Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၇) ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ကြာပန်းပွင့်ဝေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လာမည့်ပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့်</p> <p>သူများကို မင်ယွဲ့ အတည်ပြုပြီးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"အားလုံးပဲ လက်တွဲပြီး အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြရအောင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားတွေ မပေးကြပါနဲ့"</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လူငယ်များ စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် တိုက်တွန်းစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေသည်။ သူမသည် သင်ကြားရေးအခန်းရှိ ဆရာကြီးများ၏ တင်းကြပ်သော လေ့ကျင့်မှုများအောက်တွင် အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ စိန်ခေါ်မှုများမှာ သူမအတွက် မတုန်လှုပ်</p> <p>နိုင်သော အရာများသာ ဖြစ်တော့သည်။ </p> <p>သူမ၏ အေးချမ်းသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိုးရိမ်နေကြသော အခြားသူများလည်း တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးသွားကြရသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဖွဲ့ထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး မဟုတ်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိန်းကလေးများ၏ အားကိုးရာဖြစ်လာသည်။ </p> <p>သူမ၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ဗဟုသုတနှင့် မည်သည့်အကြောင်းအရာကိုမဆို ဝင်ရောက်ဆွေးနွေးနိုင်သည့် စွမ်းရည်ကြောင့် အားလုံးက သူမကို ပိုမိုနှစ်သက်လာကြပြီး ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာမူ မင်ယွဲ့၏ အမာခံပရိသတ်ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>အစည်းအဝေးပြီးဆုံး၍ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါမှသာ သူမသည် မိုဟန်ကျီနှင့် ယွမ်ပေါ့ ထံသို့ ဆက်သွယ်ရန် အချိန်ရတော့သည်။</p> <p>"ပြန်ရောက်ပြီလား"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းကိုကိုင်ကာ လျှော့တိလျှော့ရဲ အမူအရာဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p>"ကြည့်စမ်း... သူ့ရဲ့ ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ဖုန်းပြောရမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမှတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘူး"</p> <p>အဘွားမိုက ပြုံးလျက် ယွမ်ပေါ့၏ ကျောပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ </p> <p>သူမသည် ဤအမွှေးပွပွ သတ္တဝါလေးကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်နေမိသည်။ ယွမ်ပေါ့သည် မျက်လုံးကို အသာအယာဖွင့်၍ မိုဟန်ကျီ၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သက်သောင့်သက်သာပင် ပြန်လည်မှေးစက်သွားကာ လည်ချောင်းထဲမှ တဂူးဂူး အသံလေး ပြုလုပ်နေလေသည်။</p> <p>"ယွမ်ပေါ့လေးရယ်... ညည်းက ခွေးလား ကြောင်လားမသိဘူး၊ ကြောင်လေးလိုပဲ အသံလုပ်တာ ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p>အဘွားမိုမှာ သူမချစ်သောမြေး၏ အချစ်တော်မို့ ပို၍ပင် အချစ်ပိုနေသလော မသိရဘဲ ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်လေလေ ပို၍ မြတ်နိုးလေလေ ဖြစ်ကာ နမ်းရှုပ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကင်မရာကို အောက်ထပ်သို့ ချိန်ပြကာ -</p> <p>"ယွမ်ပေါ့က ဟောဟိုအောက်မှာ အဘွားနဲ့ ကစားနေတယ်"</p> <p>ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် အဘွားမို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အလိုလိုက်ခံနေရသော ယွမ်ပေါ့ကို မြင်သောအခါ မင်ယွဲ့ မတတ်သာသလို ခေါင်းခါမိသည်။ </p> <p>လူသားများနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်လာပြီးနောက် ယွမ်ပေါ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ခုအဖြစ် အမှန်တကယ်ပင် သတ်မှတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့ လူသားဆန်လာမှုကို မင်ယွဲ့ သဘောကျသည်။ သူမသည် စနစ်တစ်ခုကို ခံစားချက်မရှိသော စက်ပစ္စည်းအဖြစ် မမြင်လိုဘဲ မိသားစုဝင်တစ်ဦး၊ အလိုလိုက်ခံရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားသည်။</p> <p>"သိပြီ... သူ အိပ်ပျော်နေတာဆိုတော့ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး"</p> <p>မင်ယွဲ့က ဆိုလိုက်သည်။ စနစ်တွင် လိင်ကွဲပြားမှု မရှိသော်လည်း သူမသည် ယွမ်ပေါ့ကို လူတိုင်း၏ အချစ်တော် မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်လိုသည်။</p> <p>"အင်း"</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့နှင့် ဗီဒီယိုကောလ်ကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေလေသည်။ ယွမ်ပေါ့၏ နားရွက်လေးများမှာ လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း အဘွားမို၏ အထိအတွေ့ကို ဆက်လက်ခံယူရင်း ငြိမ်သက်နေတော့သည်။</p> <p>ဗီဒီယိုကောလ် ပြောပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ရေမိုးချိုး သန့်စင်ကာ သင်ကြားရေးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူမသည် အထက်တန်းလွှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိစေရန် လက်ဖက်ရည် အနုပညာကို ကြိုးစားလေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ </p> <p>မနက်ဖြန်တွင် ပြိုင်ပွဲရှိသဖြင့် သူမသည် စိတ်ချလက်ချ ရှိစေရန် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်</p> <p>သုံးသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ဖက်ရည် အနုပညာကို သင်ယူကတည်းက သူမတွင် အဖိုးတန် လက်ဖက်ရည် အသုံးအဆောင်များစွာ ရှိလာခဲ့သည်။ </p> <p>သန်းနှင့်ချီ တန်ဖိုးရှိသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို မယူသွားဘဲ သူမ အမြဲလေ့ကျင့်လေ့ရှိသည့် လက်ကျွမ်းနေသော အစုံကိုသာ ယူဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မနက်ဖြန်အတွက် ဝတ်စုံကို ရွေးချယ်သည်။ တရုတ်နိုင်ငံကို ကိုယ်စားပြု၍ လက်ဖက်ရည် အနုပညာ ပြသရမည်ဖြစ်ရာ တရုတ်ရိုးရာ အဝတ်အထည်ကို မြှင့်တင်သည့်</p> <p>အနေဖြင့် ချောင်းဆန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ </p> <p>သူမ ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ထားသော၊ ရိုးရှင်းသော်လည်း ကျက်သရေရှိလှသည့် အဝတ်အထည်များထဲမှ လက်ဖက်ရည်အရောင်</p> <p>နှင့် လိုက်ဖက်မည့် လင်းလက်သော ပိုးထည်</p> <p>ဝတ်စုံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်ယွဲ့သည် စောစီးစွာ ထလိုက်ပြီး ထူးထူးခြားခြား မိတ်ကပ် အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ </p> <p>ရိုးရှင်းသော်လည်း တင့်တယ်သော မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်မှု၊ အေးမြသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ချောင်စံဝတ်စုံနှင့် ဆံနွယ်ထက်မှ စိမ်းမြသော ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေးမှာ မြင်သူတိုင်းကို အေးချမ်းစေသည်။</p> <p>နှုတ်ခမ်းနီ အနည်းငယ် ဆိုးလိုက်သောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ပန်းသွေးရောင် သန်းသွားပြီး ဖြူစင်သော သွားလေးများမှာ ပုလဲသွယ်အလား ပေါ်လွင်နေသည်။ မှန်ထဲ၌ ပေါ်လွင်နေသော မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ ကျေနပ်စွာ ပြုံးမိသည်။</p> <p>သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မင်ယွဲ့၏ လှပကျော့ရှင်းသော ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ကြာပန်းပွင့်ဝေနေသကဲ့သို့ နူးညံ့လှပလွန်းလှသည်။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှယ် ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>"တကယ်ကို လှလွန်းတယ်”</p> <p>မင်ယွဲ့၏ အမာခံပရိသတ်မလေးက ပထမဆုံးပင် အံ့သြတသ ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူမကို ကြိုဆိုရန် အမြန်ပြေးလာသည်။</p> <p>"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ" </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ ကူသယ်ပေးရမလား"</p> <p>မိန်းကလေးသည် မင်ယွဲ့ သယ်လာသော သစ်သားသေတ္တာကို မြင်သောအခါ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား အလေးအပင် မသယ်စေလိုသော စိတ်ဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့က အသာအယာ ငြင်းပယ်လိုက်ရင်း -</p> <p>"မလိုပါဘူး၊ မလေးပါဘူး"</p> <p>အတွင်း၌ လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ခွက်များ ပါဝင်သဖြင့် ပေါ့ပါးသော်လည်း ကွဲရှလွယ်သောကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်ခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရသည်။</p> <p>ကိုရီးယားကိုယ်စားလှယ်များမှာလည်း မင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ မှင်သက်သွားကြရသည်။ </p> <p>လက်ဖက်ရည် အနုပညာပြိုင်ပွဲလေး တစ်ခုအတွက် မင်ယွဲ့က ဤမျှအထိ ပြည့်စုံအောင် ပြင်ဆင်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ လက်ဖက်ရည် ယဉ်ကျေးမှုသည် တရုတ်နိုင်ငံမှ အစပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့်နိုင်ငံကမျှ လုယူ၍မရကြောင်း ကမ္ဘာကို သက်သေပြရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save