Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၅) ရှင် ဘယ်လောက်အထိ တတ်မြောက်ထားသလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကိုရီးယားတို့၏ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို တရုတ်လူမျိုးများ ကောင်းစွာရိပ်စားမိကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပြည်သူများသာမက နိုင်ငံတော်အဆင့်အထိပါ အခြားနိုင်ငံများ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို မိမိတို့အရာဖြစ်သယောင် ခိုးယူဖန်တီးတတ်ကြသည်မှာ အထင်အရှားပင်။</p> <p>အဆိုးဆုံးမှာ သူတစ်ပါးထံမှ ခိုးယူထားသော အရာများကို အစစ်အမှန် အပိုင်ရှင်ဖြစ်သည့် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရှေ့မှောက်၌ပင် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဗြောင်ကျကျ ဝါကြွားဝံ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော သတ္တိထူးပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာမက ထိုနေရာ၌ရှိနေသော တရုတ်လူမျိုးအားလုံးသည် ကိုရီးယားတို့၏ သူတစ်ပါးယဉ်ကျေးမှုကို လက်သိပ်ထိုး ခိုးယူတတ်သည့် အကျင့်ဆိုးအပေါ် အစဉ်တစိုက် မနှစ်မြို့ခဲ့ကြပေ။ </p> <p>ယခုအခါ ကိုရီးယားတွင် နှစ်ပေါင်း ၉,၀၀၀ သမိုင်းကြောင်းရှိသည်ဟု မျက်နှာပြောင်တိုက် ပြောဆိုလာခြင်းမှာ ရယ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထိုမျှဆိုလျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကျောက်ခေတ်လူသားများပါဟု အဘယ်ကြောင့် မပြောရဲကြသနည်း။</p> <p>ဤယဉ်ကျေးမှုခိုးသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မင်ယွဲ့သည် အကြောက်အလန့်မရှိ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများသည် သူမ၏ နှိမ့်ချမှုမရှိ၊ မောက်မာမှုမရှိဘဲ ကျိုးကြောင်းခိုင်လုံစွာ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ရှုရင်း အားရကျေနပ်နေကြသည်။ </p> <p>နိုင်ငံတော်၏ အနာဂတ်ကို ဤကဲ့သို့ မျိုးချစ်စိတ်ရှိပြီး အရည်အချင်းပြည့်ဝသည့် လူငယ်များ၏ လက်ထဲသို့သာ လွှဲအပ်သင့်</p> <p>သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့က ဝန်ကြီးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင်။ သို့သော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမ စိတ်ပြောင်းလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တရုတ်အဖော်များမှာလည်း နှုတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ </p> <p>သူတို့ တစ်စုံတစ်ရာ ထုတ်မပြောသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ မင်ယွဲ့နှင့်အတူ တစ်သားတည်း ရှိနေကြသည်။ ထိုခဏ၌ စုစည်းမိသွားသော စိတ်ခံစားချက်အဟုန်ကို မင်ယွဲ့ ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကိုရီးယားတို့သည် တရုတ်လူငယ်များ၏ စူးရှသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ တုံ့ဆိုင်းသွားကြတော့သည်။ သူတစ်ပါးနယ်မြေပေါ် ရောက်နေချိန်တွင် မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာမရှာဘဲ ကိုယ့်နိုင်ငံပြန်ရောက်မှသာ အရာရာကို ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု သူတို့ တွေးတောကာ ကိုယ့်</p> <p>မျက်နှာကိုယ် ပြန်ဖုံးနေကြသည်။</p> <p>သူတို့ မည်သို့ပင် တွေးတောနေစေကာမူ ဤဖြစ်ရပ်က တရုတ်အဖွဲ့၏ အနိုင်ယူလိုစိတ်ကို ပိုမိုတောက်လောင်စေခဲ့သည်။ </p> <p>တစ်ဖက်လူက သမိုင်းကို လိမ်လည်နေမှတော့ မည်သူက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်ကို အစစ်အမှန် ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲဆိုသည်ကို လက်တွေ့စွမ်းရည်ဖြင့် သက်သေပြရပေတော့မည်။</p> <p>ယဉ်ကျေးမှုဆိုသည်မှာ လူသားတို့၏ မျိုးဆက်တစ်ခုမှတစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ပညာဗဟုသုတများ၏ အသီးအပွင့်ဖြစ်ပြီး စာအုပ်ကြီးအတိုင်း ကူးချ၍ ရနိုင်သော အရာမျိုး </p> <p>မဟုတ်ပေ။</p> <p>ခရီးစဉ်၏ ကျန်ရှိသော အချိန်များမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဒေါသ ရှိကြသည်ပင်။ </p> <p>ယခင်က အပေါ်ယံ ခင်မင်မှုနှင့် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အရှက်မရှိ ပြုမူလာသောအခါတွင်မူ မိမိတို့၏ အချိန်နှင့် အပြုံးများကို အလဟဿ အဖြုန်းမခံလိုကြတော့ပေ။</p> <p>ကိုရီးယားတို့မှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ အေးစက်သွားမှုကို သတိပြုမိကြသော်လည်း အရေးမစိုက်ဘဲ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲစွာဖြင့် ခရီးကို ဆက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>မဟာတံတိုင်းမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ တရုတ်အစိုးရ တာဝန်ရှိသူသည် မင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများကို အစည်းအဝေး ခေါ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>"မှတ်ထားကြပါ၊ ငါတို့က ပြဿနာမရှာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာလာရှာရင်လည်း ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ ပြည်ပရောက်နေချိန်မှာ မင်းတို့ဟာ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ၊ နှိမ့်ချရမယ်၊ ယဉ်ကျေးရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သတ္တိရှိပြီး ခံ့ညားထည်ဝါရမယ်၊ ဧည့်သည်အပေါ် ဖော်ရွေရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချလွန်းတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် မောက်မာလွန်းတာမျိုး မဖြစ်စေရဘူး"</p> <p>နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနသည် ကိုရီးယားကဲ့သို့ နိုင်ငံငယ်လေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဖလှယ်ခြင်းကိုပင် အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်လေ့ရှိသည်။ </p> <p>ထို့နောက် လာမည့်ပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်</p> <p>ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူများကို စတင်ရွေးချယ်ကြသည်။</p> <p>"မင်းတို့အားလုံးဟာ ကိုယ့်လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အသီးသီးမှာ အတော်ဆုံးသူတွေပဲ၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းတို့ ဘယ်အရာမှာ ကျွမ်းကျင်သလဲဆိုတာကို ငါ သိပါရစေ"</p> <p>လာမည့်ပြိုင်ပွဲများအတွက် သင့်တော်သူ မရှိပါက အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။ </p> <p>ကိုယ့်အိမ်ကွင်းတွင် ယှဉ်ပြိုင်ရခြင်းဖြစ်၍ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက အလွန်မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တရုတ်နိုင်ငံသည် မည်သည့်အခါမျှ နောက်ကျကျန်နေရန် အလိုမရှိပေ။ ယခင်က ခေတ်မမီသော လက်နက်များဖြင့်ပင် ရန်သူကို အောင်နိုင်ခဲ့လျှင် ယခုကဲ့သို့ အင်အားကြီးနိုင်ငံ ဖြစ်လာချိန်တွင် ပို၍ပင် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ" </p> <p>ဟု အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p>နိုင်ငံအချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရပြီဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အနိုင်လိုစိတ်ထက် နိုင်ငံ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပို၍ သက်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ပထမဆုံးပြိုင်ပွဲက လက်ဖက်ရည် အနုပညာပဲ၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ တတ်မြောက်ထားသလဲ"</p> <p>လူနှစ်ဦးသာ လက်မြှောက်လိုက်ကြသည်။ </p> <p>တရုတ်ရိုးရာ ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းသူမှာ အနည်းငယ် ရှားပါးနေသေးသည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>"ကခြင်း အနုပညာရော"</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အများအပြား လက်မြှောက်ကြသည်။</p> <p>"အချက်အပြုတ်ကော"</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူမျှ လက်မမြှောက်ကြပေ။ </p> <p>မင်ယွဲ့ လက်မြှောက်လိုက်သောအခါမှသာ တာဝန်ရှိသူမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p>စီမံကိန်း ၆ ခုလုံးအတွက် လူစာရင်းကို ကောက်ယူပြီးစီးသွားသောအခါ စာရင်းမှတ်တမ်းတင်သူမှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။</p> <p>"မင်ယွဲ့... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်နှစ်မျိုးလောက် တတ်ထားတာလဲ"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြိုင်ပွဲတိုင်းတွင် လက်မြှောက်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုမေးသံမှာ အနည်းငယ် ကျယ်သွားသဖြင့် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်း ကြားသွားကြလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save