Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၉၆)</h2> <h2 style="text-align:center">မုန်တိုင်းကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့တဲ့ သတ္ထုဓား (၁)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ စကားလုံးများသည် သာမန်ပုံစံ ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အလွန် ကြမ်းတမ်းပြီး နိုင်ထက်စီးနင်းဆန်လှသည်။ သူ၏ တကယ့် ဆိုလိုရင်းမှာ ‘မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိတယ်ပေါ့လေ…’ ဟူ၍ ဖြစ်ကြောင်း ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ အင်္ကျီလက် ပင့်တင်ခြင်းနှင့် ဓားကို ပွတ်တိုက်ခြင်းတို့သည် တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ မတိုက်ခိုက်ရသေးသော်လည်း ဤအရာကပင် ကျူးလော့၏ ဖုံးကွယ်ထားသော ဒေါသကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲသူ မရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုသည် နတ်ဘုရားနီးပါး ဖြစ်ကြသည်။ နတ်ဘုရားကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ရန်စခြင်း၊ စော်ကားခြင်း၊ သေလမ်းရှာခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ ၎င်းက စိတ်သဘောထား တစ်ခုသာ ဖြစ်နေလျှင်ပင် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။ ထိုလူက ထျန်းလျန်ဝမ်ဖော့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမ်းမပေါ်ရှိ လူများသည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ဝမ်ဖော့ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ အနာဂတ် အခွင့်အလမ်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရတာလဲ ဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် လောကီနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဧကရာဇ် ဇနီးမောင်နှံကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် လူသားလောကတွင် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ့်တစ်ဦး ရှိပြီး သူသည် ထိုအထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့သည် လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း၏ ပထမအဆင့်တွင် ရှိနေပြီး အလယ်အလတ် မျိုးဆက်၏ အသန်မာဆုံး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ အသက်လေးဆယ်အရွယ်တွင် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော်လည်း ထိုအဆင့်မှ သူတော်စင်အဆင့်သို့ ကွာဟချက်သည် စိမ့်မြေနှင့် ကြယ်ပင်လယ်ကြား ကွာဟချက်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့သည် အနာဂတ်တွင် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး မျိုးဆက်သစ် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း၊ ပို၍ မြင့်မားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိနိုင်ကြောင်း လူအများအပြားက အကောင်းမြင်ထားကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာများသည် နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ရာစုနှစ် အနည်းငယ် ကြာမှ ဖြစ်ပျက်လာမည့် ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ရှေ့တွင် လက်ရှိ ဝမ်ဖော့သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး စီနီယာ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူသင့်သော ဂျူနီယာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူက ကျူးလော့ကို အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်နေသလား…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဂျူနီယာ မလုပ်ရဲပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကျူးလော့ကို တည်ငြိမ်သော၊ အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ မျက်နှာ ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်သက်သွားပြီး မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသည့် လေထုအခြေအနေသည်လည်း အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့က သူ၏ သတ္ထုဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး မိုးရေစက်များကို ဖြတ်သန်းကာ တိုက်ကြီး၏ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မရှိသော ကျွမ်းကျင်သူကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ “စီနီယာကို အရင် တိုက်ခိုက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်သွားသည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးသံများပင် လူအုပ်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အာမေဋိတ်သံများနှင့် ဆွေးနွေးသံများကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ချီစွမ်းအင်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များကို ရုတ်တရက် ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်ပြီး ခန့်ညားသော ရယ်သံက ရွှမ်ယန်မြို့ တစ်မြို့လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နှမြောစရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့က စိတ်မဝင်စားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း အလွန် နောင်တရနေပုံ ပေါ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး အများဆုံး ရှိသည့် လူသား အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးသည် ယနေ့တွင် သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအခွင့်အရေး ရရှိတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နှမြောစရာပဲ” စုလီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဝမ်ဖော့ကို မသေစေချင်သဖြင့် ကိစ္စအချို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ဖော့က လက်မခံခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ဖော့၏ ဓားလမ်းစဉ်သည် သူ၏ ဓားလမ်းစဉ်နှင့် မတူသလို ကျိုးတုဖူ၏ ဓားလမ်းစဉ်နှင့်လည်း မတူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားက ‘ဖြောင့်မတ်ခြင်း’ ဟူသော စကားလုံးကို အလေးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ အင်္ကျီလက်များကို စတင် ပင့်တင်လိုက်သောအခါ အနာဂတ်တွင် ဤလူ၏ ဓားသည် သူ့ဓား သို့မဟုတ် ကျိုးတုဖူ၏ ဓားနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော၊ သို့သော်လည်း ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မည်ဟု စုလီ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် တကယ် နှမြောစရာ ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤလောကကြီးသည် ဝမ်ဖော့၏ အနာဂတ် ဓားကို မြင်တွေ့ခွင့် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လောကကြီး တစ်ခုလုံးလည်း နောင်တရလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း မိုးရေထဲမှ ဝမ်ဖော့ကို ကြည့်နေသည်။ ဘာမှ မပြောသော်လည်း သူ၏ ခံစားချက်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။ ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန်၊ သူ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံကို ပြီးမြောက်ရန်အတွက် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ စိန်ခေါ်၍ မရနိုင်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရှေ့ဆက်တိုးခြင်း ဆိုသည့်အရာသည် သူတို့ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်များအတွက် နားလည်ရန် သို့မဟုတ် လက်ခံရန် မခက်ခဲပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် စုလီကို သတ်ရန် သူ၏ အသက်ဖြင့် ပေးဆပ်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာတွင် ကျယ်ပြန့်ပြီး သွေးစွန်းသော ပင်လယ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ဖော့တွင်ကော… ဝမ်ဖော့၏ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာက သူ့ရင်ထဲရှိ အတွေးအခေါ်အပေါ်တွင်သာ အမှန်တကယ် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သလား…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအတွေးလေး တစ်ခုဖြင့် သူ ရုတ်တရက် ကြီးမားသော လေးစားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ‘ဒီနှစ်သုံးဆယ်ကျော် ကာလအတွင်း ငါ ဘာလို့ သူ့ကို မီအောင် မလိုက်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး… ရှောင်ကျန်းက ရူးသွပ်လောက်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့ပေမဲ့ ဒီနှစ်သုံးဆယ်ကျော် ကာလအတွင်း သူ့ကို ဘာလို့ မီအောင် မလိုက်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး… ရွှမ်မေ စာအုပ်ဂူဗိမာန်ထဲမှာ နှစ်သုံးဆယ်ကျော် ပိတ်မိနေခဲ့ရပြီး မသေဆုံးခင် အချိန်လေးမှာမှ သူ့ရဲ့ သေရေးရှင်ရေး ရုန်းကန်မှုကို အားကိုးပြီး ဒီလူနဲ့ ပခုံးယှဉ်နိုင်ရုံလောက်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလားတူပင် ချန်းချန်ရှန်သည်လည်း ဝမ်ဖော့ကို ကြည့်နေသည်။ သူ ဘာမှ မပြောသလို များများစားစားလည်း မစဉ်းစားပေ။ သူ မသိစိတ်ဖြင့် အဆုံးမဲ့ လေးစားမှုဖြင့် အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်မိရုံသာ ရှိ၏။ ဝမ်ဖော့က အလွန် ခန့်ညားသည်ဟု သူ ထင်ပြီး အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့်… သူ ဝမ်ဖော့နှင့် အလွန် ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ဝမ်ဖော့သည် ချန်းချန်ရှန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူအများအပြားနှင့် အလွန် တူညီကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်… မဟုတ်သေးဘူး… သူ သိသော လူအများအပြားသည် အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် ဝမ်ဖော့နှင့် အလွန် တူညီကြသည်ဟု ဆိုသင့်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျဲရှိုး၊ ထန်သုံးဆယ့်ခြောက်၊ ကောဟန်ရှီ၊ ပြီးတော့… သူ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုတူညီသော နေရာများသည် မကြာခဏဆိုသလို အတောက်ပဆုံး နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မြှုပ်နှံထားမှု၊ နွေးထွေးမှု၊ ပြတ်သားမှု၊ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား၊ မာန်မာန၊ တိတ်ဆိတ်မှု။ ချန်းချန်ရှန်သည် သူနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများအကြောင်း အရာအားလုံးကို ဝမ်ဖော့တွင် မြင်တွေ့နေရသည်။ သူသည် စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အကန့်အသတ်မဲ့ အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။ ဝမ်ဖော့တွင် သခင်မလေး ချန်းချူကျန်၏ အလှအပကိုပင် သူ မြင်တွေ့နေရပြီး နန်ခယ်ကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ငါက ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သေချာ သိတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ တိုက်ခိုက်ပြီး မင်းကို သတ်မယ်’… ဤအရာကို ယုံကြည်သော လူစားမျိုးသည် တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းလှသည်။ စီနီယာအစ်ကိုယွီရန် အပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဘဝတွင် အတုယူသင်ယူစရာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေပြီဟု ချန်းချန်ရှန် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူ စတင် သင်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အင်္ကျီလက်များကို စတင် ပင့်တင်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဂါးအော်သံ ဓားမြှောင်ကို ဓားအိမ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် ဝမ်ဖော့သည် သူ၏ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ပြတ်သားသော ခလောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဓားနှင့် ဓားအိမ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထို့နောက် သူ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ကျူးလော့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ဤအရာက ပါးနပ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားမြှောင်ကို ယူ၍ ဓားအိမ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ဓားမြှောင်သည် အလွန် ရှည်လျားသော လက်ကိုင်ရိုးပါသည့် ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ အလားတူပင် သူသည် လက်ကိုင်ရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျူးလော့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆယ်ကျန့်ခန့် အကွာအဝေးတွင် ခြားနားလျက် တစ်ယောက်က ရှေ့၊ တစ်ယောက်က နောက် မိုးရေထဲတွင် ဤအတိုင်း ရပ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် မိုးရေစိုရွှဲနေသော သူ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပို၍ တောက်ပလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ လမ်းလျှောက်လာသည်။ မိုးရေများ ပို၍ သည်းထန်လာခြင်း မရှိသော်လည်း လေက ပို၍ အေးစက်လာပြီး အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ အချို့လူများ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်ရှိ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များသည် ပို၍ မည်းမှောင်လာပြီး ပို၍ လေးလံလာသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လရောင်အောက်မှ တစ်ကိုယ်တော် အမူးသမားတွင် နက်ရှိုင်းသော တွယ်တာမှုများ မရှိပေ။ သူ၏ တာအိုသည် ခံစားချက်များကို ဖြတ်တောက်ပြီး သဘာဝတရားကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းစွာ စင်ကြယ်ပြီး အထီးကျန်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ခြေထောက်များ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်သွားသည်နှင့်အမျှ မိုးရေအိုင်များထဲရှိ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များသည် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ လွင့်ပျံတက်သွားကြသည်။ ရေစက်ရေပေါက်များကို သယ်ဆောင်လျက် ၎င်းတို့သည် အေးစက်သော လေထဲတွင် နေရာအနှံ့ ကခုန်နေကြ၏။ ဤစိုစွတ်နေသော သစ်ရွက်များ ကခုန်နေမှုနှင့်အတူ အေးစက်ခြောက်သွေ့သော ခံစားချက်တစ်ခု လမ်းမရှည်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ထဲမှ မွန်းကြပ်သော ညည်းညူသံများနှင့် နာကျင်သော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤကြံ့ခိုင်သန်မာသော ဆန္ဒကြောင့် လှုပ်ခတ်သွားသော စိုစွတ်နေသည့် သစ်ရွက်များသည် ကြံ့ခိုင်သန်မာသော မြှားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီး ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး လာမည့် တိုက်ပွဲက မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းမည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြ၏။ သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပိုဝေးသော လမ်းမများဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လမ်းမရှည်ကြီးသည် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လုံးဝ လူသူကင်းမဲ့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူသူကင်းမဲ့သွားသည်ဟု ပြောခြင်းက လုံးဝ တိကျမှု မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများ ရှိနေသေးသောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သည်းထန်သော မိုးရေများကြားတွင် တိုက်ကြီး၏ ခုခံ၍ မရနိုင်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့က ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ ချန်းချန်ရှန်က မြင်းကို ဆွဲထားသည်။ စုလီက မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူတို့ မုန်တိုင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသူမှာ ဝမ်ဖော့ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သတ္ထုဓားသည် မိုးရေကို ကြိုဆိုရန် မြောက်တက်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့သည် ဂျူနီယာ ဖြစ်ပြီး ကျူးလော့သည် စီနီယာ ဖြစ်သောကြောင့် သူ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့သည် သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ဖြစ်နေသော မိုးရေများကြားတွင် သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်ပြလိုက်၏။ ဤသည်က သူ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ ရှေ့တွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားသည်။ ရုတ်တရက် လေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး ထိုနေရာတွင် ရေတံခွန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ မိုးရေများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စိုစွတ်နေသော သစ်ရွက်များသည် မိုးရေထဲတွင် ဆက်လက် ကခုန်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ မိုးရေထဲတွင် မလျော့မတင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်သည်လည်း မိုးရေထဲတွင် ကခုန်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဓားနယ်ပယ်သည် စိတ်ကူး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းအား တစ်ခုကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် တောင့်ခံနေရသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ နေရာလွတ်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေးများသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်ပျံနေပြီး ရာပေါင်းများစွာသော အက်ကွဲကြောင်းများ အဆက်မပြတ် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။ ထိုအက်ကွဲကြောင်းများသည် သူ၏ ဓားနယ်ပယ်နှင့် ကျူးလော့၏ ချီစွမ်းအင်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့သော နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ သူ၏ ချီစွမ်းအင်ကို တမင်တကာ မြှင့်တင်မထားပေ။ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဧည့်သည်တော်ကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာရုံသာ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့နှင့် ကျူးလော့ကြားတွင် အင်အားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း ကွာဟချက်က အလွန် သိသာထင်ရှားလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့သည် သူ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဓားဆန္ဒကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး လူသူကင်းမဲ့သွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော နံရံနှစ်ခုပင် ထိုစိုစွတ်သော သစ်ရွက်များကြောင့် နက်ရှိုင်းသော ဓားရာများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်များ စတင် တုန်ရီလာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် ဖြူရော်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲသွားစေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မိုးရေစက်များကြားတွင် မည်မျှလောက်က ချွေးများ ဖြစ်သည် ဆိုခြင်းကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် သတ္ထုလေက ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်ကို မရွေ့လျားနိုင်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ ကျူးလော့ကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း လှည့်ထွက်သွားမည့် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။ သူ ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ သူ၏ ဓားကို သူ့ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ရေကာတာတစ်ခု သို့မဟုတ် တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန်တိုင်းက ပို၍ ပြင်းထန်လာလျှင်ပင် ထိုရေကာတာက ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်တန်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းစွာ မတ်မတ်မတ်မတ် ဆက်လက် ကျန်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးရေကြောင့် ပို၍ အေးစက်သွားပုံရသော ထိုဓားကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေသော ခေါင်းမာမှုနှင့် အင်အားကို အာရုံခံမိရင်း ကျူးလော့ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ပိုဝေးသော နေရာတွင် ရွှယ်ဟယ်သည် အလွန် တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ ဓားက မည်သူမဆို စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပို၍ သန်မာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဓားက နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ အင်အားကို တကယ် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှယ်ဟယ် ဓားကို အသုံးပြုသည်။ မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ပိန်ပါးသော လူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စုလီ သူ့ကို ပြောပြခဲ့သော စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံး၌ သူ အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ ဓားတစ်လက်တည်းကိုသာ အသုံးပြုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားတစ်လက်တည်းကို အသုံးပြုမှသာ ဓားလမ်းစဉ် တစ်ခုတည်း ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ လုံလောက်အောင် စင်ကြယ်ပြီး လုံလောက်အောင် သန်မာနိုင်မည် ဖြစ်သည်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ မတိုင်မီက ဤတိုက်ကြီး၏ အကျော်ကြားဆုံး ဓားလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူမှာ ကျိုးတုဖူ ဖြစ်သည်။ ကျိုးတုဖူသည်လည်း ဓားလမ်းစဉ် တစ်ခုတည်းကိုသာ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်း လမ်းစဉ် ဖြစ်၏။ သူက အသက်နှင့် သေခြင်းကို ခွဲဖြာရန် အသက်နှင့် သေခြင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဝမ်ဖော့ ကျိုးတုဖူ၏ ဓားကို မသင်ယူနိုင်သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို သူ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စကားလုံး တစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် ဝမ်ဖော့၏ ဓားလမ်းစဉ်သည် ‘ဖြောင့်မတ်ခြင်း’ ဟူသော စကားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဤ ‘ဖြောင့်မတ်ခြင်း’ တွင် ‘ပွင့်လင်းမြင်သာမှု’ ဟူသော အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်နေ၏။ သူ လျှောက်လှမ်းသော လမ်းကြောင်းက ဖြောင့်မတ်သည်၊ စာရင်းကိုင် လုပ်သောအခါ သူ ရေးသားသော စကားလုံးများက ဖြောင့်မတ်သည်၊ သူ၏ ကိန်းဂဏန်းများကို ဘယ်သောအခါမျှ မှားယွင်း တွက်ချက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ မြင်သော အရာနှင့် သူ လုပ်သော အရာသည် သူ၏ အကြိုက်နှင့် မကြိုက်၊ အချစ်နှင့် အမုန်းတို့အပေါ်တွင် အမြဲတမ်း မူတည်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အူများပင် ဖြောင့်မတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပြောပြရန်ပင် ရှက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သူ၏ ဓားက ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာသောအခါ မတ်စောက်သော တောင်ကမ်းပါးယံကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်သော အေးစက်သည့် အသွားတစ်ခု မလွဲမသွေ ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်းထန်ဆုံး မုန်တိုင်းသည် ကျောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကို ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မည်သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု ဝမ်ဖော့ တိုက်ခိုက်ရမည့် အလှည့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ တိုက်ခိုက်သောအခါ သဘာဝကျစွာပင် ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှည်လျားသော လက်ကိုင်ရိုး ဖြစ်လာသည့် သူ၏ ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဓားတစ်လက်သည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းပြီး ကျူးလော့ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ဝမ်ဖော့၏ ဘဝတွင် သူ ပြုလုပ်ခဲ့သော အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ကြောင်း မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျူးလော့သည် သူ၏ ဘဝတွင် သူ ရင်ဆိုင်ဖူးသမျှ အစွမ်းထက်ဆုံး ပြိုင်ဘက် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ စုလီသာ မရှိလျှင် ယုတ္တိဗေဒအရ သူတော်စင်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်ဆဲဆဲ အချိန်တွင် ကျူးလော့ကို တိုက်ခိုက်ရမည့် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ ထို့ပြင် လူသားမျိုးနွယ် တစ်ရပ်လုံး၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် ကျူးလော့လည်း တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြားနည်းဖြင့် ပြောရလျှင် ဤတိုက်ပွဲသည် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်၊ ရာစုနှစ် အနည်းငယ်ပင် စောပြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသွားက မိုးရေစက်များကို ခွဲဖြာလျက် ကျူးလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ သူ၏ ဓားကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသေးပေ။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အသုံးပြုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ ဓားသည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆယ်ကျန့်ကျော် ကွာခြားနေသော နေရာမှနေ၍ ကျူးလော့သည် သူ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဝမ်ဖော့၏ ဘဝတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ လျန်ဝမ်စွန်းက ချန်းချန်ရှန်၏ ဓားမြှောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း အသုံးပြုခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ ချန်းချန်ရှန်နှင့် လျန်ဝမ်စွန်းကြား အင်အားကွာဟချက်က ကြီးမားသကဲ့သို့ ဝမ်ဖော့နှင့် ကျူးလော့ကြား ကွာဟချက်ကလည်း ကြီးမားလှသည်။ သို့မဟုတ် ပို၍ပင် ကြီးမားကောင်း ကြီးမားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောကီနယ်ပယ်နှင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကြား အကွာအဝေးသည် အမြဲတမ်း ကြီးမားပြီး ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် မုန်တိုင်းနှင့် ဓား ဆုံတွေ့ကြပြီး စိုစွတ်နေသော သစ်ရွက်များက မိုးရေထဲတွင် ကခုန်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရှသော အသံအချို့နှင့်အတူ ဝမ်ဖော့၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် စုတ်ပြဲရာ အချို့ ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဓားနယ်ပယ်က မပြည့်စုံသေးပေ။ အထူးသဖြင့် သူ တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ကဲ့သို့သော တိုက်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအတွက် သူ၏ မျက်လုံးများ ကိုယ်တိုင်က ဉာဏ်ပညာဓားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောကကြီး၏ အမှန်တရားနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ရှိနေပုံရသော ကြွေကျလာသည့် သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် ဝမ်ဖော့၏ ဓားစွမ်းအင်ကို ရှောင်ကွင်းပြီး သတ္ထုဓားပေါ်သို့ လွင့်မျောကျဆင်းလာ၏။ ဤကျဆင်းမှုနှင့်အတူ စိတ်ကူး၍ မရနိုင်သော မူလစွမ်းအင် ပမာဏတစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး ဓားပေါ်သို့ တောင်တန်းကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ မျက်နှာသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားပြီး သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု သူ၏ ပါးစပ်မှ စီးကျလာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဓားနယ်ပယ် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဘာလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူ ခါးကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ဒူးများကို ကွေးကာ လက်ကောက်ဝတ်များကို လှည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ… ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားသည် ပြန်လာစဉ် မိုးရေများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အသံတိုးတိုးလေးသာ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုကြွေကျလာသော သစ်ရွက်သည် ချက်ချင်း အမျှင်တန်းလေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲမှ စုလီ၏ ချီးကျူးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းလိုက်တဲ့ ဓား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:center">-အခန်း (၃၉၆) ပြီး</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save