Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၃၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​" မင်းက ငါ့ကို ပြောနေတာလား "</p> <p>ကျန်းချင်က လော့မင်စကားကို ကြားပြီး မင်သက်သွားသည်မှာ ရှင်းလင်းနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>" ငါက မင်းအမေကို သွားပြောရမှာလား "</p> <p> </p> <p>" ဟေ့ ကောင်စုတ်လေး ငါ ဘယ်သူလဲ သိလား "</p> <p> </p> <p>" ခင်ဗျားမေ့မေ့လျော့လျော့ ဖြစ်နေတာလား။ အတိတ်မေ့သွားတာလား။ အိုသွားလို့လား။ အယ်လ်ဇိုင်းမားလား "</p> <p> </p> <p>​ခန်းမက တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်ကုန်ကြလေ၏။ လော့မင်က ပြဿနာလာရှာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းချင်က ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုကလေးမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထောင်လွှားနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုကျောက် ဒါက မင်းငါ့ကိုပြောတဲ့ လော့မင် ဆိုတာလား "</p> <p> </p> <p>​သိမ်မွေ့လွန်းသော နေရာမှာ တင်းပိုင်ဟွေ့နှင့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က အတူထိုင်ကာ အရက် ဆက်သောက်နေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>" သူ့ပဲ။ အဲ့ဒီကလေးက ထောင်လွှားလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ် အင်အားကြီးတယ် "</p> <p> </p> <p>ကျောက်ရီရှိက မကျေနပ်သောလေသံနှင့် ပြောသည်။ သူက လော့မင် အရှက်ခွဲခံခဲ့ရပုံကို မှတ်မိ၏။ သို့သော် ကျောက်ရီရှိဟာ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အခြားသူကို အခက်အခဲအောင် လုပ်တတ်သော အဆင့်နိမ့်ကျသော လူမျိုးမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​" ရွှေအဆင့် (၁) က ဘယ်လောက်ထိ အင်အားကြီးနိုင်မှာမို့လို့လဲ။ သူက အက်စ်အက်စ်အက်စ် အဆင့် ဆိုရင်တောင်မှ ကျန်းချင်က အေ အဆင့် အဆင့်မြင့်သားရဲနဲ့ ရွှေအဆင့် (၆) အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ဒီကလေးရဲ့ အနိုင်ရနိုင်ခြေက မရှိဘူး "</p> <p> </p> <p>တင်းပိုင်ဟွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ကျောက်ရီရှိကလည်း သူ့ကို အများကြီး ရှင်းပြနေသည်ပင်။ တင်းပိုင်ဟွေ့ကဲ့သို့ အများဆုံးမှာ တစ်ဘဝလုံး ကြိုးစားအားထုတ်လျှင်ပင် စစ်ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်သာ ရောက်ရှိနိုင်သော လူမျိုးက အကန့်အသတ် ဖြစ်နေလေပြီး သူ့၏ အမြင်ဟာ အကန့်အသတ်နှင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များလည်း အလားတူသာလျှင်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် အဆင့်ဟာ မေးခွန်းထုတ်ရန် မလိုအပ်သော အနှောင့်အယှက်ကြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ မည်သူကမှ မကျော်နိုင်ပေ။ လူတိုင်းကလည်း အသိစိတ်ဆိုသော အရာမျိုးဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသာမန်အသိစိတ်ဆိုသည်မှာ ပါရမီရှင်များနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ပါရမီရှင်များအတွက် သာမန်အသိစိတ်ဖြင့် တွေးကြည့်၍ မရချေ။ ထို့ကြောင့် တင်းပိုင်ဟွေ့ဟာ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လော့မင် အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ စောင့်ကြည့်လိုက်မယ်။</p> <p> </p> <p>​ကျောက်ရီရှိက ထိုသို့ပြောပြီး တိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လော့မင်ကို စိတ်ရှုပ်တာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လော့မင်ရဲ့ အင်အားကို လေးစားတယ်။ သူ့ကို တော်တယ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီခါးသီးတဲ့ဆေးကို မျိုထားရမယ်လို့လည်း မဆိုလိုဘူး။ သူ ကျောက်ရီရှိက သူ မျက်နှာပျက်ခဲ့ရတာကို ပြန်ယူမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ အကွက်ကိုပဲ သုံးမှာပါ။</p> <p> </p> <p>" ဟေ့ ကလေး ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတွေ ပေးမယ် ဘာညာ ပြောစရာမလိုဘူး။ ငါ ခင်ဗျားကို ပြန်ပေးလိုက်လို့ ရတယ်။ ငါ ခင်ဗျားကို အခွင့်အရေး ပြန်ပေးလိုက်မယ်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကိုယ့်အသိစိတ်နဲ့ကိုယ် နှုတ်ထွက်သွား။ အဲ့ဒီအခါ အများရှေ့မှာ ခင်ဗျား အရှက်မကွဲတော့ဘူး "</p> <p> </p> <p>​လော့မင်မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခရော့။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သူတိုင်းက အံ့အားသင့်ကြသည်။ ကျန်းချင်၏ နဖူးမှ သွေးကြောများက ထောင်တက်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>" မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မလဲ ကြည့်မယ် "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချင်က ဒေါသတကြီး ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝှတ်။</p> <p> </p> <p>သူ့စကားထွက်သွားသည်နှင့် ရွှေခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်က ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ အနီရောင် ခြုံလွှာက လှုပ်ခတ်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းကို လွှဲပစ်ချင်သည်။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးဟိန်းသံကြီးက ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပြီးနောက် ဗုံးတစ်ခုက ကျန်းချင်ထံသို့ ဝင်တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကျောက်ယွီယန်ကလည်း ချက်ချင်း ခုန်ထွက်သည်။ အနီရောင် အရိပ်က ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ငမန်းဖြူအဖွဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ဆီ ဝင်ပြေးသွားသည်။ လော့မင်နှင့် ကျောက်ယွီယန်တို့က တစ်ချိန်တည်းတွင် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ စကားတစ်ခွန်းပင် ဆိုစရာမလိုလောက်အောင် သူတို့ဟာ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်သည်။ အကျိုးအကြောင်း ပြောလို့ မလုံလောက်ရင် တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံပဲ။</p> <p> </p> <p>" သေချင်နေတာပဲ "</p> <p>ငမန်းဖြူ၏ ဒု ခေါင်းဆောင်ကလည်း ဒေါသတကြီး ထွက်လာသည်။ ကျန်းချင်၏ မျက်နှာက အလွန်ပင် တင်းမာလာ၏။</p> <p> </p> <p>​" ဒီဂျူနီယာ နှစ်ယောက်က ထောင်လွှားတယ် "</p> <p> </p> <p>သူတို့က စကားတစ်ခွန်းမှပင် မပြောဘဲ ချက်ချင်းထပြီး တိုက်ခိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရဲ့ ငမန်းဖြူအဖွဲ့က ရန်ရှားနယ်မြေကို မင်းမူလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ ဒီလောက် ထောင်လွှားတဲ့ ကောင်စုတ်တွေ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။</p> <p> </p> <p>ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>ရွှေအဆင့် (၆) နှင့် ရွှေအဆင့် (၄) တို့၏ ဖိအားများက အသီးသီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်နေရာလုံး အသွင်ပြောင်းကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>အေ အဆင့် မွန်းစတာ အမဲလိုက်သွား ရွှေငမန်း။</p> <p>ဘီ အဆင့် မွန်းစတာ မဟာဝု။</p> <p> </p> <p>​လော့မင် အမူအရာက အပြောင်းအလဲမရှိဘဲ သူက လက်သီးကို ဆွဲလိုက်လေရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးက နဂါးအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အထိ လှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးအရှိန်အဟုန် ...  ဖိနှိပ်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နဂါးဖြူ၏ ဖိအားကြီးက အင်အားအပြည့် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန် နဂါးလက်သီး။</p> <p> </p> <p>ခွပ်။</p> <p> </p> <p>ထိုလက်သီးချက်က အဝေးသို့ စုံတွဲအား လွှင့်ပစ်လိုက်နိုင်သလို ထိုလက်သီးချက်က စုံတွဲအား အဝေးသို့ လွှင့်ထွက်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေါင်း။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးဟိန်းသံကြီးက ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူတိုင်းကလည်း တစ်ကိုယ်လုံးက ရွှေရောင်အတိပြီးနေသော အစွယ်ကြီးများ ဖြဲ၍ လက်သည်းကို ထုတ်ကာ ကျန်းချင်ကို လှမ်း၍ ကုတ်ဆွဲသော ရွှေနဂါးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>" တာ့ တာ့ တာ့... ဘယ်လို မွန်းစတာလဲ "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချင်၏ မျက်လုံးက ကြောက်လန့်တကြား ပြူးသွားသည်။ သူသည် နဂါးနှင့် အကြည့်ချင်းပင် မဆုံရဲပေ။ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးက အင်အားပျောက်သွားပြီး သွေးသားများကပင် အရောင်ပြောင်းလေပြီ။</p> <p> </p> <p>" ငါ့ရဲ့ လမ်းက ဖယ်။ "</p> <p> </p> <p>သူက အော်ပြီး နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားချင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ချွန်ထက်နေသော သွားနှင့် တူသည့် စစ်ဓားမြှောင်ကလည်း လော့မင်ကို လှမ်းခုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗုန်းဗုန်းဗုန်း။</p> <p> </p> <p>အင်အားစု နှစ်ခုက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး ထိုမစ်ရှင်ခန်းမထဲတွင် မြေပေါ် တိုက်ရိုက် ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ချင် မိသားစုရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ခင်ဗျား အများကြီး နိမ့်ကျတယ် "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ခေါင်းခါသည်။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန် နဂါးခြေသည်း။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဝါးဖြင့် ထိုစစ်ဓားမြှောင်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘန်း။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် လွှဲကျော်ခံရသည့်အခါ ကျန်းချင် လက်တစ်ဖက်လုံးက တုန်ရင်သွားသည်။ စစ်ဓားမြှောင်ကလည်း လက်ထဲမှာ ချော်ထွက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အစား လော့မင်ကသာ သူ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လာပြီး ပြောင်းပြန်လှန်၍ ကိုင်ဖောက်ပစ်လိုက်ကာ ကျန်းချင်၏ လည်ပင်းကို ဖိထားသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် အစစ်အမှန် နဂါးလက်သီးကလည်း တစ်ဖက်သူ၏ နှာခေါင်းနား ကပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းက တိုက်ခတ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် နဂါးဟိန်းသံက ထွက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နှာခေါင်း၏ ထိပ်တွင် ရပ်သွားသည်။ ကျန်းချင်၏ နဖူးမှ ပဲစေ့လုံး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ချွေးတစ်လုံးက စီးကျလာပြီး ထိုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးသားအားလုံးဟာ နာကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲစွာ တုန်ရင်နေသည်။ လော့မင်၏ လက်သီးကသာ ကျလာခဲ့သော် သူ၏ ခေါင်းက ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် လော့မင်က ကျန်းချင်ကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်သလို ကျောက်ယွီယန်၏ အနက်ရောင်ဓားကလည်း ဒုခေါင်းဆောင်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့်တင် ၃၀ စက္ကန့်ပင် မကြာသော အချိန်တွင် သူက ငမန်းဖြူ၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် ဒုခေါင်းဆောင်များက ရှုံးနိမ့်ခံလိုက်ရသည်။ ဒါဟာ မင်းချန်အသင်းက ပြတဲ့ အင်အား ဖြစ်နေလေပြီ။ အသုံးမဝင်တဲ့ ရှည်လျားလှသော စကားများ ပေးရန် မလိုပေ။ ဒါဟာ လူတိုင်းကို နှုတ်ပိတ်နိုင်သော အင်အားအကြီးဆုံးနဲ့ တိုက်ရိုက်အကျဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ခေါင်းဆောင်များက လော့မင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကြသည်။ ယခင်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်မိထားသော သူများဆိုလျှင် တုန်ယင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချင်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသူကပင် သူတို့ထံမှ တစ်ကွက်ကို မခံနိုင်လိုက်ပေ။ သူတို့သာ ဆိုလျှင် တစ်ချက် ဖြတ်ရိုက်ရုံနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ရေခဲကွင်းပြင်သို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားရလောက်သည်။ ခန်းမတစ်ခုလုံးဟာ အလုံးစုံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခေါင်းဆောင် တင်းပိုင်ဟွေ့ကပင် အံ့ဩဘနန်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>" ဒါက ရန်ရှင်းရဲ့ မူလ ပါရမီရှင် အင်အားပဲ။ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အင်အားကြီးတယ် "</p> <p> </p> <p>သူက ခြောက်ကပ်စွာ ပြုံးသည်။ သူဟာ လော့မင်အင်အားကို အထင်မသေးမိကြောင်း သိလာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုကျောက် မင်းက အမြင်ကောင်းရှိတာပဲ။ ငါ မင်းကို လေးစားတယ် "</p> <p> </p> <p>​တင်းပိုင်ဟွေ့က သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါသည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ပါရမီရှင်အသစ်များဟာ မျိုးဆက်တိုင်းလိုလို ပေါ်ထွက်နေကြဖြစ်ပြီး ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တောက်ပတတ်သည်။ ဒီနေ့၏ မြင်ကွင်းကလည်း သူတို့၏ အမြင်ကို ကျယ်သွားစေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>" ကောင်းပြီ ဒီမှာပဲ ရပ်တာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>တင်းပိုင်ဟွေ့က မတ်တပ်ရပ်လျက် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ဆိုတော့ ဒီ ကြယ်ငါးပွင့် မစ်ရှင်မှာ တရားဝင် လိုက်ပါရမယ့် အသင်းတွေကို ငါ ကြေညာမယ်။ ကျော့ဖုန်း၊ လီယိုဟော့၊ ဟိန်းရင်၊ ကျင်းထောင်နဲ့ မင်ချန်ပဲ။ ဒီလောက်ပဲ။ သွားကြမယ်။ "</p> <p> </p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာ ကြေညာပြီးတာ လက်ကို ယမ်းပြသည်။ ထို့နောက် မစ်ရှင်ခန်းမမှ စတင်ကာ ထွက်သည်။ အခြားသောအသင်းက အသင်းကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​မင်းချန်အသင်း၏ စစ်သည်တော်များ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသော အခြားသောသူများက သက်ပြင်းချကြသည်။ သူတို့ဟာ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာကာ လော့မင်တို့က ကားထဲသို့ ဝင်တော့မည့် အချိန်တွင် အော်သံထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>" ရှောင်နင် "</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံပြည့်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက်က အဝေးမှ ရောက်လာသည်။ ထိုလူဟာ လုယန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၃၇ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save