Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ခြင်း (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ ဓားက အလွန် အားကောင်းလှသည်။ ဤမျှ အားကောင်းပြီး ထက်ရှသော ဓားတစ်လက် ရှိမှသာ အားနည်းသလို ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာသော ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထက်အဆင့်၏ စုစည်းထားသော မူလစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အလားတူပင် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက လုံလောက်အောင် အားကောင်းပြီး ပါးနပ်မှသာ လောကီနယ်ပယ်နှင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကြားရှိ ချောက်က်နက်ကြီးကို ကျော်လွှားနိုင်စွမ်း ရှိစေမည့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲဖြာနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ကျူးလော့၏ လရောင်လွှမ်းခြုံထားသော ဓားကို ခုခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ယန်မြို့ အထက်ရှိ တိမ်တိုက်များသည် နိမ့်ကျနေပြီး မည်းမှောင်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့၏ အနားသတ်များက ငွေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ညရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။ လမ်းမပေါ်တွင် တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လမ်းမကြီး ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အသက်ရှူသံများကိုသာ ဝိုးတဝါး ကြားနေရသည်။ ၎င်းတို့သည် အဝေးမှ ကြည့်ရှုနေသော ပရိသတ်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် တုန်လှုပ်မှု သက်ပြင်းချသံများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် လူအများအပြား၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျူးလော့၏ ဓားကို ဝမ်ဖော့ အမှန်တကယ် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြောင်း သူတို့ အာရုံခံမိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် စုလီ ချီးကျူးစကား မပြောတော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ ဝမ်ဖော့၏ တိုက်ခိုက်မှုက လုံလောက်အောင် ထက်မြက်မှု မရှိသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ဤဓားက သေသပ်လှပလွန်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤတိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်း၊ တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ခုကြားရှိ အချိန်လေးအတွင်း ဝမ်ဖော့သည် တိုက်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူနှင့် တိုက်ခိုက်နေရခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အချို့သော အရာများကို နားလည်သဘောပေါက်ကာ သူ၏ ဓားလမ်းစဉ်တွင် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းနိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ဤအရာသာ အမှန်ဖြစ်ပါက တာအိုကျင့်ကြံခြင်းတွင် ရှိသော ဝမ်ဖော့၏ ပါရမီသည် လောကကြီးကို အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးသည် နှစ်တစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ရရှိနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ဖော့သာ ဤတိုက်ပွဲကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ၎င်းမှ ရရှိလာသော အဖိုးတန် အတွေ့အကြုံများကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ခဲ့ပါက ဖြစ်နိုင်ခြေများအရ သူသည် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး သူတော်စင်အဆင့်၏ တံခါးပေါက်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ကောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ဝမ်ဖော့ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား… အထူးသဖြင့် နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် အကြာတွင် ဝမ်ဖော့သည် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ မုန်တိုင်းရှစ်ခုထဲမှ နေရာတစ်နေရာကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ကျူးလော့အား သက်သေပြလိုက်သည့် ဤဓားချက်နှစ်ချက် ပြီးနောက်တွင် သူ အသက်ရှင်ခွင့် ရပါဦးမလား… စုလီ မျှော်လင့်ချက် မထားတော့သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သနားစရာ ကောင်းလွန်းသည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန်တိုင်း ပြန်လည် တိုက်ခတ်လာပြီး မိုးရေများက ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ဓားသည် အဆုံးမဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ယူဆောင်လာသည်။ မုန်တိုင်းပြီးနောက် သက်တံတစ်ခု ပေါ်လာတတ်သော်လည်း မုန်တိုင်း၏ နောက်ကွယ်၊ မြောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၏ ပိုဝေးသော နေရာတွင် တောက်ပသော လမင်းတစ်စင်း ရှိနေသည်။ အလင်းရောင် ရှိနေသလို အမှောင်ထုလည်း ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း အလင်းရောင်နှင့် အမှောင်ထု အများစုသည် လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအား အများအပြား လျော့နည်းသွားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဝမ်ဖော့၏ သတ္ထုဓားသည် ဤသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် ဆက်လက် မြှောက်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မုန်တိုင်းရှစ်ခုသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် စိတ်ကူး၍ မရနိုင်လောက်သော မူလစွမ်းအင် ပမာဏကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ဉာဏ်ရည်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံတို့တွင် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်များကိုပင် ကျော်လွန်နေကာ အတောက်ပဆုံးသော ထက်မြက်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် တိုက်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ဖော့၏ ဓား အနေဖြင့် ထိုအလင်းရောင်ကို တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရွှမ်ယန်မြို့ အထက်ရှိ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များသည် လမင်းကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။ နောက်ဆုံးတွင် တိမ်တိုက်များ၏ အနားသတ်များသည် ငွေရည်သုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ မိုးရွာနေသော လမ်းမကြီးသည် ညဉ့်ယံကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းထားသော ဟင်းလင်းပြင် အပေါက်သည် ပို၍ မည်းမှောင်နေသဖြင့် နှလုံးခုန်သံများ ပိုမြန်လာစေသည်။ သို့သော်လည်း ဘာမှန်းမသိရသော အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ထိုပိန်းပိတ်အောင် မည်းမှောင်နေသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများ၏ အနားသတ်များသည် စတင် တောက်ပလာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအလင်းရောင်သည် ကျူးလော့၏ ဓားမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရူးသွပ်နေသော လေပြင်းများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော မိုးရေစက်များ အဖော်ပြုလျက် ဓားအလင်းရောင်သည် ဝမ်ဖော့၏ ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ လက်ရှိတွင် လရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော ကျူးလော့၏ ဓား ဖောက်ထွက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း၊ ထို့နောက် သူ့နောက်ရှိ ချန်းချန်ရှန်နှင့် စုလီတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခြင်းတို့ကို တားဆီးနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်ဖော့၏ ဓားသည် မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် ဆက်လက် ခုတ်ပိုင်းနေရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုဓားအလင်းရောင်များကို အာရုံစိုက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုဓားအလင်းရောင်များသည် သိပ်မတောက်ပသလို အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့နေသည်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။ ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ဝမ်ဖော့၏ ဓားနယ်ပယ်သည် ထိုဓားအလင်းရောင်များကို ပိတ်ဆို့ရာတွင် အမှန်တကယ် အသုံးမဝင်ပေ။ ဓားအလင်းရောင်များ ဆင်းသက်လာပြီး ရွှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဝမ်ဖော့၏ အဝတ်အစားများ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ထားပြီး ဖြစ်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဓားရာများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်လာပြီး သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားအလင်းရောင်များသည် သူ၏ ဓားကို ဆက်လက် ကျော်လွှားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနေသည်။ ၎င်းတို့က သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် လုံးဝ မေ့ပစ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားအလင်းရောင်တိုင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သွေးအနည်းငယ်ကို သယ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့၏ မျက်နှာ ပို၍ ဖြူရော်လာပြီး သွေးရောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။ အုံ့မှိုင်းနေသော လမ်းမပေါ်တွင် ထိုမြင်ကွင်းက အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အလွန် ထူးခြားသော မျက်ခုံးနှစ်ဖက်သာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသကဲ့သို့ ပို၍ တွဲကျလာ၏။ သူ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ဒုက္ခရောက်နေပုံ ရသည်။ ဟုတ်ပါသည်… ဤအချိန်တွင် သူ၏ အခြေအနေက တကယ်ကို အလွန် ခါးသီးလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျူးလော့၏ ဓားအလင်းရောင်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မွှန်းနေကြသည်။ ဤသည်က ဓားချက်ပေါင်း တစ်ထောင်ဖြင့် အသတ်ခံရခြင်းနှင့် တူညီသည်။ မည်မျှ နာကျင်လိုက်ပါမည်နည်း။ ဤနာကျင်မှုမျိုးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာနှင့် နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ရှိနေသည်။ ဓားလမ်းစဉ် ပါရမီရှင်တစ်ဦး အနေဖြင့် သူသည် လက်ရှိတွင် တောင်ပိုင်း၏ သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း ယခု သူ၏ ဇာတိမြေ ထျန်းလျန်ခရိုင်တွင် ကျူးလော့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီး နာကျင်စွာ၊ သနားစရာကောင်းစွာဖြင့် ဤဒုက္ခကို သည်းခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါရမီနှင့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားက ပို၍ ကြီးမားနေလျှင်ပင် ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ… နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သူတို့ကြားရှိ အင်အားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း ကွာဟချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဝမ်မျိုးနွယ်စု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ခါးသီးသည့် အတွေ့အကြုံ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်စေသော အခြေအနေမျိုးနှင့် တူညီနေသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မခါးသီးဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး မိုးရွာနေသော လမ်းမမှ ထွက်ခွာကာ အရှုံးပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်မှသာ သူ ဤဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ဘဝတွင် အရှုံးပေး၍ မရနိုင်သော ဒုက္ခများစွာ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကလေးဘဝကတည်းက ဝမ်ဖော့သည် ခါးသီးသော နေ့ရက်များနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့တွင် အရှုံးပေးမည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ မျက်ခုံးများ တွဲကျလျက်၊ စိတ်ဆင်းရဲသော မျက်နှာထားဖြင့်၊ ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ထားလျက် သူသည် သူ၏ ဓားမြှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဓားဆန္ဒကို ကျော်လွှားလာသော ဓားအလင်းရောင်များကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစီးကြောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စီးကျနေသော်လည်း၊ ပို၍ သည်းထန်လာသော မိုးရေများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးများကို ဆေးကြောပေးနေသော်လည်း သူ ဆက်လက် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်ရှိ ဓားဆန္ဒသည် ဖြောင့်မတ်နေဆဲ ဖြစ်သကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်ထားသော အက်ကွဲကြောင်းများလည်း ဖြောင့်မတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျဆင်းလာသော မိုးရေများသည် ထိုနေရာများသို့ မရောက်ရှိနိုင်သလို ကျူးလော့ပင် ယာယီအားဖြင့် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ပေ။ သူ၏ ဓားဆန္ဒ အများစုသည် ဝမ်ဖော့၏ ဘေးနားသို့ မရောက်ရှိနိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ဖော့ အလွန် မတ်မတ် ရပ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ ဘယ်လောက် ကြာကြာ ဆက်လက် ရပ်တန့်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားကို ဘယ်လောက် ကြာကြာ ကိုင်ထားနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများသည် ခါးသီးလောက်အောင် အေးစက်နေပြီး ရူးသွပ်နေသော လေပြင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများကြားရှိ ပေသီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။ စည်းချက်တစ်ခုကို လိုက်၍ တီးခတ်နေသကဲ့သို့ ၎င်း၏ ပေသီးလုံးလေးများသည် တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ရိုက်ခတ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပိုဝေးသော လမ်းကြားလေး တစ်ခုတွင် လျန်အိမ်တော်မှ ဂီတသမားများသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဂီတတူရိယာ အမျိုးမျိုး လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေ၏။ ယခုအခါ လေပြင်းများက ၎င်းတို့ကို နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားစေသည်။ မောင်းတစ်လုံး နံရံကို ဝင်တိုက်မိသွားပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံး နံရံပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ ဗုံမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ပလွေတစ်ချောင်း လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားပြီး လေများက ပလွေပေါက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ တရွှီရွှီမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဇီသာတစ်လက်လည်း ရှိပြီး ကြိုးများ တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ပြတ်တောက်ကုန်ကြသည်…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တင်း တင်း တင်း တင်း…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းက အလွန် လျင်မြန်ပြီး စည်းကမ်းမဲ့နေသော သံစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန်တိုင်း ရပ်တန့်သွားသောအခါ သီချင်းသံ ပြီးဆုံးသွားပါမည်လား…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မည်သူမျှ မသိကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးရွာနေသော လမ်းမကြီး၏ နောက်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ လျန်ဝမ်စွန်းသည် အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေ၏။ လျန်ဟုန်ကျွမ်းသည် သူ၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော မင်းသားဝမ်းကွဲဘေးတွင် မရပ်ချင်သကဲ့သို့ လမ်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ မုန်တိုင်းကို ဖြတ်သန်း၍ အဝေးမှ ဝမ်ဖော့၏ ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်သလို ရယ်တော့မည့်ပုံလည်း ပေါက်နေသည်။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသလို စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နေ့ခင်းဘက်ကို ညဉ့်ယံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ရွှမ်ယန်မြို့မှ သာမန်ပြည်သူများသည် တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားကြပြီး ကုတင်အောက်များ သို့မဟုတ် အိုးများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ မည်သူကမျှ အပြင်ထွက်မလာရဲကြပေ။ လက်ရှိတွင် လမ်းမများပေါ်၌ ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဤကျင့်ကြံသူများ အားလုံး စုလီကို သတ်ရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် အခြေအနေများတွင် ဆိုလျှင် ကျူးလော့နှင့် ဝမ်ဖော့ ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူများ တိုက်ခိုက်ကြပါက ဤကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒေါသထွက်စေမိမည် စိုးရိမ်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှင့် သူတို့ နောက်ကွယ်ရှိ ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ကျောင်းတော်က မည်သို့သော တန်ဖိုးမျိုး ပေးဆပ်ရမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် လူအများအပြား ဤအရာများကို မတွေးတော့ပေ။ ရွှမ်ယန်မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက သူတို့၏ အသက်ဖြင့် ပေးဆပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း၊ လျန်ဟုန်ကျွမ်းနှင့် ရွှယ်ဟယ်တို့ပင် ဘာမှ မတွေးကြသော်လည်း အခြား ကျင့်ကြံသူများသည် အများကြီး တွေးတောနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိတွင် စုလီသည် သမင်ရေရောင် မြင်းကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မုန်တိုင်းထန်နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် သူ ထူးခြားစွာ ထင်ရှားနေ၏။ စုလီသည် လက်ရှိတွင် ဒုက္ခိတတစ်ယောက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ထို့ပြင် လင်းချန်းဟိုင်သည် စုလီ၏ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပိတ်ဆို့စဉ်က ချန်းချန်ရှန် မည်မျှ ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသနည်း။ သူ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေလောက်ပြီ။ ဝမ်ဖော့ အနေဖြင့် လက်ရှိတွင် ကျူးလော့၏ ဓားကြောင့် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး လှုပ်ရှားရန် ခက်ခဲနေသည်။ သို့ဆိုလျှင် ဤအချိန်၌ သူတို့ စုလီကို တိုက်ခိုက်ပါက မည်သူ ကယ်တင်ပါမည်နည်း။ စုလီကို လှံတစ်ချောင်း ပိတ်ဆို့ပေးရန် မည်သူ ကျန်ရှိပါသေးသနည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအများအပြား ဤကဲ့သို့ တွေးတောနေကြသဖြင့် သူတို့ စတင် လုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။ မုန်တိုင်းသံကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ အသံများကို ဖုံးကွယ်ထားကာ သူတို့ လမ်းမပေါ်သို့ လျှောက်ထွက်လာပြီး မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူထံသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။ လျန်ဝမ်စွန်းနှင့် လျန်ဟုန်ကျွမ်းတို့သည် သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူများ ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုလူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တားဆီးခြင်း သို့မဟုတ် အသံပြုခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သမင်သားရေရောင် မြင်း၏ ဇက်ကြိုးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေအိုင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ မြင်းအမျိုးအစားကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ စုလီကြောင့် သော်လည်းကောင်း ကျူးလော့၏ ဓားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ချီစွမ်းအင် လှိုင်းများသည် ဤမြင်းကို လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ၎င်းသည် ခေါင်းငုံ့လျက် သူရှိနေသည့် နေရာတွင် လိမ္မာစွာ ဆက်လက် ရပ်တန့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်သည်လည်း ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မိုးရေစက်များ၏ ဂယက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နဂါးအော်သံ ဓားမြှောင်နှင့် ဓားအိမ်တို့ နောက်ဆုံးတွင် ချိတ်ဆက်သွားသည်။ ရှီးနင်ရွာ၏ ဘုရားကျောင်းဟောင်းလေးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရှီးနင်ရွာတွင် စီနီယာအစ်ကိုယွီရန်သည် နောက်ဘက် တောင်တန်းထဲ၌ အစွမ်းထက်သော သားရဲများကို အမဲလိုက်သော အခါမှသာ ၎င်းတို့ကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် ပေါင်းစပ်ရန် ရွေးချယ်လေ့ ရှိသည်။ ယနေ့ သူ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူ ရင်ဆိုင်နေရသော ရန်သူက အလွန် အားကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သလို သူ ဝမ်ဖော့ထံမှ သင်ယူချင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုကျင့်ကြံသူများသည် သူ နောက်ကျောဘက်ကို စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်နှင့် ထိုကျင့်ကြံသူများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မနီးမဝေးတွင် ထိုရူးသွပ်ပြီး မြင့်မြတ်သော ဓားဆန္ဒသည် ပို၍ အားကောင်းလာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ထိုဘက်ခြမ်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုဘက်ခြမ်းတွင် ဝမ်ဖော့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိတွင် သူ ဤဘက်ခြမ်းကို ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အရာအားလုံးကို တွေးတောပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အမူအရာက အလွန် အေးချမ်းနေ၏။ မိုးရေများ သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ မည်မျှ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျဆင်းနေပါစေ၊ ၎င်းကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စုလီကို တိုက်ခိုက်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် သုံးပိုင်း ကွဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်၏ လက်နှစ်ဖက်က ဓားမြှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မိုးရေထဲသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားမြှောင်သည် ကျန့်အနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ၎င်းက ဓားမြှောင် တစ်ချောင်းတည်း ဖြစ်သော်လည်း ပုံရိပ်သုံးခု၊ လူသုံးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ဉာဏ်ပညာဓား မဟုတ်သလို မီးတောက်ဓားလည်း မဟုတ်ပေ။ ဤသည်က ဇီးပွင့်လမ်းကြား သုံးခုဟု ခေါ်သော လီတောင်တန်း ဓားသိုင်း၏ နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က စုလီ သူ့ကို မတော်တဆ ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှစ်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီတွင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးတွင် ဓားသံသုံးသံ မိုးရေထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်သုံးခု လေထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြ၏။ ထို့နောက် ပုံရိပ်နှစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူ ညည်းညူသံ ပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုင်လျက် သူ လမ်းမပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်၏ လက်ထဲတွင် နဂါးအော်သံ ဓားမြှောင်သည် အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက် စုလီကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ထိုကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်ဖော့လည်း… လဲကျတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေကြောင်း သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းပင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">-အခန်း (၃၉၈) ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save