Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၃၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​" ဟတ်ချိုး "</p> <p> </p> <p>" ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ငါ့အကြောင်း ဘယ်သူက ပြောနေတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က နှာခေါင်းကို ပွတ်ပြီး ပဟေဠိ ဖြစ်သွားသည်။ သူက အိပ်ရာထဲမှ ထ၍ ဝတ်စုံများ လဲလှယ်လိုက်သည်။ မစ်ရှင်က အလွဲအပြောင်း အကွေ့အကောက် များစွာ ရှိသွားသလား အောက်မေ့သည်ဟု ပြောနိုင်ပါသည်။ မင်ချန်းအသင်းအတွက် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကမူ မဆိုးလှပေ။</p> <p> </p> <p>" ငါ မှတ်တမ်းရေးပြီး ပို့ရဦးမယ် "</p> <p>လော့မင်က နားထင်ကို ပွတ်ပြီး ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့၏ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ Miss Call ၁၀၀ ကျော် ရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>" လော့မင်... မင်း မြင်လား။ စီနီယာ ရဲ့က မင်းအတွက် ချင်မိသားစု စံအိမ်ဟောင်းထဲကို မုန်တိုင်းသဏ္ဌာန် ဝင်ရောက်သွားတာ။ အဲဒီ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မိန်းမ ချင်ယွီရှန်းက အများရှေ့မှာ အချက်ပေါင်းများစွာ ပါးရိုက်ခံရတယ်တဲ့။ အရမ်းကို ကျေနပ်ချင်စရာပဲ "</p> <p>ဒါက ထန်မော့မော့က ပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​" လော့မင်... ထျန်းချီ တော်ဝင်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ကတောင် ဝင်ပါတာနော်။ ချင်မိသားစုကတော့ ဒီတစ်ခါ အရှက်ကွဲသွားပြီ "</p> <p>ဒါက ရှားချင်းချန်ထံမှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>" ငါ မင်းကို သဘောမကျပေမဲ့လည်း ချင်မိသားစု အရှိုက်ထိုး ခံရတာကတော့ ကျေနပ်ချင်စရာပဲ။ နောက်ပြီး ရှန်းဟိုင် လီ မိသားစုကလည်း သတိပေးခံလိုက်ရပြီ "</p> <p> </p> <p>ထိုစာက ချူချင်းနင်ထံမှ ဖြစ်သည်။ သူမအပြင် ချန်ဟွဲ့နှင့် လုနင်ကဲ့သို့သော အခြားသူများလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>​" လော့မင်။ မင်း ကျောင်းမှာလား၊ ငါ ၁၅ မိနစ်နေရင် ရောက်မယ် "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ထိုစာကို ကြည့်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၄ မိနစ်ခန့်ကမှ ပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ...</p> <p> </p> <p>​" ဝါး... "</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော နဂါးဟိန်းသံက ယန်ရှားတက္ကသိုလ် တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လော့မင်က မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြယ်ကြွေလာသကဲ့သို့ မျက်စိကျိန်းလောက်စေသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းက ငွေနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းထိုးဖောက်ကာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်သောအခါ ၁၅ မိနစ်အတိ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာ ရဲ့ချန်အန်းက အချိန်တိကျတာပဲ။</p> <p> </p> <p>သူက အဆောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော မြေကမ္ဘာ ကွဲအက်မတတ် တုန်ခါစေသော နဂါးဟိန်းသံကြီးက ကျောင်းသားများစွာ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​" အစ်ကိုကြီး ရှိ... အဲဒီ နဂါးဟိန်းသံက... ယန်ရှားတက္ကသိုလ်ကို ဘယ်သူ ဆင်းလာတာလို့ ထင်လဲ "</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်များ၏ အဆောင်တွင် လူငယ်များက ဥယျာဉ်အတွင်း အနားယူနေချိန် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်လူငယ်က ကျောင်းယွီယန်၏ အစ်ကို ကျောင်းရီရှိ ဖြစ်သည်။ သူက ဘီယာဘူးကို ကိုင်ထားပြီး တဖြည်းဖြည်း သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>" ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးစင်း ငွေနဂါး ရဲ့ချန်အန်း ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက်တုန်းက အင်ပါယာ မြို့တော် ထျန်းချီ တော်ဝင်အဖွဲ့ စမ်းသပ်မှုကို သွားရောက် ဖြေဆိုထားသေးတယ်။ အဓိကအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ လက်ရွေးစင် စာမေးပွဲ တစ်ခုလေ "</p> <p>ကျောင်းရီရှိက ခပ်အေးအေး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​" လက်ရွေးစင် စာမေးပွဲ ဟုတ်လား။ ဆိုတော့ အဲဒါကိုသာ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် မင်းက ထျန်းချီ တော်ဝင်အဖွဲ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရသွားပြီး ထျန်းချီ တံဆိပ်ကို ရမှာနော်။ သူတို့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ထျန်းချီ တော်ဝင်အဖွဲ့ရဲ့ ရာထူးမြင့် အဖွဲ့ဝင်တွေတောင် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိတာပေါ့ "</p> <p>လူတစ်ယောက်က တအံ့တဩ မေးသည်။ ကျောင်းရီရှိက ခေါင်းငြိမ့်သည်။</p> <p> </p> <p>" ငါ စာမေးပွဲကို အောင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တံဆိပ် မရသေးဘူး။ ဒီတစ်ခါ ဒု ဗိုလ်ချုပ် ရဲ့ချန်အန်း လာတာက ငါ့ကို တံဆိပ် လာပေးတာ ဖြစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းရီရှိက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။ သူသည် ယန်ရှားတက္ကသိုလ်မှ မွေးရာပါ ပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲပေါင်း တစ်ထောင်တွင် ပါဝင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့ ပြောပိုင်ခွင့် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​" ကြည့်ရအောင် "</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီး သူသည် ထျန်းယွမ်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင် အလင်းနဂါးက မြေကမ္ဘာပေါ်သို့ ဆင်းသက်သည်။</p> <p> </p> <p>" တကယ်ကို ရဲ့ချန်အန်းပဲ "</p> <p>ကျောင်းရီရှိက ပြောပြီး သူက ရဲ့ချန်အန်းထံ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ဒု ဗိုလ်ချုပ် ရဲ့ ... အခုလို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အိုး... ဒု ဗိုလ်ချုပ်က အလုပ်များနေမှာပဲ။ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်လောက်ကို လွှတ်လိုက်ရင်လည်း ရတာကို။ "</p> <p>ကျောင်းရီရှိက ပြောသော်လည်း ရဲ့ချန်အန်းက သူ့ကို ကျော်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ၁၅ မိနစ်ဆို ၁၅ မိနစ်ပဲ၊ တွေ့လား ငါ အချိန်မီတယ်။ ငါ့အချိန်က ကြပ်နေတယ် "</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်းက သိမ်မွေ့သော တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ လော့မင်ဆီသို့ သွားကာ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြော၏။</p> <p> </p> <p>" မင်း ကောင်စုတ်လေး... ဟမ်... မင်းက တော်တော်လေးကို ကျန်းမာရေး ကောင်းနေတာပဲ။ ငါက မင်း အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေရတာနဲ့ပဲ အားနည်းတဲ့ ကောင်စုတ်လေး ဖြစ်သွားပြီလားလို့ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်...</p> <p> </p> <p>" ဘာလို့ မရယ်တာလဲ၊ ဟာသ မရယ်ရဘူးလား "</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>" လောင်ယွီက ငါ့ကို ပြောတာတော့ ဒီလို ဟာသမျိုးက ရပ်တန့်လို့ မရအောင် ရယ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်တဲ့ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်... " ရယ်ရတယ်၊ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောမိစေနဲ့ "</p> <p> </p> <p>" ကောင်းပြီ ကောင်စုတ်လေး... ဟမ်... အလေးအနက် ပြောစရာရှိလို့၊ နောက်မနေနဲ့ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်... " ဘယ်သူက နောက်တာလဲ "</p> <p> </p> <p>" ငါ မင်းကို ပစ္စည်းလာပေးတာ။ ဘာလဲ ခန့်မှန်းကြည့် "</p> <p> </p> <p>" မခန့်မှန်းကြည့်ဘူး "</p> <p> </p> <p>" ခန့်မှန်းကြည့်... ခန့်မှန်းကြည့်စမ်းပါ "</p> <p> </p> <p>" အား... စီနီယာ ရဲ့၊ စီနီယာ ရဲ့ ရဲ့ ပုံစံက နည်းနည်း ကြောက်စရာကောင်းနေတယ် "</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်းက လော့မင်၏ ပခုံးပေါ်မှ လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" အဟမ်း... ငါက အဘိုးကြီးရဲ့ ကိုယ်စား မင်းကို ပစ္စည်းတစ်ခု လာပို့တာ။ အဘိုးကြီးဆိုတာ သိတယ်မလား၊ တော်ဝင်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်လေ "</p> <p> </p> <p>သူက ထိုသို့ ပြောပြီး သူ၏ နီရဲသော ငွေရောင် ရောယှက်ထားသော သေတ္တာကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​" ဒါက ထျန်းချီ တံဆိပ်ပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး ထျန်းချီ တံဆိပ်နဲ့သာ ဆိုရင် မင်းကို ထျန်းချီ တော်ဝင်အဖွဲ့ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကစပြီး တပ်ရင်း တစ်ခုလုံးက ကာကွယ်တာကို ခံရပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ တစ်ယောက်ကသာ မင်းကို ထိရဲရင် သာမန် အဖွဲ့ဝင်က စပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအထိ ထျန်းချီ တော်ဝင်တစ်ဖွဲ့လုံးက မင်းအတွက် အင်အားအကုန်သုံးပြီး ကလဲ့စားချေပေးလိမ့်မယ် "</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်း၏ လေသံက အေးစက်သည်။</p> <p> </p> <p>" မင်းမှာ နောက်ခံမရှိဘူးလို့ ထင်တဲ့ကောင်တွေကို ငါ့ရဲ့ ငွေနဂါးလှံက သင်ခန်းစာ ပေးနိုင်တယ်။ တော်ဝင်ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဓားကလည်း ချက်ချင်း ရောက်လာနိုင်တယ် "</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံက ခိုင်မာပြီး စူးရှသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားများ အားလုံးက တုန်သွားကြသည်။ ရဲ့ချန်အန်း၏ အရှိန်အဝါသည် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>​အဆိုးဆုံးမှာ လူတိုင်းကလည်း လော့မင်သည် သာမန်လူတစ်ဦးဟုသာ ပြောကြသော်လည်း အမှန်တကယ်အားဖြင့် သူ့တွင် အင်အားကြီးမားသော နောက်ခံရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းရီရှိက မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ဘာလို့လဲ... ဒုဗိုလ်ချုပ် ရဲ့၊ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး "</p> <p>သူက ရဲ့ချန်အန်းထံ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ငါ ပူပူနွေးနွေး လက်ရွေးစင် စာမေးပွဲ အောင်သွားပြီလေ။ ဘာလို့ ဒီ ထျန်းချီ တံဆိပ်ကို ငါ့ကို မပေးတာလဲ။ ဘာလို့ အဲဒီအစား ကြယ်နဂါး အဆင့် မစ်ရှင်တစ်ခုကိုပဲ လုပ်ပေးရတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအမှိုက်ကို ပေးတာလဲ "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းရီရှိက အလွန်အမင်းကို လက်မခံချင်သောစိတ် ပြင်းထန်နေသည်။ ရဲ့ချန်အန်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​" မင်းကို လက်ရွေးစင် စာမေးပွဲ အောင်တာနဲ့ ထျန်းချီ တံဆိပ်ကို သေချာပေါက် ရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလိုက်လဲ။ အင်အားနဲ့ ပါရမီအပြင် အကျင့်စရိုက်ကလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားရဦးမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ထည့်တွက်တာ "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းရီရှိက မှင်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ကျန်တဲ့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းက ဘာလဲ "</p> <p> </p> <p>" ပထမဆုံး အထင်အမြင် "</p> <p> </p> <p>" ပထမဆုံး အထင်အမြင် ဟုတ်လား "</p> <p>ကျောင်းယွီယန်က နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ဘာလို့ အဲဒါက အဲဒီလောက်ထိ အရေးကြီးနေတာလဲ "</p> <p> </p> <p>" ဥပမာအနေနဲ့ ငါ လော့မင်ကို မျက်စိပသာဒ ဖြစ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်မနေဘူးလေ။ ငါတို့က အဆင်မပြေဘူး "</p> <p>ရဲ့ချန်အန်းက လှောင်သည်။</p> <p> </p> <p>" အား... ဒီလိုလည်း ရတာပဲ... စိတ်မရှိပါနဲ့... ဒီလိုလည်း ရတယ်။ ဒါ ငါ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲ။  "</p> <p> </p> <p>​" ဒါဆိုရင် ဘယ်နေရာက သူ့ကို ငါ ထက်သာတယ်လို့ ပြောတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ အင်အားက ငါ့ထက် အများကြီး နိမ့်တယ် "</p> <p> </p> <p>" ဟုတ်တယ်၊ သူက မင်းထက် ငယ်သေးတာတော့ အမှန်ပဲ။ သူက ကြယ်နဂါးဝင် မစ်ရှင်ကို သွားလုပ်ပြီး ဒဏ်ရာတွေ ပြင်းထန်ရလာတာ "</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်းက ထိုစကားကို လှောင်သည်။</p> <p> </p> <p>" ကျောင်းမိသားစုရဲ့ ကျောင်းယွီယန်။ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ မနေ့က မြို့တော်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ထားလဲဆိုပြီး မင်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို မမေးကြည့်ဘူးလား။ လော့မင် ဘာလို့ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်ရလဲ ငါ ပြောပြမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ချင် မိသားစုရဲ့ လူသတ်သမား ၁၂ ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်လိုက်လို့ပဲ။ အဲဒီ ၁၂ ယောက်လုံးက ရွှေအဆင့် ၅ အထက်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင် စိန်အဆင့် ၁ ပဲ။ လော့မင်က နံရံနောက်ကပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာ၊ အဆုံးသတ်မှာ သူက လူသတ်သမား ၁၂ ယောက်လုံးကို လက်ဗလာနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက အဲဒီ စိန်အဆင့် ၁ လူသတ်သမားကို ခေါင်း ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်မို့ ငါက သူ့ကို ရွေးပြီး မင်းကို မရွေးတာပေါ့။ ဒါတွေအားလုံးကို ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းက မင်းကိုသူနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေသေးတာလား "</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်းက လှောင်သည်။</p> <p> </p> <p>​" ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ လူတစ်ယောက်တည်းက စိန်အဆင့် ၁ ကို သူက ရွှေအဆင့် ၁ ကို ရောက်ကာစလေ "</p> <p> </p> <p>" မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက ငွေအဆင့်... မဟုတ်ဘူး... အရင်က ငါ ငွေအဆင့် ၁၀ မှာပဲ ရှိတာ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ဒီရေသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားများက ပင့်သက်ရှိုက်ကြသည်။ အားလုံးက လော့မင်ကို တအံ့တဩ ကြည့်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>" ငွေအဆင့်... ငွေအဆင့်က စိန်အဆင့်ကို သတ်လိုက်တယ်... ဒါ ဘယ်လို ပေါက်ကရ စကားလဲ။ သူက မွန်းစတား နတ်ဘုရားရဲ့ တရားမဝင်သားများလား "</p> <p> </p> <p>နားထောင်ကြည့်ရသော လော့မင်သည် အမှန်ပင် သုံးရက်သာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ဒီလိုသာဆိုလျှင် တစ်ချို့အလောင်းပင် မကျန်လောက်ပေ။ ဒါကို ကျောင်းရီရှိက လုံးဝ မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် လူသစ်တစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် အရှက်ကွဲဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၃၃ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save