Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မုန်တိုင်းကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့တဲ့ သတ္ထုဓား (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝမ်ဖော့ တိုက်ခိုက်လိုက်သော ဓားချက်သည် သူ၏ တစ်ဘဝလုံးတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သော်လည်း စုလီက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးခဲ့ပေ။ ယခု ဝမ်ဖော့ ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ စုလီ၏ ချီးကျူးသံသည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးသံများကို ဖောက်ထွက်ပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျူးလော့မှလွဲ၍ စုလီ တစ်ယောက်တည်းသာ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး ဝမ်ဖော့ အနေဖြင့် ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် မည်မျှ ခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း စုလီ တစ်ယောက်တည်းသာ နားလည်နိုင်သောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် ဤဓားလက်ချက်ဖြင့် စိုစွတ်နေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက် ပျက်စီးသွားခြင်းက ဘာကို ညွှန်ပြနေသနည်း။ ဝမ်ဖော့သည် ကျူးလော့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် အသုံးပြုထားသော ကောင်းကင်အပြည့် လွှမ်းခြုံထားသည့် မုန်တိုင်းကို ထိုးထွင်းမြင်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထက်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး အနေဖြင့် အဆင့်အတန်း ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ပြီး ထိုကမ္ဘာ၏ ဥပဒေသများနှင့် လည်ပတ်ပုံများကို မြင်နိုင်ခြင်းမှာ မည်မျှ စိတ်ကူး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သနည်း။ ထိုးထွင်းမြင်နိုင်ရုံ သက်သက်ပင်လျှင် အလွန် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ၎င်းကို ဖောက်ထွက်ရန် ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ခက်ခဲသေး၏။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဓားလမ်းစဉ်အပေါ် ဝမ်ဖော့၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုက တကယ်ကို အလွန် နက်နဲလွန်းလှသည်။ သူက ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်မျှသာ ကျင့်ကြံခဲ့ရသော သူတစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သည့် ကာလရှည်ကြီး တစ်ခုလုံး နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့သူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် စုလီသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး ချိုးရှန်းကျွင်း၊ ချီကျန့်နှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ဤဓားထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ပါရမီကြောင့် သူ အံ့အားသင့်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးရေကြောင့် အေးစက်နေသော ဓားသွားနှင့် စိုစွတ်နေသော သစ်ရွက်တို့ လေထဲတွင် ထိတွေ့သွားကြသည်။ မည်သည့်အရာမဆို စိုစွတ်သွားလျှင် ပို၍ လေးလံလာတတ်ပြီး ဤသစ်ရွက်သည် တောင်တန်းကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေသော်လည်း ဓား၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့ပေ။ ဝုန်းခနဲ အသံတိုးတိုးနှင့်အတူ ထိုစိုစွတ်သော သစ်ရွက်သည် အပိုင်းအစပေါင်းများစွာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်ပျံသွား၏။ အုံ့မှိုင်းပြီး မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာသော ဘောလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝါဂွမ်းမျှင်များကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် သစ်ရွက်စများနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းသော မူလစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။ မာကျောသော မီးခိုးရောင် ကျောက်သားလမ်းမပေါ်တွင် သိပ်သည်းစွာ စုဝေးနေသော အပေါက်ငယ်လေးများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ လမ်းမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ နံရံများသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သဲပုံများအဖြစ် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် အလျားလိုက် ကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားနယ်ပယ်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် လွှမ်းခြုံထားပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားသော ချန်းချန်ရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နောက်ဘက်ရှိ မြင်းပေါ်မှ စုလီ၏ ခန္ဓာကိုယ် အားလုံးကို သူ၏ ဓားက ကာကွယ်ပေးထား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်လက်နေသော သတ္ထုမျက်နှာပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ မပြတ်မတောက် အဆုံးမရှိသော ပြင်းထန်သည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေနှင့်အတူ ပါလာသော လေပြင်းများကလည်း ပို၍ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခတ်လာပြီး အရာအားလုံးကို လွင့်ပျံသွားစေသည်။ လီအနည်းငယ် အကွာအဝေးရှိ တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများကြားတွင် လက်ရာမြောက်သော ပေသီးတစ်ချောင်း ညစ်ပတ်နေသော ရေထဲတွင် ရှိနေ၏။ လေက ပေသီးလုံးလေးများကို တိုက်ခတ်သွားသောအခါ ၎င်းတို့ တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ရိုက်ခတ်သွားပြီး သီချင်းတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန်တိုင်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး လမ်းမရှည်ကြီး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားကာ ပေသီးလုံးလေးများ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ သူ၏ မူလနေရာတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းမျှ မရွေ့လျားခဲ့ပေ။ သူ၏ သတ္ထုဓားက သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ချထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာက အလွန် ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများပေါ်တွင် စုတ်ပြဲရာများနှင့် သွေးစွန်းရာများ ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမ်းမကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော တံစက်မြိတ်များမှ ရေများ စီးကျနေသည်။ တောက် တောက် တောက် တောက်။ သို့သော်လည်း မည်သူကမျှ ဤအရာများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူကမျှ ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်သောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်၏ လက်များ ဇက်ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်က ဓားမြှောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှေ့ကို လေးနက်စွာ၊ အာရုံစိုက်စွာ ကြည့်နေသည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်တူသော၊ စိန်ခေါ်၍ မရနိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူကို ဝမ်ဖော့၏ ပခုံးကျော်၍ ကြည့်နေ၏။ ဝမ်ဖော့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤအဆင့်ထိ ကျူးလော့ အမှန်တကယ် မတိုက်ခိုက်ရသေးပေ။ မည်သည့်ထောင့်မှ ကြည့်သည်ဖြစ်စေ ဝမ်ဖော့ ရှုံးနိမ့်ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ကျူးလော့ကို အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် တားဆီးထားနိုင်ခြင်းမှာ အလွန် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေသေး၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်ဆင့်တွင် ကျူးလော့ကို တားဆီးရမည့်အလှည့်ကျသူမှာ သဘာဝကျစွာပင် သူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ချန်းချန်ရှန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး ဝမ်ဖော့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မင်းက ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး… သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းတောင် မနီးသေးဘူး… ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ရဲ့ ဥပဒေသတချို့ကို ထိုးဖောက်ကြည့်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အရာရာတိုင်းမှာ တူညီတဲ့ မူဝါဒတွေ ရှိပါတယ်… ဒါကြောင့် လောကီနယ်ပယ်နဲ့ နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ဆုံတွေ့တဲ့ နေရာတွေ သဘာဝကျစွာ ရှိနေတာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့က ပြောလိုက်၏။ “ဒီလိုပါရမီမျိုး၊ ဒီလိုအာရုံခံနိုင်စွမ်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟုတ်ပါသည်… ယေဘုယျ အခြေအနေတွင် ဝမ်ဖော့၏ ပါရမီနှင့် မယိမ်းယိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တို့သည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကျူးလော့ကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ဓား ဓားအိမ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျူးလော့သည် လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း၏ အဆင့်တစ် ကျွမ်းကျင်သူကို သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားစေနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိစေနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နာမည်တစ်ခုက အရပ်ရှစ်မျက်နှာကို လှုပ်ခတ်စေပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို မည်းမှောင်သွားစေသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် သန်မာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အသက်အရွယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားနှင့် သာမန်လူသားကို ခွဲခြားထားသော ချောက်နက်ကြီးတို့နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့နှစ်ဦးကြား ကွာဟချက်သည် ပါရမီနှင့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ကဲ့သို့သော အရာများဖြင့် ဖြတ်ကျော်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဝမ်ဖော့တွင် သူ မရှုံးနိမ့်သေးကြောင်း ပြသရန် မည်သည့် အကြောင်းပြချက် ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ကွဲပြားစွာ တွေးတောသော လူအချို့ ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ရှုံးသွားပြီ” စုလီ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဝေးမှ ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီး ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ဝမ်ဖော့က သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေတာ ရှင်းနေတာပဲဟာ… သူ့ဆီမှာ အနိုင်ရမယ့် အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက်တောင် ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာတွေ့နိုင်မှာမို့လို့လဲ…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စုလီ ကျူးလော့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒီလိုမျိုး ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်သွားတာ မင်း နည်းနည်းလောက်တောင် မရှက်ဘူးလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဆံပင်များသည် လေပြေကြောင့် ညင်သာစွာ မြောက်တက်လာပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်သည်လည်း အလားတူ မြင့်တက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာ မရှိပေ၊ သွေးမရှိပေ၊ သူ၏ အင်္ကျီလက် တစ်စွန်းတစ်စသာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောကျဆင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဘယ်ဘက် အင်္ကျီလက် အစွန်းလေး ပြတ်တောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်အဆင့်မှ အခြား ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ ဤအရာကြောင့် သူတို့၏ အင်အား ထိခိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုအထည်စလေး သူ့ရှေ့ရှိ ရေအိုင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ လွင့်မျောကျဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးလော့ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ လူအုပ်ကြီး ကြည့်နေစဉ် သူတို့ အသံတစ်သံမျှ မပြုလုပ်ကြချေ။ သူ တကယ် ရှုံးသွားတာများလား… ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှုံးသွားတာလဲ… ဟု သူတို့ အားလုံး တွေးလိုက်မိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ၏ စကားများ သို့မဟုတ် ကျူးလော့၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို မည်သူမျှ နားမလည်ကြပေ။ ချန်းချန်ရှန်လည်း နားမလည်သလို လျန်ဝမ်စွန်းက ဝိုးတဝါး အနည်းငယ် နားလည်သည်။ ဝမ်ဖော့ နားလည်သော်လည်း သူ လက်မခံပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ကျရှုံးမှု… နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှုံးခြင်း… စာပေသဘောတရားအရ ကြည့်လျှင် ၎င်းတို့နှစ်ခုစလုံး လုံးဝ တူညီသော အဓိပ္ပာယ် ရှိကြသည်။ အချို့သော အခိုက်အတန့်များ၊ အချို့သော အထူးအခြေအနေများတွင်သာ ကျရှုံးခြင်းက သင် ရှုံးသွားသည်ဟု မဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အဖြူအမည်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူမိုက်တစ်ယောက်က ကွန်ကရစ်နံရံကို ခေါင်းနဲ့ တိုက်မိလိုက်ပေမဲ့ တခြားပြိုင်ဘက် လူဆိုးတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကို သစ်သားတုံးလေး တစ်တုံးနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်လိုက်နိုင်ရင် အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေမဲ့ သူ နိုင်သွားတာပဲ ဖြစ်သည်။ စုလီသည် သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်ဖော့နှင့် ကျူးလော့တို့၏ ပထမဆုံး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရန် ဤကဲ့သို့သော တန်ဖိုးမျိုးကို အသုံးပြုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သေချာတာပေါ့… ဝမ်ဖော့ ကျရှုံးသွားသည်။ ငြင်းခုံစရာ မလို၊ မှန်ကန်ပြီး ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဥပဒေသများ၊ မြေကြီး၏ မူဝါဒများနှင့် ကိုက်ညီစွာ သူ ကျရှုံးသွားသော်လည်း ရှုံးနိမ့်သူမှာ ကျူးလော့ ဖြစ်သည်ဟု စုလီ ထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ စုလီ၏ စကားများကို ဝန်ခံကြောင်း ကျူးလော့၏ တုံ့ပြန်မှုများက ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ကျိုးတုဖူ သုံးနှစ်သားအရွယ်တုန်းက လောကကြီးကို အနိုင်ယူပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နိုင်မယ့် အရည်အချင်း ရှိပါ့မလား… နတ်ဧကရီထျန်းဟိုင် နန်းတော်ထဲ ပထမဆုံး ဝင်တုန်းက ဘယ်သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လို့လဲ… မင်းသာ အခု ဝမ်ဖော့ အသက်အရွယ်လောက် ရှိနေရင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မလား…’ ဤသည်မှာ စုလီ ကျူးလော့ကို ပြောခဲ့သော စကားများ ဖြစ်သည်။ ဤဆင်ခြင်တုံတရားသည် အနည်းငယ် မှားယွင်းပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အလွန် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ရှိလှသည်။ ဤငြင်းခုံမှုတွင် နားလည်နိုင်ရန်အတွက် တိုက်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများ ပါဝင်ရမည် ဆိုခြင်းသာ ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် နားလည်သွားသည်။ အနည်းငယ် ကြောင်ငေးသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ စတင် တွေးတောလိုက်၏။ ‘ငါနဲ့ သက်တူရွယ်တူတွေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ငါက… အာ… ရွှီယို့ရုန်နဲ့ သခင်မလေး ချန်းချူကျန် ရှိနေသေးတာပဲ… ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသန်မာဆုံး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…’ စုလီ ချန်းချန်ရှန် ဘာတွေးနေမှန်း မသိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ သေချာပေါက် အနည်းငယ် စနောက်ပေလိမ့်မည်။ သူ ကျူးလော့ကို ဆက်ပြောလိုက်၏။ “နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေးတယ်… မင်း နောက်ဆုတ်တာ ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ ဘာမှ မပြောပေ။ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ကျဆင်းလာသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဝတ်ရုံရှည်ကို ထိတွေ့ရန် မရဲသကဲ့သို့ ရှောင်ကွင်းပြီး လွင့်မျောသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ လကို ရောင်ပြန်ဟပ်တဲ့ ဓားတစ်လက်တည်းနဲ့ ဒုတိယ နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးကို ဓားချက်တစ်ချက်တည်း သတ်နိုင်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက ဟိုင်ဒီရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်တော့မှာလဲ… တစ်ချိန်တုန်းက မင်းက ကဗျာတွေ ရေးစပ်နိုင်ပြီး ရန်သူတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ မင်း အိုမင်းသွားပြီ… တွန်းအားတွေ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး… အဲဒါလောက်ပဲ ဆိုရင် ကိစ္စမရှိပါဘူး… ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ထားတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ပုံစံက လုံးဝ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းတော့ဘူး… ဟိုမိန်းမ ထျန်းဟိုင်နဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အတွင်း မင်း မြို့တော်ထဲကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် မချရဲခဲ့ဘူး… ဒီနေ့ မင်းက မင်းနေရာကို ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်တဲ့ ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ယူချင်နေတယ်… ကျွတ် ကျွတ်… မင်း တကယ် ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲ… မင်းက အိုနေပြီ… အသက်တစ်ထောင်နီးပါး ရှိနေပြီ… သေသင့်တာ ကြာပြီ… အိုမင်းနေပြီး မသေတာ ဘာလဲ… သူခိုးပဲ… သူခိုးအိုကြီးပဲ… အာ… လူတွေက သစ်ပင်တွေနဲ့ တူတယ်… သူတို့ ကျန်းမာသန်စွမ်းဆုံး အချိန်မှာ နွေဦးလေပြေထဲမှာ ကြွားဝါဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသင့်တယ်… အရမ်း အိုမင်းလာပြီး သူတို့အသက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖက်တွယ်ထားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အိုမင်းလာပြီး သစ်သားတွေ ဆွေးမြေ့လာလိမ့်မယ်… နောက်ဆုံးမှာ မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်… အဲဒီမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး စုလီကို ပြောလိုက်၏။ “မင်း ပြောလို့ ပြီးပြီလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ ဆဲလို့ ပြီးပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မင်း ပြောတာ အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ၏ ဓားနှင့်တူသော မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားပြီး သူ စိတ်ဝင်စားစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဘယ်လိုလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ဒါက မင်းရဲ့ ဒုတိယ ဓားပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စကားလုံးတိုင်းက ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေပြီး စာကြောင်းတိုင်းက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်… စုလီ တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း သူ့တွင် ဓားနှလုံးသား ရှိနေသေး၏။ သူ ပြောသော စကားလုံးများက အခြားသူများကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအဘိုးကြီးတွင် လုံးဝ မောက်မာခွင့် ရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူ အမှန်တကယ် အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ မင်းရဲ့ ဓားနှစ်လက်ကို လက်ခံပြီးပြီ… အဲဒါဆိုရင် ငါ ဓားထုတ်ရမယ့် အလှည့် ရောက်ပြီပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားများနှင့်အတူ ကျူးလော့၏ ညာလက်က တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လာသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏ ခါးဆီသို့ ရောက်လာပြီး ဓားလက်ကိုင်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ပို၍ လေးလံလာပြီး သိပ်သည်းသော မိုးရေများ ရွာသွန်းလာကာ ကောင်းကင် ပို၍ မည်းမှောင်လာသည်။ သစ်ရွက်များ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ကြွေကျလာပြီး မိုးရေစက်များကြားတွင် ကခုန်လျက် ကောင်းကင်ကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့ သူ၏ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဤဓားက သိပ်မတောက်ပသလို သိပ်ထူးခြားပုံလည်း မရပေ။ သို့သော်လည်း ရွှမ်ယန်မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားသော မည်းနက်သည့် တိမ်တိုက်များ၏ အနားသတ်များ ရုတ်တရက် ပို၍ တောက်ပလာပြီး ငွေရည်သုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အလင်းရောင် ကွင်းတစ်ခုလား… တိမ်တိုက် အလွှာနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိတာလဲ… နေလား… မဟုတ်ဘူး… ၎င်းက လူသားလောကတွင် ဘယ်သောအခါမျှ မပေါ်ပေါက်သင့်သော အရာ… နတ်ဆိုးများ၏ လမင်းကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ အတိတ်တွင် ဤသည်က သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ကျက်သရေ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နှင်းလွင်ပြင်ပေါ်တွင် သူ လမင်းကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အလွန် လှပသော ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုကာ အလွန် အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် သူသည် တိုက်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လရောင်အောက်မှ တစ်ကိုယ်တော် အမူးသမားဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် ဤကျွမ်းကျင်သူသည် သူတော်စင်အဆင့်၏ စစ်မှန်သော မြင်ကွင်းကို ရွှမ်ယန်မြို့အား ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးရေ အလွှာပေါင်းများစွာနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကြွေကျလာသည့် သစ်ရွက်များ ခြားနားနေသော်လည်း ချန်းချန်ရှန် ထိုအလင်းရောင်၏ အကန့်အသတ်မဲ့ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အင်အားကို အာရုံခံမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပို၍ တောင့်တင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးချင်လာသည့်အထိ ဖြစ်နေ၏။ ဒါက သူတော်စင်အဆင့်လား… မူလက ဤနေရာတွင် ‘နယ်ပယ်’ ဆိုသည်မှာ ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့်၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ အလင်းရောင်တစ်ခုက အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး မည်သည့် အကန့်အသတ်မျှ မရှိပေ။ သို့ဆိုလျှင် မည်သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူ ကလေးဘဝကတည်းက တာအိုကျမ်းစာများကို လေ့လာခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံနှင့် သင်ယူမှုတို့တွင် မည်သူ့ကိုမျှ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့တိုင်အောင် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ၏ အနားသတ်ရှိ အလင်းရောင်နှင့် ထိုဓား သယ်ဆောင်လာသော အလင်းရောင်တို့ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ ဥပဒေသများနှင့် လည်ပတ်ပုံများသည် သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပိန်းပိတ်အောင် မည်းမှောင်နေသော မိုး၊ တောက်ပနေသော ဓား၊ မီးလောင်ကျွမ်းတော့မည့်အလား ခဲရောင်တိမ်တိုက်များ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုမျှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နောက်ခံရှုခင်း ရှေ့တွင် ဝမ်ဖော့၏ ပုံရိပ်သည် အချိန်မရွေး ဝါးမျိုခံရတော့မည့်အလား ပို၍ အရေးမပါသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မေ့လိုက်တော့” ချန်းချန်ရှန် သူ့ကို လှမ်းအော်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ နောက်လှည့်မကြည့်ပေ။ “ငါ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးတယ်… ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး ရဖို့ မလွယ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများသည် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ၊ ပျော်ရွှင်မှု မရှိသော သူ၏ မျက်နှာကို ဆေးကြောပေးနေသည်။ သူ၏ အသံကဲ့သို့ပင် နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင်၊ လေးစားမှု ခံစားရစေလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းက စစ်မှန်သော တည်ငြိမ်မှု ဖြစ်သည်။ မနက်ခင်းတွင် တာအိုတရားကို ကြားနာရပြီး ညနေခင်းတွင် သေဆုံးရန် ဆန္ဒရှိခြင်းကဲ့သို့သော တည်ငြိမ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ (ဘာသာပြန်သူမှတ်ချက် - ဤသည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်၏ “မနက်ခင်းမှာ တာအိုတရားကို ကြားနာရရင် အဲဒီညနေခင်းမှာ သေဆုံးရမယ် ဆိုရင်တောင် ငါ ကျေနပ်တယ်” ဟူသော စကားကို ရည်ညွှန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။)</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ နောက်ထပ် အရာအချို့ ထပ်မံ သင်ယူလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ဓား ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောကကြီးက တောက်ပနေနိုင်သလို မှောင်မိုက်နေနိုင်သည်။ ဓား ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အလင်းရောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မည်းနက်သည့် မုန်တိုင်း ရောက်ရှိလာ၏။ လောကကြီး မည်မျှ ကျယ်ပြောသည် ဖြစ်စေ ပုန်းကွယ်စရာ နေရာ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ဖော့တွင်လည်း ပုန်းကွယ်စရာ နည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားကို တူညီသော ဖြောင့်မတ်သည့် ပုံစံဟောင်းအတိုင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ဓားစွမ်းအင် ကျရောက်သွားသည့် နေရာမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဓားအလင်းရောင်ကို မခုတ်ပိုင်းသလို ကခုန်နေသော သစ်ရွက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်ကို မခုတ်ပိုင်းပေ။ ဆယ်ကျန့်ကျော် အကွာအဝေးရှိ ကျူးလော့ကိုလည်း မခုတ်ပိုင်းဘဲ မုန်တိုင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လေထုထဲတွင် မုန်တိုင်း ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းကြောင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ သတ္ထုဓား ဖြောင့်မတ်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး မိုးရေတိုင်များကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ကာ လေမျှင်တန်းများကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး လေထုကို စုတ်ပြဲသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရှသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် အုံ့မှိုင်းသော အပေါက်တစ်ပေါက် ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤလောကကြီးထဲတွင် ရှိနေသရွေ့ ကျူးလော့၏ ဓားကို ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်း မရှိဘူးလား…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဲဒါဆိုရင် သူ လမ်းသစ်တစ်လမ်းကို ခုတ်ထွင်ပြီး ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုဆီ အတူတူ သွားကြတာပေါ့…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">-အခန်း (၃၉၇) ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save