Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၆) လိမ္မာလိုက်တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ မင်ယွဲ့ထံသို့ စုပြုံကျရောက်သွားကြသည်။ သူမသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းကာ သာမန်ကာလျှံကာ လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်၊ တကယ်လို့ သင့်တော်တဲ့သူ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ဝင်ဖြည့်ပေးလို့ ရပါတယ်"</p> <p>အားလုံးပင် မှင်သက်သွားကြရသည်။ </p> <p>ဤမျှများပြားသော ကဏ္ဍစုံကို တစ်ယောက်တည်း တတ်မြောက်သည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ သို့သော် ဤနေရာရှိသူများမှာ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်မမှန် ပြောဆိုမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းစွာ ခံစားမိကြသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ယနေ့ သူမ၏ ထုတ်ဖော်မှုမှာ လူတိုင်းကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ" </p> <p>ဟု တာဝန်ရှိသူများက မင်ယွဲ့၏ ကဏ္ဍစုံကျွမ်းကျင်မှုကို မယုံနိုင်တုံ ယုံနိုင်တုံဖြင့် လက်ခံလိုက်ကြရသည်။ </p> <p>“ဒါဆိုရင် မင်း အကျွမ်းကျင်ဆုံး အရာက ဘာလဲ"</p> <p>ယခု တရုတ်အဖွဲ့တွင် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူ နှစ်ဦး၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးနှင့် အဖွဲ့ဝင် ၁၁ ဦး ပါဝင်သည်။ </p> <p>စီမံကိန်း ၆ ခု ရှိရာ တစ်ခုလျှင် နှစ်ဦးနှုန်း ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထူးချွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သဖြင့် ပြိုင်ပွဲအားလုံးတွင် ပါဝင်နိုင်သော်လည်း တရုတ်နိုင်ငံကဲ့သို့ နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံအနေဖြင့် လူစွမ်းကောင်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ အားကိုးနေရသည်ဟူသော အထင်အမြင်မျိုး ကိုရီးယားတို့ကို မပေးလိုပေ။</p> <p> ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့အား အများဆုံး ၃ ပွဲသာ ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် စောစောက လက်မြှောက်ခဲ့ကြသူများကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် လူဦးရေ အနည်းဆုံးရှိသည့် ပြိုင်ပွဲသုံးခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>"လက်ဖက်ရည် အနုပညာ၊ အချက်အပြုတ်နဲ့ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ကျွန်မ ပါဝင်ပါ့မယ်"</p> <p>တရုတ်နိုင်ငံသည် ကျယ်ပြောလှပြီး သယံဇာတ ပေါကြွယ်ဝသလို ဟင်းလျာမျိုးစုံလည်း ရှိသည်။</p> <p> ချက်ပြုတ်တတ်သူ များပြားသော်လည်း နိုင်ငံတကာအဆင့်တွင် မိမိ၏ လက်ရာကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြသနိုင်သူမှာမူ ရှားပါးလှသည်။ </p> <p>စောစောက မိန်းကလေးတစ်ဦး လက်မြှောက်ခဲ့သော်လည်း ဘေးလူများကို ကြည့်၍ တုံ့ဆိုင်းစွာ မြှောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်မှု အားနည်းနေသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p>စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲမှာမူ ပို၍ပင် ခက်ခဲနက်နဲလှသည်။ ၎င်းမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများမှ ကလေးငယ်များ ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့လာရသော ဘာသာရပ်မျိုး ဖြစ်သည်။ </p> <p>တက္ကသိုလ်တွင် သင်ကြားနိုင်သော်လည်း သာမန်မိသားစုမှ ကလေးတစ်ဦး ဆယ်နှစ်သားအရွယ်တွင် အခြေခံသင်္ချာ လေ့လာနေချိန်၌ မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုမှ ကလေးငယ်မှာ ကုမ္ပဏီ အစည်းအဝေးများတွင် ထိုင်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p>ဤသည်မှာ ပညာရေးထက် မိသားစု နောက်ခံနှင့် အထက်တန်းလွှာ လေ့ကျင့်မှုတို့၏ ကွာဟချက်</p> <p>ပင်။</p> <p>လက်ဖက်ရည် အနုပညာကဲ့သို့သော ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သာမန်မိသားစုများမှာ နေ့စဉ် စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အချိန်မပေးနိုင်ကြပေ။ ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းဆိုင်ရာ ပြည့်စုံလာမှသာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနုပညာများကို လိုက်စားနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>【ကျေးဇူးပဲ】</p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စားပွဲပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ယွမ်ပေါ့သည် အဝေးတစ်နေရာမှ ပေးပို့လိုက်သော ကျေးဇူးတင်လွှာကို ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>【ဘာဖြစ်လို့လဲ ယွဲ့ယွဲ့က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ပြောင်းသွားတာလဲ ယွမ်ပေါ့က သူမအတွက် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးဆိုတာကို အခုမှ သိသွားတာလား】</p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ရုတ်တရက် ရောက်လာသော ကျေးဇူးတင်စကားကြောင့် အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲသို့ နောက်ထပ် အသံတစ်သံမျှ ထပ်မံရောက်ရှိမလာတော့ပေ။</p> <p>"ဟွန့်”</p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် နှာခေါင်းမှ လေမှုတ်လိုက်ရာ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုဟန်ကျီသည် လက်မှတ်ထိုးနေသော ကလောင်ကို ချလိုက်ပြီး ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီကာ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဗိုက်ဆာနေပြီလား"</p> <p>စားစရာအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွမ်ပေါ့သည် စောစောက ဖြစ်ပျက်သမျှကို ချက်ချင်းပင် မေ့ပျောက်သွားပြီး မိုဟန်ကျီကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့၏ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သော အမူအရာလေးများကို ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ယူဆကာ နားရွက်လေးများကို ပွတ်သပ်</p> <p>ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်ထောက် လင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"အထွေထွေမန်နေဂျာ မို..."</p> <p>လက်ထောက်လင်သည် စားပွဲရှေ့တွင် အရိုအသေပေးလျက် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"ယွမ်ပေါ့ စားဖို့ တစ်ခုခု သွားဝယ်ပေးလိုက်ပါ"</p> <p>လက်ထောက်လင်အနေဖြင့် ယွမ်ပေါ့အတွက် စားစရာ ဝယ်ပေးရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ပေ။ </p> <p>သူသည် အလုပ်ချိန်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဦးနှောက်သုံးရန် မလိုသလို ယွမ်ပေါ့ကိုလည်း အလကား ကြည့်ရှုခွင့်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"နေဦး... ဝယ်ရင် တစ်ခါတည်း အများကြီးဝယ်ခဲ့၊ </p> <p>ယွမ်ပေါ့ နောက်မှ ထပ်စားလို့ရအောင်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>လက်ထောက်လင်သည် ကုမ္ပဏီအနီးအနားရှိ စားသောက်ဆိုင်များသို့ ယွမ်ပေါ့အတွက် စားစရာသွားဝယ်ရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ </p> <p>ယွမ်ပေါ့မှာမူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး စားစရာများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p>"ဒီအငမ်းလေး... လိမ္မာလိုက်တာ"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ရင်း ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ဆိုလိုက်ကာ အောက်တွင်လည်း နူးညံ့သော ဖိနပ်အခုအခံလေးတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့ ရောက်လာကတည်းက မိုဟန်ကျီ၏ ကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းစားပွဲ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ၎င်း၏ နေရာဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save