Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၄) ဆက်သွယ်ပြောဆိုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နိုင်ငံရေးလောက၏ နက်နဲမှုကို ဤမိန်းကလေး အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း သူမ၏ ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်နှင့် တည်ငြိမ်မှုမှာ လေ့ကျင့်ပေးလျှင် အားကိုးထိုက်သော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ </p> <p>နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာန အရာရှိသည် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူမအား မိမိတို့ဝန်ကြီးဌာနသို့ သိမ်းသွင်းလိုသော ဆန္ဒများ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ကမ်းလှမ်းတာကို ငြင်းပယ်ပါရစေ"</p> <p>မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာပင် အငြင်းစကားဆိုလိုက်သည်။</p> <p> အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် တိကျသေချာသော စီမံကိန်းများ မရှိသေးသော်လည်း ယွမ်ပေါ့၏ အကူအညီဖြင့် သူမ အမြဲတစေ တောင့်တခဲ့သော လွတ်လပ်သည့် ဘဝထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p>ထို့ကြောင့် မည်သည့်ဘောင်အတွင်း၌မျှ အချုပ်အနှောင် မခံလိုတော့ပေ။</p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ၊ လောလောဆယ်တော့ ပညာရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားတာပေါ့၊ နောက်ပိုင်း အတွေ့အကြုံယူချင်ရင်လည်း အချိန်မရွေး လာခဲ့လို့ရပါတယ်"</p> <p>မင်ယွဲ့က သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုအရာရှိမှာ ပါရမီရှင်ကို လက်လွှတ်ရမည်ကို နှမြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ အသာအယာ ပြုံးရုံမျှသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မည်သည့် ကတိကဝတ်မျှ မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံး ခရီးဆက်ကြပြန်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ဆက်မတက်နိုင်တော့ဘူး၊ အောက်ကိုပဲ ပြန်ဆင်းကြရအောင်"</p> <p>ကိုရီးယားအဖွဲ့မှ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ခြေသလုံးကို ဆုပ်နယ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုလာသည်။ </p> <p>တရုတ်အဖွဲ့ဘက်တွင်မူ မည်သူမျှ နောက်မဆုတ်ကြပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်လွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ "ရောက်တုန်းရောက်ခိုက်" ဟူသော တရုတ်လူမျိုးတို့၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟာတံတိုင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆုံးထိ မရောက်ဘဲ ပြန်ဆင်းရန်မှာ သူတို့အတွက် မတွေးဝံ့စရာပင်။</p> <p>ကိုရီးယားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာလည်း အတော်ပင် မောပန်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း တရုတ်ဘက်မှ မတုန်မလှုပ် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်ဦးဆောင်နေတော့သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မမြင်ရသော ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းသည့် အရှိန်မှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။</p> <p>"ဒီမဟာတံတိုင်းဆိုတာလည်း လှေကားထစ်တွေချည်းပဲကို၊ ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ၊ တကယ်တမ်း မြင်ရတော့လည်း ဒီလိုပါပဲလား"</p> <p>ကိုရီးယားတို့သည် ပင်ပန်းလာသည်နှင့်အမျှ ကနဦးက ရှိခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်</p> <p>ကွယ်သွားပြီး မိခင်ဘာသာစကားဖြင့် ပြစ်တင်</p> <p>ဝေဖန်လာကြသည်။</p> <p>"ငါကတော့ လှတယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ ကိုရီးယားမှာတောင် ဒီလောက်ရှည်တဲ့ မြို့ရိုးမျိုး မရှိဘူးလေ"</p> <p>"ဒါက ကျောက်ပြားတွေ ခင်းထားတာပဲဥစ္စာ၊ နည်းပညာပိုင်းအရ ဘာများ ခက်ခဲနေလို့လဲ"</p> <p>တရုတ်ဘက်မှ စကားမဆိုရသေးမီမှာပင် ကိုရီးယားအချင်းချင်း အငြင်းပွားနေကြသည်။ ထိုစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"ဟက်... တရုတ်ပြည်ကလည်း ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကျောက်လှေကား အနည်းငယ်ကိုပဲ ရတနာလို သဘောထားနေကြတာ၊ တကယ့်ကို အမြင်ကျဉ်းတဲ့ လူမျိုးတွေပဲ"</p> <p>ထိုသူသည် မနေ့က သင်ခန်းစာရထားသဖြင့် တရုတ်ဘက်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ အသံကို နှိမ့်ပြောခဲ့သော်လည်း အကြားအာရုံ ထူးကဲသော မင်ယွဲ့မှာမူ အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မဟာတံတိုင်းဆိုတာ ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ ရှေးဟောင်း ခံစစ်အဆောက်အအုံ တစ်ခုပါ၊ ဒီလို လေးနက်တဲ့ သမိုင်းဝင် အရာတစ်ခုကို ပြက်</p> <p>ရယ်မပြုဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>မင်ယွဲ့၏ အသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်လှသည်။ </p> <p>"ခံစစ်" ဟူသော စကားလုံးကြောင့် တရုတ်အဖွဲ့သားများမှာ ငြိမ်သက်သွားကြပြီး စစ်ပွဲ၊ အဓမ္မစေခိုင်းမှုနှင့် သွေးမြေကျခဲ့ရသော သမိုင်းရိပ်များကို အာရုံထဲ မြင်ယောင်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်</p> <p>တစ်ခုလုံး လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားတော့သည်။</p> <p>"ငါတို့နိုင်ငံမှာ နှစ်ပေါင်း ၉,၀၀၀ ကျော် သမိုင်းကြောင်း ရှိတယ်၊ မဟာတံတိုင်းဆိုတာလည်း ကိုရီးယားရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ကာကွယ်ဖို့ တည်ဆောက်ခဲ့ရတာ မဟုတ်လား"</p> <p>ထိုကိုရီးယားအမျိုးသားသည် တကယ်ပင် အသိဉာဏ်နည်းပါး၍လော သို့မဟုတ် သိလျက်နှင့် ရန်စသည်လော မသိရဘဲ တရုတ်</p> <p>လူမျိုးများ ရှေ့တွင်ပင် ဤကဲ့သို့ ပြောချလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"အို..."</p> <p>မင်ယွဲ့မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ပင် ရယ်မိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> ကိုရီးယားတို့သည် တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် သမိုင်းကို လိမ်လည်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားရန် မည်သို့များ ကြိုးစားနေကြပါသနည်း။</p> <p>"ကျွန်မတို့ တရုတ်ပြည်ဟာ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုကြီး လေးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ သမိုင်းသက်တမ်း ငါးထောင်ပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ ရှင်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုးထောင်ဆိုတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု သမိုင်းကြောင်းရှိတယ်လို့ အရှက်မရှိ ပြောရဲတာလဲ"</p> <p>တစ်ဖက်လူက အရှက်မရှိမှတော့ မင်ယွဲ့အနေဖြင့်လည်း မျက်နှာသာပေးနေရန် အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p>"မင်း... မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ" </p> <p>ဟု ထိုသူက ဒေါသတကြီးဖြင့် မင်ယွဲ့ကို လက်ညှိုးငေါ့ကာ ခြိမ်းခြောက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ပြောတာလား၊ ရှင်က ပြောတာလားဆိုတာ ကမ္ဘာက ဆုံးဖြတ်ပေးအောင် လိုက်ဖ် လွှင့်လိုက်ရမလား"</p> <p>မင်ယွဲ့က သူမ၏ ဖုန်းကို လက်ထဲတွင် ဟန်ပါပါ လှုပ်ယမ်းပြရင်း အေးအေးလူလူပင် ဆိုလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"လွှင့်လိုက်လေ၊ လွှင့်လိုက်စမ်းပါ"</p> <p>ကိုရီးယားအမျိုးသားက ခေါင်းမာစွာဖြင့် လွှတ်ခနဲ ပြန်ပြောလိုက်ရာ မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ </p> <p>ကိုရီးယား၏ သမိုင်းတုဖြင့် ဦးနှောက်ဆေးသည့် ယဉ်ကျေးမှုမှာ တကယ်ပင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။</p> <p>"တူမလေးရာ... ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ သဘောထားကွဲလွဲရင်လည်း အချင်းချင်း ညှိနှိုင်းကြတာပေါ့၊ ဘာလို့ အွန်လိုင်းပေါ် တင်ချင်ရတာလဲ၊ မီဒီယာတွေကြားထဲ ပြဿနာတက်ကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ မင်းက ငယ်သေးတော့ ကိစ္စတွေကို အကျိုးအပြစ် သေချာမစဉ်းစားမိတာ ဖြစ်မှာပါ"</p> <p>ကိုရီးယားအရာရှိက ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်ဝင်ကာ မင်ယွဲ့ကို အတွေ့အကြုံမရှိသူ၊ ဆင်ခြင်တုံတရား နည်းသူအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"အငြင်းပွားစရာတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တာပေါ့၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့လေ"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုသူနှစ်ဦးကို စူးရှသော အကြည့်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာကို စိန်ခေါ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save