Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၈) ကြီးမြတ်လှသော ဂုဏ်ယူမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြိုင်ပွဲလေးတစ်ခုကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလေးအနက်ထားနေရတာလဲ ကြည့်ရတာတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ..."</p> <p>ကိုရီးယားတို့သည် မင်ယွဲ့ ဝတ်ဆင်ထားသော ချောင်ဆန်းဝတ်စုံမှာ အလွန်လှပသည်ကို သိမြင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ မနာလိုမှုကိုမူ အလျှော့မပေးဘဲ နှုတ်မှတစ်ဆင့် ပုတ်ခတ်ပြောဆိုကာ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါရစေနားထောင်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ"</p> <p>သူတို့အနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော မင်ယွဲ့သည် ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ အေးချမ်းစွာ ပြုံးလျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p>ကိုရီးယားတို့မှာမူ သူတို့၏ ကွယ်ရာအတင်းစကားကို မင်ယွဲ့ ကြားသွားရုံမျှမက လူရှေ့သူရှေ့၌ ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သာမန်လူမှုရေးအရ ကြောက်ရွံ့တတ်သူ သို့မဟုတ် အနိုင်ကျင့်ခံရတတ်သူဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ လူမြင်ကွင်း၌ သရော်စော်ကားခံရမှုကို အသာတကြည် သည်းခံသွားပေလိမ့်မည်။ </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့မှာမူ အကြောင်းမဲ့ နောက်ဆုတ်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ကိုရီးယားတို့မှာ သင်ခန်းစာ မရသေးသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။ သူတစ်ပါးယဉ်ကျေးမှုကို ခိုးယူတတ်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ယဉ်ကျေးမှု နောက်ခံမရှိသော လူမျိုးတို့၏ ရိုင်းစိုင်းမှုမှာ အတိုင်းထက်အလွန်ပင်။</p> <p>"မင်းက တကယ်ကို အဆင့်အတန်းမရှိတာပဲ။ အမှန်တရားကို ပြောတာလေ၊ လက်ဖက်ရည် အနုပညာ ပြသဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ အဝတ်အစားတွေ အပိုတွေ ပြင်ဆင်နေဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p>ယနေ့ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့် ကိုရီးယားအမျိုးသမီးက မင်ယွဲ့ကို အသာစီးရလိုသော စိတ်ဖြင့် မောက်မာစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဒေါသထွက်မည့်အစား သိမ်မွေ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံမှာ ခန်းမအတွင်း ပျံ့လွင့်သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မရဲ့ မိတ်ကပ်က ရှင်တို့ထက်တောင် ပါးပါသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက တရုတ်ရိုးရာ ချောင်စံဝတ်စုံပဲလေ ရှင်က ဘယ်အရာကို အပိုတွေလို့ မြင်နေတာလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တရုတ်ပြည်မှာတော့ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုတဲ့အခါ ဆီလျော်အောင် ဝတ်စားဆင်ယင်တာဟာ လေးစားမှုပြသခြင်း တစ်မျိုးပဲ"</p> <p>ကိုရီးယားအမျိုးသမီးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမအနေဖြင့် လေးစားမှု မလိုအပ်ပါဟု ပြောရန်မှာလည်း ခက်ခဲလှပေသည်။ </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း မင်ယွဲ့၏ တုနှိုင်းမဲ့ အလှတရားအပေါ် မနာလိုစိတ်များမှာ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p>မကြာမီ ပြိုင်ပွဲ စတင်လေသည်။ တရုတ်ဘက်မှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် ကိုရီးယားဘက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ အသုံးအဆောင်များကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင် လက်ဖက်ရည်အိုးနဲ့ ခွက်တွေကိုပဲ အသုံးပြုပါ့မယ်"</p> <p>ကိုရီးယားအဖွဲ့ကလည်း သူတို့၏ အသုံးအဆောင်များကို ကြိုတင်ယူဆောင်လာကြသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ လုပ်ရပ်မှာ ထူးဆန်းနေခြင်း မရှိပေ။ </p> <p>တရုတ်နှင့် ကိုရီးယား နှစ်နိုင်ငံလုံး၏ လက်ဖက်ရည် ယဉ်ကျေးမှုမှာ လူယွီ ၏ "လက်ဖက်ရည်ကျမ်း" မှ အခြေတည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်းအမြစ် တူညီသော်လည်း ခေတ်အဆက်ဆက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပုံမှာမူ ကွဲပြားကြသည်။ တရုတ်နိုင်ငံမှာ သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းကျမှုကို ပို၍ အလေးထားသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ဖက်ရည် အသုံးအဆောင်များကို ခင်းကျင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျော့ရှင်းသော အမူအရာမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ စားပွဲတစ်လုံး၊ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ငယ်နှင့် လွင့်ပျံ့နေသော အငွေ့အသက်များမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်ပင်။</p> <p>လက်ဖက်ခြောက် အနည်းငယ်ကို ခွက်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ ရေနွေးပူပူတွင် လက်ဖက်ရွက်ကလေးများမှာ သဘာဝအတိုင်း ကခုန်လျက် ပွင့်အာလာကြပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့မှာ တစ်ခန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း ကိုရီးယားပြိုင်ဘက်များပင် မှင်</p> <p>သက်မိသွားကြရသည်။</p> <p>လက်ဖက်ရည်ခွက်ကလေးများ ထိခိုက်သံမှာ ဂီတသံစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ သာယာလှသည်။ အမျိုးသမီးမှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေသလို လက်ဖက်ရည်ရနံ့မှာလည်း လန်းဆန်းလှပေသည်။</p> <p>"မြည်းစမ်းကြည့်ပေးပါဦး"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဒိုင်လူကြီးများအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း အကြည့်ချင်းဆုံကာ ဆိုလိုက်သည်။ ဒိုင်လူကြီးများသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်ကတည်းကပင် ဤကလေးမမှာ သာမန်မဟုတ်မှန်း ရိပ်မိကြပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ဖက်ရည်ရနံ့မှာ နှာခေါင်းဝတွင် မွှေးကြိုင်နေပြီး အရည်အသွေးမှာလည်း ကြည်လင်တောက်ပလှသည်။ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်နှင့် ရင်ထဲတွင် အေးမြလန်းဆန်းသွားကာ စိတ်နှလုံးကို ကြည်လင်စေသည်။</p> <p>ဒိုင်လူကြီးများ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အံ့သြဝမ်းသာမှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။</p> <p>"ကောင်းတယ်... တကယ်ကောင်းတယ် ဒီဘက်ခေတ် လူငယ်တွေထဲမှာ ဒီလောက်အထိ လက်ဖက်ရည်ကို ကောင်းကောင်း ဖျော်စပ်နိုင်တဲ့သူ တွေ့ရခဲတယ်"</p> <p>ဆရာကြီး၏ အကြည့်မှာ မိမိတို့၏ ရိုးရာအမွေအနှစ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်မည့်သူကို တွေ့ရှိသွားသည့်အလား စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ </p> <p>အခြားသူများမှာမူ အခြေအနေမဟန်တော့သည်ကို ရိပ်မိကာ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားကြတော့သည်။</p> <p>ဒိုင်လူကြီးများသည် တရားမျှတမှုရှိစေရန်အတွက် အခြားသူများ၏ လက်ဖက်ရည်ကို မမြည်းစမ်းမီ ရေဖြင့် ပလုပ်ကျင်းကာ အာရုံများကို ပြန်လည်သန့်စင်ကြသည်။ သို့သော် အခြားသူများ၏ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ကြည့်သောအခါတွင်မူ ဆရာကြီး၏ မျက်နှာထက်မှ ဝမ်းသာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>မျက်စိရှိသူ မည်သူမဆို ဒိုင်လူကြီးများ မည်သူ့ကို သဘောကျသည်ကို သိနိုင်ပေသည်။ ရလဒ်များ ကြေညာသောအခါ မင်ယွဲ့သည် အမှတ်အပြည့်</p> <p>ဖြင့် အပြတ်အသတ် အနိုင်ရရှိသွားခဲ့သည်။ </p> <p>ကိုရီးယားတို့မှာ စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း မည်သို့မျှ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ဒုတိယဆုမှာ ကိုရီးယားအဖွဲ့မှ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ပွဲမျိုးတွင် ပထမဆုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသည်မှာ အရေးမပါလှပေ။</p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ရေ... ငါတို့ကိုလည်း တိုက်ပါဦး"</p> <p>အဖွဲ့သားများက မင်ယွဲ့ကို ဝိုင်းအုံကာ စိတ်ဝင်တစား တောင်းဆိုကြသည်။ </p> <p>နံပါတ်တစ် လက်ဖက်ရည်၏ အရသာကို သူတို့လည်း မြည်းစမ်းလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့က မငြင်းဘဲ အဖော်တစ်ဦးချင်းစီအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့လည်း မြည်းစမ်းခွင့်ရမယ့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p>တရုတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် မင်ယွဲ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး နွေးထွေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ် အဓိပတိသည် ဤကဲ့သို့သော အဖိုးတန် ပါရမီရှင်ကို အကြံပြုပေးခဲ့သည့်အတွက် သူ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိတော့သည်။</p> <p>"ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် ကြီးမြတ်လှတဲ့ ဂုဏ်ယူမှုပါရှင်"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြုံးရယ်ရင်း ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save