ကိုယ်တိုင်ပင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။

ကျူးလော့ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

“ငါ ပိုပိုသန်မာလာလေလေ၊ မင်းတို့က ငါ့ကို ပိုပို သေစေချင်လေလေပဲ”

စုလီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ထျန်းဟိုင်၊ ပိုင်ရှင်းယဲ့တို့ဇနီးမောင်နှံ၊ မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ အဘိုးကြီး ရှစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ အခု အဖိုးကြီးယင်တောင် ငါ့ကို သေစေချင်နေပြီ…”

သူတော်စင်ငါးပါးနှင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခု… စုလီ အပြင် ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ့်သုံးယောက် ရှိသည်။

ဤအချက်တွင် သူ နာမည်တစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို ရေတွက်ပြလိုက်သည်။ သူက ဤနတ်ဘုရားနှင့်တူသော ဖြစ်တည်မှုများကို သူ့အား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု စွပ်စွဲလိုက်၏။

“ငါ့စိတ်ခံစားချက်က လုံးဝ မဆိုးပါဘူး… ဘာလို့လဲဆိုတော့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲမှာ မင်းတို့ကောင်တွေနဲ့ အတူတူ ရပ်တည်ဖို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့လို့ပဲ”

သူ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်၏။ “ငါ နည်းနည်း နောင်တရမိတာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်… အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ကောင် ရှစ်ကောင်ကို အပြတ်ရှင်းပြီးမှ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးခဲ့သင့်တာ”

-အခန်း (၃၉၄) ပြီး

***

Book List