Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကြီးမားသော ချော်ရည်မိကျောင်းဘုရင်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ချိန်တွင် လော့မင်တို့ အားလုံးက အနောက်ဖက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။ လုယန်၏ အင်အားမှာ စိန်အဆင့် (၆) ဖြစ်သော်လည်း ချော်ရည်မိကျောင်းဘုရင်မှာ အက်စ်အက်စ်အဆင့် ဖြစ်နေ၏။ သူဟာ တူညီသောအဆင့်ရှိသော ချော်ရည်မိကျောင်း နှစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လုယန်ကသာ အစောပိုင်းကတည်းက လှုပ်ရှားခဲ့ပါက တင်းပိုင်ဟွေ့နှင့် ကျောက်ရီရှိတို့ အားလုံး ဒီနေရာမှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>​" ငါ အစကတော့ ရှောင်နင်ကိုပဲ သတ်မလို့။ ငါ သူ့အစ်မကို သူနဲ့ တစ်နေရာတည်း သေပြီး အတူတူ တွေ့ဆုံပေးလိုက်မလို့လေ "</p> <p> </p> <p>" ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက အတင်းလာမယ် တကဲကဲ လုပ်နေကြတာဆိုတော့ ပြောပါဦး၊ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို မသတ်ဘူးဆိုရင် မင်းတို့က နှစ်သစ်ကူး ရောက်တဲ့အထိ ခုန်ပေါက်နေဦးမှာပဲ "</p> <p> </p> <p>" လော့မင်... မင်းက လူသားတွေထဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်း သေတာက ငါတို့ မွန်းစတားတွေအတွက် အရမ်းကောင်းတယ် "</p> <p> </p> <p>" မင်းတို့လည်း တူတူပါပဲ၊ အားလုံးက ပါရမီရှင်တွေပဲ ဟုတ်တယ်မလား။ ဆိုတော့ ဒီမှာ တစ်ခါတည်း သေသွားလိုက်ကြပါလား "</p> <p> </p> <p>​ချော်ရည်မိကျောင်းကြီးက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ချိန်တွင် အသံလှိုင်းများက လိပ်တက်သွားပြီး ကျောက်သားနေရာ တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါစေသည်။</p> <p> </p> <p>" နောက်ဆုတ်... ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှာ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က အော်သည်။</p> <p> </p> <p>" ဒီကောင်ရဲ့ အင်အားက ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာကို ကျော်နေပြီ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>" နောက်ဆုတ်မယ် ဟုတ်လား။ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့။ မင်းတို့ ဆုတ်နိုင်မလား ကြည့်ကြည့်ပါဦး "</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>လေထဲမှာ ချော်ရည်များက ခဲပြီး ပြန်လည် အရည်ပျော်လာကာ လိပ်ထွက်၍ အားလုံး၏ ဆုတ်လမ်းကို ပိတ်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်မှ ချော်ရည်များလည်း မြောက်တက်လာပြီးနောက် ကျောက်သားများကို တဖြည်းဖြည်း အုပ်သွားကာ လော့မင်တို့၏ မတ်တပ်ရပ်နိုင်သော နေရာကို ကျဉ်းသထက် ကျဉ်းလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>" ငါတို့ ထွက်လို့ မရဘူး "</p> <p> </p> <p>လော့မင် မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။ သူတို့ဟာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း မရှိသလို ထွက်လမ်းလည်း မရှိတော့ဘဲ အဆုံးသတ် ရောက်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>​" သတိထား "</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကြီးမားသော ချော်ရည်မိကျောင်းကြီးက လုနင်ကို ခုန်အုပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>လော့မင်က လက်ကို မြှောက်၍ ကောင်းကင်ဘုံ ဝါးမြိုခြင်း လှံတံကို ပစ်လိုက်သော်လည်း ချော်ရည်မိကျောင်း၏ လက်သည်းဖြင့် ထိကာ လွင့်ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဗန်း။</p> <p> </p> <p>လုနင်က ကြီးမားသော လက်သည်းတစ်ဖက်ဖြင့် အဖိခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​" မင်း သေသွားပြီးရင် လုမိသားစုက ငါ့အပိုင်ပဲ "</p> <p> </p> <p>" မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပြီး မင်းတို့ မိသားစုချင်း အမြန်ဆုံး ဆုံအောင် ပို့ပေးမှာပါ "</p> <p> </p> <p>ချော်ရည်မိကျောင်းဘုရင်ကြီးက အော်ရယ်သည်။ ကြီးမားသော လက်သည်းကြီးက လုနင်၏ အရေပြားကို တဖြည်းဖြည်း ပွတ်ဆွဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>" ကောင်မလေး... မင်းက တော်တော်တော့ ချောသားပဲ။ "</p> <p> </p> <p>" လုနင်... မင်း မသိဘူးလား၊ မင်းအစ်မကလည်း မင်း သူ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး "</p> <p> </p> <p>" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကိုလည်း ဘာအသုံးမှမကျတဲ့ မောင်တစ်ယောက်လိုပဲ ထင်ထားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>​" သူမ မသေခင် ဘာပြောသွားလဲ သိလား။ မင်းကို ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ့ကို တောင်းပန်ရှာတာ၊ မင်းကို မထိပါနဲ့တဲ့။ သူမက မသေခင်အထိ ငါ့ကို တောက်လျှောက် တောင်းပန်ပေမဲ့ ငါ မချမ်းသာပေးနိုင်ဘူးလေ။ ဟားဟား... ဟာသပဲ "</p> <p> </p> <p>လုယန်၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးကြီးထဲတွင် လှောင်ပြောင် အထင်သေးသော အကြည့်မျိုးက ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>" စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မင်းက နေရာတိုင်းက ကာကွယ်ခံရဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ မောင်။ သူမက မကာကွယ်ပေးတော့တဲ့ အချိန်မှာ ငါ မင်းကို သေအောင် ကစားလိုက်မှာ ကြောက်နေတာ "</p> <p> </p> <p>လုနင်က အံကိုကြိတ်ထားပြီးနောက် မျက်လုံးကလည်း နီရဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>​" ဆိုတော့... ငါ သနားလို့ သူမရဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ထားပေးလိုက်တာလေ။ ဟီးဟီး... တစ်ကိုယ်လုံးတော့ အကုန် မစားလိုက်ပါဘူး။ မသနားလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအစ်မရဲ့ အရသာက အရမ်းကောင်းတာ။ အရိုးတွေက ကျွတ်ရွနေတာပဲ။ ငါ နည်းနည်းလေးတောင် မချန်ထားရက်ဘူး "</p> <p> </p> <p>ချော်ရည်မိကျောင်းဘုရင်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး လုနင်၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်သည်။ တစ်ဖက်သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ ကျရှုံးမှု၊ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်ကာ ကျေနပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​" သတ်ဖို့အတွက် အရင်ဦးဆုံး စိတ်ကို ဖျက်စီးပစ်ရတယ်။ ဒီကလေးကတော့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အပြည့်နဲ့ သေသွားမှာပဲ။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ သူ့နဖူးက ဒဏ်ရာက အလကား ဖြစ်သွားမှာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>" လုရွှမ်း... ငါ မင်းနဲ့ မင်း မောင်လေးကို ပြန်ပြီး ဆုံစည်းပေးတော့မယ် "</p> <p> </p> <p>ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ကို မြှောက်၍ လုနင်ကို ဖြတ်ရိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အော်သံက ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​လုနင် ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက ဖြာထွက်လာပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ အလင်းတန်းတစ်ခုက ဝင်ရောက်သွားကာ ချော်ရည်မိကျောင်း၏ တိုက်ကွက်မှ ရှောင်နိုင်အောင် ဆွဲခေါ်သွားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>" အက်စ်အဆင့် မွန်းစတား သူတော်စင် ဥဒေါင်း။ "</p> <p> </p> <p>လုယန်က အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>" မင်းအစ်မကလည်း မင်းဆီက ထွက်တဲ့ အလင်းတန်းက အရမ်းနွေးထွေးတယ်လို့ ပြောနေကြ။ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဒီနွေးထွေးမှုက သူ့ကို မကယ်နိုင်ဘူး "</p> <p> </p> <p>​အက်စ်အဆင့် မွန်းစတား သူတော်စင်ဥဒေါင်းဟာ အက်စ်အဆင့် မွန်းစတား ချီလင် ဝိညာဉ်သမင် ကဲ့သို့သော သားရဲမျိုးနဲ့ ဆင်တူသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်လုံးက ကုသခြင်း၊ ကင်းစောင့်၊ အထောက်အပံ့ အမျိုးအစား မွန်းစတာများ ဖြစ်သည့်အတွက် တိုက်ခိုက်မှုတွင် အင်အားမကြီးကြပါ။ သို့ရာတွင် သူတော်စင် ဥဒေါင်းနှင့် ဆင်တူသည်က လုနင် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>" မင်း ပြောတာမှန်တယ်၊ နွေးထွေးတဲ့ အလင်းတန်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မကယ်နိုင်ဘူး။ တစ်ခုခုကို ကယ်ချင်ရင် သွေးစွန့်ရတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒါ ငါ့အစ်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ "</p> <p> </p> <p>​" သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ အပြင်ပန်းမှာ ထင်သလောက် သတ္တိကြီးတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူမက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သုံးပြီး အားနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ထားတာ။ ဒါမှ ငါ့ကို ကာကွယ်နိုင်မှာကိုး "</p> <p> </p> <p>" အားနည်းတယ်... ငါကိုယ်တိုင်က အားနည်းတော့ သူမက ရဲရင့်ရတယ်။ အခု ငါ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာတွေကို ကာကွယ်ချင်တယ်။ အထူးသဖြင့် ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာလေးပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​လုနင် မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းက လက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ငါက တစ်ပွင့်တည်းမှာ အမြွှာရှိတာ။ သူတော်စင်တင် မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးခြင်းလည်း ရှိတယ် "</p> <p> </p> <p>" ဒါဆိုရင် ငါက နတ်ဆိုးဖြစ်လို့ရတယ် "</p> <p> </p> <p>ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>လုနင် ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများက ပေါက်ထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်စိကျိန်းမတတ် သောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ဒါက ငါနဲ့ တူတူပဲ "</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က အံ့ဩသွားသည်။ သူမတွင် ရေခဲဖီးနစ်နှင့် မီးတောက်ဖီးနစ် ရှိသလို လုနင်ကလည်း ဥဒေါင်းအမြွှာ ဖြစ်သည်။ ကုသခြင်း သူတော်စင် ဥဒေါင်းနှင့် ကြိုးကိုင်ခြင်း သေဆုံးခြင်း ဥဒေါင်း ဖြစ်နေသည်။ အနက်ရောင် မြူများက တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် တစ်ခါက တောက်ပခမ်းနားသော အမွေးအတောင်များက မည်းနက်သွားသည်။ ကတ္တီပါမည်းရောင် ဥဒေါင်းက မြူထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​အနက်ရောင် ဥဒေါင်း ဘုရင်ကြီးက ပို၍ပင် မြင့်မြတ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>" ရပ် "</p> <p> </p> <p>လုနင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဝီ ဝီ ဝီ။</p> <p> </p> <p>ကျောက်သားများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းပေါင်း များစွာက ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ချော်ရည်မိကျောင်းများ၏ ကိုယ်က မြေကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရသည်။ ချော်ရည်မိကျောင်းများ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနက်ရောင် မြူထုများကို လွှတ်ထုတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ မြောက်တက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​" ဒါ အရင်က သေသွားဖူးတဲ့ ချော်ရည်မိကျောင်းတွေ မဟုတ်လား "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အသွင်ပြောင်းလဲမှုကတစ်ဆင့် သူတို့ကို စီနီယာ လုနင်က ထိန်းချုပ်လိုက်တာ။ အံ့ဩသင့်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။</p> <p> </p> <p>ချော်ရည်မိကျောင်းဘုရင်က သူ့ကို ချဉ်းကပ်လာသော အနက်ရောင် မိကျောင်းများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားသည်။ မျက်နှာကလည်း အလွန်ပင် ပျက်စီး၏။</p> <p> </p> <p>​" မင်းက အမှိုက်သေးသေးလေးပါပဲ။ ဘယ်လိုတောင် ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ သားရဲတွေကို ထိရဲတာလဲ "</p> <p> </p> <p>" ငါက မသေခြင်း စွမ်းအားကို အမြဲတမ်း ကြောက်နေခဲ့တာ။ ဒါက အရမ်းကို ရွံစရာကောင်းတယ်၊ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပြီး တစ်ခါမှ မထိရဲဘူး။ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာပဲ ဝှက်ထားတာ၊ အဝေးကြီးမှာ သိမ်းထားတာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>" ဒါပေမဲ့ အခု ဘယ်စွမ်းအားကမှ ကြောက်စရာမကောင်းဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ။ ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးက အဲ့ဒီစွမ်းအားကို အသုံးပြုတဲ့သူပဲ "</p> <p> </p> <p>​" ငါ့အနားက လူတွေကို ကာကွယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားပါပဲ "</p> <p> </p> <p>" ဒါကြောင့် လုယန်... ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာတွေကို လုံးဝ ထိခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ငါ ငါ့အစ်မရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုးကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မဖြစ်စေချင်တော့ဘူး။ ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာပဲ သတ်မယ် "</p> <p> </p> <p>လုနင်၏ မျက်လုံးက တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာပြီး လုယန်၏ အနားသို့ ကပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" သောက်လခွမ်း။... မင်း... မင်း ထင်တာက မင်းက ဒီအမှိုက်တွေလောက်နဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ် ဟုတ်လား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတာပဲ။ "</p> <p> </p> <p>လုယန်က ဒေါသတကြီး အော်သည်။</p> <p> </p> <p>" ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဘုရင်။ မင်းတို့က ဘယ်လိုများ ပြန်ပြီး ငါ့ကို ပြန်ထိရဲတာလဲ။ သေချင်နေတာလား။ "</p> <p> </p> <p>​ဗန်း။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော အမြီးကြီးကို ရိုက်ချလိုက်သောအခါ အနက်ရောင် ချော်ရည်မိကျောင်း ၁၀ ကောင်ကျော်ခန့်က ဖုံမှုန့် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" သူတို့က ပြန်ရှင်သန်လာပြီး အဆုံးစမဲ့လောက်အောင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်ရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ အင်အားက ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒီလောက်နဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာကတော့ မင်း စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ။ ထွက်သွားစမ်း "</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော ချော်ရည်မိကျောင်းကြီးက သူ့ဆီ ခုန်အုပ်လာသမျှ အရာအားလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်ပြီး လုနင်ဆီ သွားသည်။</p> <p> </p> <p>" မင်း မှန်လောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကလည်း သူတို့က မင်းကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ရလောက်အောင် မတုံးဘူးလေ "</p> <p> </p> <p>" မဟုတ်ဘူးလား အစ်မ။ "</p> <p> </p> <p>​လုနင် စကားဆုံးသွားချိန်တွင် ချော်ရည်မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုက ပေါ်လာသည်။ လုယန်၏ မျက်လုံးက မှေးကျဉ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>" မင်း... မင်း... မင်းလား "</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၄၀ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save