Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထင်းရှူးပင် သုံးပင် (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူသားလောကတွင် သီလနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များ အနေဖြင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုသည် သာမန်လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ စုလီ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်မူ သူတို့သည် အသုံးမကျသူ ရှစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး အစပိုင်းတွင် သူက ကျူးလော့ကို အဘိုးကြီးယုတ်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို မမေ့သင့်ပေ။ ဤသည်က သိပ်ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း သူ၏ လေသံအရ သူသည် တိုက်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ တိုင်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လီတောင်တန်း၏ ဒဏ္ဍာရီလာ ဂိုဏ်းတူဦးလေးငယ် ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဤသည်က တကယ်ကို အလွန် မောက်မာလွန်းပြီး ဘဝင်မြင့်လွန်းရာ ရောက်သည်။ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသော ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး အလွန် လွန်ကဲလွန်းသည်၊ ယုတ္တိမရှိလွန်းသည်ဟု ခံစားနေကြရဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဤယုတ္တိမရှိမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော လှောင်ပြောင်မှု မရှိသလို ဒေါသထွက်မှုလည်း မရှိပေ။ ယခင်အတိုင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လောကဖြတ်တောက်ခြင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် အနေဖြင့် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားသည် ခံစားချက်များကို ဖြတ်တောက်ထားပြီး သဘာဝတရားကို ဖျက်ဆီးထားသည်။ ဤသည်က သူ ရက်စက်သည်၊ ခံစားချက်မရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှင်းလွင်ပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော လမင်းကြီးကဲ့သို့ အထီးကျန်ပြီး စင်ကြယ်သည်၊ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသည်၊ ပြင်ပအရာများကြောင့် ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စုလီကို ကြည့်ပြီး ကြေညာလိုက်၏။ “မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟုတ်ပါသည်… စုလီ သေဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အထွတ်အထိပ် အချိန်တွင် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ၊ သူတော်စင်ငါးပါးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို ထည့်မတွက်ဘဲ သူသည် ဤလောကကြီးမှ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေ၏။ ယခု မဖြစ်နိုင်တော့သော ဇာတ်ကွက်တစ်ခု၏ ရလဒ်သည် သမိုင်းမြစ်ရေအလျဉ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် ပဟေဠိတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း စုလီ ထိုသို့ မတွေးပေ။ သူ ကျူးလော့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦး… ငါ ပထမဆုံး လုပ်မယ့် အလုပ်က ဟန်ချိုးမြို့ကို လာပြီး မင်းကို သတ်မှာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ သူ့ကို သတ်ရန် လာခဲ့သည်ကို သတိမထားမိသကဲ့သို့၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှုပ်နှံမည့်နေရာမှာ ရွှမ်ယန်မြို့ ဖြစ်လိမ့်မည် ဆိုခြင်းကို မသိသကဲ့သို့၊ နောက်တစ်ခဏတွင် လီတောင်တန်းသို့ ပြန်ရောက်သွားတော့မည့်အလား သူက ဤစကားများကို အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဆံပင်ရှည်များသည် လေပြေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မှားသွားတယ်… ငါ ဟန်ချိုးမြို့ကို သွားပြီး မင်းကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဟန်ချိုးမြို့ကို သွားပြီး မင်းတစ်မိသားစုလုံးကို သတ်မှာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ ကိုယ့်စကားကိုယ် ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လူအုပ်ကြီး ရှေ့ဆုံးရှိ လျန်ဝမ်စွန်းဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါတော့ ဒီအမှားမျိုး ထပ်မလုပ်မိအောင် ငါ့ရဲ့ အတိတ်က အတွေ့အကြုံတွေကို သင်ခန်းစာယူရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာ… ဒီလိုလုပ်တာ မှားတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်သည် ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားသည်။ သူ စုလီဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဤစကားများကို ပြောလိုက်၏။ ဟုတ်ပါသည်… လူတစ်ယောက်၏ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် မှားယွင်းလှသည်။ မြက်ပင်များကို ဖြတ်တောက်ပြီး အမြစ်များကို ချန်ထားခဲ့ခြင်းက တစ်နေ့တွင် တောမီးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သော ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ဘက်သို့ ခရီးနှင်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချန်းချန်ရှန်ဟု ခေါ်သော ဤကောင်လေးအကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားပြီဟု စုလီ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါဆို ငါ သူ့တစ်မိသားစုလုံးကို မသတ်တော့ဘူး… သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သတ်တော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ဟာသတစ်ခုနှင့် တူနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အမြဲတမ်း ဟာသတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ သေဆုံးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ကျူးလော့၏ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သွားရောက်သတ်ဖြတ်မည့်အကြောင်း ပြောနေသည်။ သူ့တွင် အနာဂတ် မည်သို့ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “မင်း လောကကြီးကနေ ထွက်ခွာတော့မယ့်အချိန်မှာ တစ်ကြိမ်လောက်တော့ လေးလေးနက်နက် မနေနိုင်ဘူးလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခင်က ရွှမ်ယန်မြို့ ဘုန်းတော်ကြီး ဟွာကျဲဖူသည်လည်း ချန်းချန်ရှန်ကို အလားတူ စကားမျိုး ပြောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သေခြင်းတရားကို တည်ငြိမ်စွာ ကြိုဆိုတာက လေးနက်တာလား… အဲဒါဆိုရင် ငါ လေးနက်ရတာ မကြိုက်ဘူး… အဆုံးမဲ့ တောင်တန်းတွေထဲက စစ်မြေပြင်မှာ သေမလား၊ အလှပဂေးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ကုတင်ပေါ်မှာ သက်တောင့်သက်သာ သေမလားလို့ ရွေးခိုင်းရင် ငါက ဒုတိယတစ်ခုကိုပဲ သေချာပေါက် ရွေးမှာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အခု ငါ ပြောလိုက်မှပဲ… မင်းတို့ အရူးအိုကြီးတွေ ဘာအတွက် ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေကြသလဲ ဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်တော့ဘူး… အကျိုးအမြတ်အတွက် ဆိုရင်လည်း ဒီကိစ္စကနေ မင်းတို့ အကျိုးအမြတ် ဘယ်လောက်ရမလဲ ဆိုတာ ငါ မမြင်မိဘူး… ငါ့အမြင်အရတော့ မင်းတို့လည်း အတော်လေး သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာပဲ… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ထျန်းလျန်ခရိုင်လေ… အဲဒီအရူးအိုကြီးတွေက သူတို့ဂူတွေထဲမှာ ပုန်းနေလို့ ရပေမဲ့ မြို့တော်မှာတော့ မင်းတို့ ဘယ်နေရာမှာမှ ပုန်းလို့မရဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စတချို့ ရှိနေတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစမှအဆုံးတိုင် ထျန်းလျန်ခရိုင်၏ ဤအာဏာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဤသီလနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လူကြီးလူကောင်းသည် ရွှမ်ယန်မြို့တွင် ပေါ်လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စုလီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်လေးနေသောကြောင့်တည်း။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို စုလီ၏ သွေးများဖြင့် မစွန်းထင်းစေချင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဓားက နှင်းကျနေသော ကောင်းကင်ကို ခွဲဖြာပစ်ကာ သူရဲကောင်း လူအုပ်ကြီးကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် ဖိအားပေးလိုက်သည့် အချိန်မတိုင်ခင်အထိပေါ့။ ယခုအခါ သူ မဖြစ်မနေ ပေါ်လာရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ “အဲဒါဆို အနာဂတ် ပြဿနာတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားဖူးလား… တောင်ပိုင်းမှာ ငါ့ကို သေစေချင်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ငါက တောင်ပိုင်းရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ပဲ… မင်းလက်တွေက ငါ့သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းသွားရင် မင်းရဲ့ ကျူးမိသားစုနဲ့ လောကဖြတ်တောက်ခြင်းဂိုဏ်းက တောင်ပိုင်းသားတွေရဲ့ ဒေါသကို ခံရလိမ့်မယ်… အဲဒီအတွက် မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ဘာမှ မပြောပေ။ သူ့လိုလူမျိုးအတွက် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကို လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်များဖြင့် မှောင်မိုက်သွားစေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အခြေအနေကို ချိန်ဆရန် သူ မည်သို့ ပျက်ကွက်နိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော်လည်း သူ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင်… ဤကိစ္စသည် ထျန်းလျန်ခရိုင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့် သူ လာရောက်ဖြေရှင်းရန် ဖိအားပေးခံရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ တခြားလူတွေရဲ့ လက်နက်အဖြစ် အသုံးချခံလိုက်ရတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက သူ့ကို စာနာသနားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းအမေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် တုံးအတဲ့ကောင်ကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်တာလဲ… ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ကျူးမိသားစုကို တဖြည်းဖြည်း ကျဆုံးသွားစေလိမ့်မယ် ဆိုတာကို မြေအောက်ကမ္ဘာက မင်းအဖေ သိသွားရင် ဒီလောက် တုံးအတဲ့ကောင်ကို မွေးခဲ့မိတာ နောင်တရနေမလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားလုံးများသည် ထက်ရှပြီး နားကွဲမတတ် ဖြစ်နေသည်။ စကားလုံးတိုင်းက ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေသော်လည်း ညစ်ညမ်းသော စကားလုံးများ ဖြစ်နေသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားကို တည့်တည့်ထိမှန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှန်ကန်သော စကားလုံးများသည် ဓားများကဲ့သို့ပင်။ စုလီ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့်ဆိုလျှင် ကျူးလော့၏ တာအိုနှလုံးသားက ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာနေလျှင်ပင် အမှတ်အသား အချို့ ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့သည် မြင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော အားနည်းနေသည့် လူကို ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန် အားနည်းနေသဖြင့် လက်မောင်းများကိုပင် မမြှောက်နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။ “အရှိန်ပြင်းတဲ့ မြစ်ကြီးတစ်စင်းမှာ ကမ်းပါးနှစ်ဖက် ရှိတယ်… မင်းက ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောရင်တောင် ဘက်တစ်ခုကို ရွေးကို ရွေးရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က စုလီအကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက စုလီကို ဘာကြောင့် သတ်ချင်နေရသလဲ ဆိုသည့်အကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ရိုးရာကျောင်းတော်၏ သွေးစွန်းသော အမှုကိစ္စ ပြီးနောက် မဟာကျိုးသည် ပြည်တွင်းရေး ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။ သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းသည် လျန်အိမ်တော်နှင့် လက်တွဲပြီး မြောက်ပိုင်းကို ကျူးကျော်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စုလီက ဤအရာကို ခွင့်မပြုလိုသဖြင့် သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားတစ်လက်တည်းကို အသုံးပြု၍ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီ အတွင်း နတ်ဧကရီထျန်းဟိုင်နှင့် တာအိုသခင် နှစ်ဦးစလုံးသည် မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းကို ပေါင်းစည်းချင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း စုလီက ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားတစ်လက်တည်းကို အားကိုးပြီး သူ တောင်ပိုင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အင်အားကြီးမားသော အင်အားစုများကို ရှေ့ဆက်တိုး၍ မရအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤကိစ္စနှစ်ခုတွင် စုလီ မည်သည့်အရာကို ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ သူသည် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေ တစ်ခုခုတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သောအခါမျှ နှစ်မြှုပ်မထားခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူ လုံးဝ မရွေးချယ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ သဘောထားက အလွန် မာန်တက်ပြီး ရှင်းလင်းလှသည်… “ငါက မဟာမြစ်ကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရပ်နေတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးနဲ့ တူတယ်… ငါက ရေတွေကို ငါ့အပေါ်ကနေ ဖြတ်စီးသွားခွင့်ပြုတဲ့ ဒိုက်ပင်တစ်ပင်နဲ့ တူတယ်… ငါက စုလီပဲ… ဘာအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ငါက ကမ်းပါးတစ်ခုကို ရွေးရမှာလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ သူ၏ စကားများကို အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “လီတောင်တန်းက ဆက်လက် တည်ရှိနေလိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းတော့ မပါတော့ဘူးပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က လေးစားမှု ဖြစ်သလို ကြေညာချက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ယန်မြို့၏ လမ်းမများသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာပြီး မိုးရေစက်များ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ကျဆင်းလာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါမပါတဲ့ လီတောင်တန်းက လီတောင်တန်း ဖြစ်နေဦးမှာလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ တောင်ဘက်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယခု အခိုက်အတန့်တွင် လီတောင်တန်း၌ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေမလဲ ဆိုခြင်းကို တွေးတောရင်း သူ၏ နှလုံးသား လေးလံနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က မောက်မာသော ကြေညာချက် မဟုတ်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက စုလီကို လီတောင်တန်းဟု သတ်မှတ်ထားကြသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုသို့ မတွေးခဲ့ပေ။ ကလေးဘဝကတည်းက လီတောင်တန်းဓားဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်ကတည်းက လီတောင်တန်းတွင် ဓားတစ်လက်၏ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်ဓာတ် ရှိကြောင်း သူ နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တရားမှာ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်း သူသည် လီတောင်တန်း အထွတ်အထိပ်ရှိ ထင်းရှူးပင်ပေါက်လေး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လီတောင်တန်းဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို အရိပ်အာဝါသနှင့် ကာကွယ်မှု ပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ မရှိတော့လျှင် လီတောင်တန်း ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ လီတောင်တန်းတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေမည်မှာ သေချာသော်လည်း ဘာဖြစ်မည်နည်း။ လီတောင်တန်း၏ တပည့်များ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်လား။ ဤသည်က လက်ရှိ သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နောက်ဆုံးတော့… ဒီကဏ္ဍမှာ ငါ ဝတ်ရုံနက်ကို မယှဉ်နိုင်သေးပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျူးလော့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “သူက ငါ့လောက် လူမသတ်ဖူးပေမဲ့ လူ့သဘာဝရဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ဘက်ခြမ်းအကြောင်း ငါ့ထက် အများကြီး ပိုသိတယ်… နတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှာ လောကီနယ်ပယ်ရဲ့ ဖုန်မှုန့်နီတွေ လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ… ပြီးတော့ သူက လူသားလောကကြီးရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေ ဖြစ်ကြတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်တယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံး မင်းတို့ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ကြရဲ့လား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ လုံလောက်တဲ့ အင်အား ရှိလာဖို့အတွက် သမိုင်းမြစ်ရေအလျဉ်က နောက်ဆုတ်ရမယ့် အချိန်တွေ ရှိတတ်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပြင်ပခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို ခုခံဖို့အတွက် အတွင်းပိုင်းကို အရင် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရမယ် ဟုတ်လား…” စုလီ သူ့ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “အဲဒါဆိုရင် ချန်းဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စုက လူတွေကို ဧကရာဇ် ဖြစ်ဖို့ မစဉ်းစားကြနဲ့တော့လို့ မင်း သွားအကြံပေးရင် အဆင်ပြေသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား… ဒါမှမဟုတ် မင်း ထျန်းဟိုင်ကို သွားပြီး သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် နန်းစွန့်ပေးဖို့ သွားအကြံပေးလို့ ရတာပဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်သည့် တာအိုကျမ်းစာများထဲမှ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ကောင်တွေ ဟန်ဆောင်နေကြတဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေကို ငါ တကယ် မုန်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤတာအိုကျမ်းစာ အစိတ်အပိုင်း အတွင်း၌ ပါဝင်သော အမှန်တရားက မည်မျှ နက်နဲသည် ဆိုခြင်းကို စုလီ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ “တကယ် ဘာမှ မပျော်စရာ မကောင်းဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ်ကို ဘာမှ မပျော်စရာ မကောင်းဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သော ရှောင်ကျန်းက ခေါင်းကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခါလိုက်သည်။ မိုးရေစိုနေသော သူ့မျက်နှာပေါ်မှ စက္ကူဖြူ လှုပ်ခါသွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ရှောင်ကျန်း နောက်လှည့်လိုက်ပြီး လှံကို ကျောပေါ်တွင် လွယ်လျက် လမ်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စုလီကို သတ်ရန် ရွှမ်ယန်မြို့သို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု စုလီကို သတ်မည့်သူ ရောက်လာပြီ ဖြစ်ပြီး စုလီ သေချာပေါက် သေဆုံးတော့မည် ဖြစ်ရာ သူ ဘာကိစ္စ ဆက်နေနေရဦးမည်နည်း။ စုလီကဲ့သို့ လူမျိုးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက သူ ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်လောက်အောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေလျှင်ပင် အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသေးသော်လည်း သူ သေဆုံးသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းမှာ သိပ်ပျော်စရာ မကောင်းလှပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း မထွက်ခွာသလို အခြား ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာလည်း မထွက်ခွာကြပေ။ သူတို့သည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် ရပ်လျက် လမ်းမပေါ်ရှိ လူများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ စုလီ မည်သို့ သေဆုံးမည်ကို သူတို့ စောင့်ကြည့်ချင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက သူထိုင်နေသော မြင်းကောင်း၏ စိုစွတ်နေသော အမွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “မင်းတို့အားလုံး အခု သွားလို့ရပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားများသည် ချန်းချန်ရှန်နှင့် ဝမ်ဖော့တို့ကို ရည်ရွယ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ သေခြင်းတရားကို တည်ငြိမ်စွာ ကြိုဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ကြယ်ပင်လယ်ဆီသို့ ပြန်သွားခြင်း ကဲ့သို့သော အယူအဆများကို သူ မုန်းတီးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ အနည်းငယ် ဟန်ဆောင်ရပေမည်။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူသည် လီတောင်တန်း၏ ဂိုဏ်းတူဦးလေးငယ် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတစ်ယောက်က သူတို့၏ ဘဝကို မည်သို့ နေထိုင်သင့်သနည်း။ ဤသည်က စုလီ အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောခဲ့ဖူးသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ အဖြေရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အချိန်အများစုတွင် သူသည် သူ၏ အပြုအမူများကို လမ်းညွှန်ရန် သူ၏ အကြိုက်နှင့် မကြိုက်များအပေါ် မှီခိုခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လူတစ်ယောက် သူတို့၏ ဘဝကို မည်သို့ အဆုံးသတ်သင့်သနည်း ဆိုသည့်အချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ ကောက်ချက်ချထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရခြင်းသည် သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားသော်လည်း လက်မခံချင်ဘဲ လက်ခံနိုင်သေးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားရင်း ချန်းချန်ရှန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ဖိနပ်ရှေ့တွင် ကျဆင်းနေသော မိုးရေစက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု အခြေအနေက ဤအဆင့်ထိ ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ အခြား မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ အဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ စုလီကို သတ်ချင်နေသည်မှာ ဤလောကကြီး ဖြစ်ပြီး ဤမိုးရွာနေသော လမ်းမအဆုံးရှိ လူသည် လောက၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားမြှောင်က မည်မျှ မြန်ဆန်ပြီး မည်မျှ သန်မာသည် ဖြစ်စေ သူ့ကို ပိတ်ဆို့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့လည်း ဘာမှ မပြောပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို စတင် ပင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် နှေးကွေးသည်၊ အလွန် အာရုံစိုက်သည်၊ အလွန် ဂရုတစိုက် ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်း အင်္ကျီလက်ကို တံတောင်ဆစ်အထိ ပင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် သူ၏ ဓားကို အနည်းငယ် ပိုမြန်အောင် ဝှေ့ယမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခင်က ကျူးလော့ ကဲ့သို့သော အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုသည် ဝမ်ဖော့ ကဲ့သို့သော ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်နေသည်ဟု သူ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမှာ ဝမ်ဖော့၏ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်… သူ့လက်ပေါ်ရှိ သွေးများက အလွန် များပြားလွန်းသဖြင့် ကျူးလော့ အနေဖြင့် သူ့ကို သတ်ရန် ဆင်ခြေများစွာ ရှာတွေ့နိုင်သော်လည်း ဝမ်ဖော့ကို သတ်ရန်မှာမူ ကွာခြားသည်။ လုံလောက်သော ခိုင်လုံသည့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဝမ်ဖော့အပေါ် အရေးယူလိုက်သော မည်သည့် လုပ်ရပ်မဆို ဂျူနီယာတစ်ယောက်အပေါ် မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် ပါရမီအရည်အချင်းအပေါ် မနာလိုမှုအဖြစ် ရှင်းပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပါရမီရှင် ဂျူနီယာတစ်ယောက်က သူ့နေရာကို အစားထိုး ဝင်ရောက်လာမည်ကို သူ မလိုလားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ အထွေထွေ အကျိုးစီးပွားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့သာ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအလျောက် မတိုက်ခိုက်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဤကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကျူးလော့ အနေဖြင့် ဝမ်ဖော့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။ နောက်ပိုင်း ကာလတိုတစ်ခု အတွင်း ဝမ်ဖော့၏ အသက်နှင့် ဘေးကင်းရေးကို သူနှင့် အခြား မုန်တိုင်းရှစ်ခု အဖွဲ့ဝင်များက အာမခံပေးရမည့် အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ဝမ်ဖော့တွင် လမ်းဖယ်ပေးမည့် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖော်ထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးရွာနေသော လမ်းမကြီး ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ ဝမ်ဖော့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ဝမ်ဖော့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့က သူ ဘာမှ မသိသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။ သူ၏ သတ္ထုဓားကို ပွတ်တိုက်ရန် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို စတင် အသုံးပြုလိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်ပြီး အာရုံစိုက်နေကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးပြီး လေးနက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ နောက်ဆုံးတွင် တကယ် ဒေါသထွက်သွားသောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဒေါသကို သူ၏ အပြုံးမှ အာရုံခံ၍ မရနိုင်သော်လည်း ရွှမ်ယန်မြို့က ၎င်းကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်များသည် ပို၍ နိမ့်ဆင်းလာပြီး မိုးရေစက်များသည် ချက်ချင်း သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ကောင်းကင်ဘုံ၏ အင်အားနှင့်တူသော နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ဘုန်းတန်ခိုးအာဏာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူ၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်ဖော့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း… တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">-အခန်း (၃၉၅) ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save