Book List

<h2 style="text-align: center;">စကြဝဠာအားလုံးရဲ့အရှင်သခင်</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၃၄)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည့် အင်ပါယာလေးခု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​“အစီရင်ခံပါတယ်”</p> <p>အမတ်ကြီးများ စိတ်အေးလက်အေး မဖြစ်ရသေးမီ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>“ကောင်းကင်ကြယ်တာရာမြို့တော် ကျူးကျော်ခံနေရပါပြီ၊ မြို့စားမင်းလည်း တိုက်ပွဲအတွင်း ကျဆုံးသွားပါပြီ”</p> <p>“အနောက်ဘက်ဒေသက ခရိုင်သုံးခု သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်၊ တပ်သားတစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ခဲ့ပါဘူး”</p> <p>“ရှန်းယွမ်မြို့ တိုက်ခိုက်ခံနေရပါတယ်၊ စစ်ကူလွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်”</p> <p>…</p> <p>သတင်းဆိုးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာရာ ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ငါတို့တော့ သွားပြီ၊ ဒါဟာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းပဲ”</p> <p>“ဒါကို ခုခံလို့မရဘူး၊ လုံးဝကို ခုခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ရှန်းအင်ပါယာဆီကနေ အကူအညီတောင်းကြရအောင်”</p> <p>အမတ်ကြီးများအားလုံး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ဤနိုင်ငံမှ ထွက်ပြေးရန်ပင် စတင်ကြံစည်နေကြသည်။</p> <p>“အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း”</p> <p>ခန်းမအတွင်း အခြေအနေများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဧကရီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုက ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ဟာ ငါတို့နိုင်ငံအတွက် အသက်ရှင်မလား သေမလားဆိုတဲ့ အဆုံးအဖြတ်ပေးမဲ့ အခိုက်အတန့်ပဲ၊ နိုင်ငံရဲ့ အမာခံဒေါက်တိုင်တွေဖြစ်တဲ့ သင်တို့ဟာ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာမယ့်အစား ကြွက်တွေလို ကြောက်လန့်နေကြတယ်၊ သင်တို့ဟာ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ မျက်နှာကို တကယ်ပဲ အရှက်ခွဲလိုက်တာပဲ”</p> <p>“စစ်သည်တို့၊ ခန်းမကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြ”</p> <p>“မိစ္ဆာတွေ ဆုတ်ခွာမသွားသရွေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြင်ထွက်ခွင့်မပေးနဲ့”</p> <p>“အမိန့်ကို မနာခံတဲ့သူကို ခေါင်းဖြတ်သတ်စေ”</p> <p>ဧကရီ၏ အမိန့်အပြီးတွင် အစွမ်းထက်သော နန်းတွင်းတပ်ဖွဲ့အုပ်စုကြီးသည် ခန်းမအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>အမတ်ကြီးများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>ဧကရီသည် သူတို့ကို စုနိုင်ငံနှင့်အတူ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်စေလိုကြောင်း သူတို့သိလိုက်ကြသည်။</p> <p>အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မကာကွယ်နိုင်ပါက သူတို့သည် နန်းတွင်းမြို့တော်အတွင်း ပိတ်မိနေရန်သာ ကံပါတော့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ အသက်ရှင်လိုပါက ယခုရင်ဆိုင်နေရသော အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကိုသာ စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ”</p> <p>“အကူအညီတောင်းရမယ်၊ ငါတို့ရဲ့ အင်အားနဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို မတားဆီးနိုင်ဘူး”</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အခုဆိုရင် မြို့ဆယ်မြို့ သိမ်းပိုက်ခံရပြီး မသေမျိုးအဆင့် မြို့စားမင်း ခြောက်ယောက် တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားပြီ၊ ငါတို့အင်အားနဲ့တင် ရှင်သန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p>အမတ်ကြီးများသည် ဧကရီကို မဆန့်ကျင်ရဲကြပေ၊ သူတို့သည် ခေါင်းကုတ်ရင်း တန်ပြန်ဖြေရှင်းနည်းများကို စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာများသည် အင်အားအလုံးအရင်းနှင့် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုအဆင့်မှာ စုနိုင်ငံ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အခြားနိုင်ငံများထံမှ အကူအညီတောင်းရန်သာ ရှိတော့ကြောင်း သူတို့ ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။</p> <p>“အရှင်မ၊ အခြားအင်ပါယာ သုံးခုဆီကနေ အကူအညီတောင်းကြရအောင်၊ ဒါဟာ ငါတို့သွားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ”</p> <p>အခြားနိုင်ငံတစ်ခုထံမှ အကူအညီတောင်းခြင်းမှာ လွယ်ကူသောအလုပ်မဟုတ်ပေ၊ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ရှုံးနိမ့်သည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယင်းက အရေးကြီးဆုံးအချက် မဟုတ်သေးပေ။</p> <p>ဧကရီသည် အမတ်ကြီးများကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမက အကူအညီမတောင်းချင်သည်မဟုတ်ဘဲ တောင်း၍မရခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်ခြင်းကို ခံနေရသည်မှာ စုနိုင်ငံတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ၊ အခြားအင်ပါယာ သုံးခုမှာလည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စရပ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့ဘက်တွင် အခြေအနေမှာ စုနိုင်ငံထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>“အကူအညီတောင်းဖို့ လုံးဝမစဉ်းစားနဲ့၊ သင်တို့ ဝှက်ထားတဲ့ ဖဲချပ်တွေကိုပဲ ထုတ်ပြီး ဒါကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြ”</p> <p>အစကတည်းက ဧကရီသည် အမတ်ကြီးများထံမှ ဖြေရှင်းနည်းများကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ၊ သူမသည် သူတို့ လျှို့ဝှက်စုဆောင်း မွေးမြူထားသည့် အင်အားစုအားလုံးကို ထုတ်သုံးလာစေရန် ဖိအားပေးချင်ရုံသာဖြစ်သည်။</p> <p>အဆင့်မြင့်အရာရှိ အများအပြားသည် ၎င်းတို့၏ ရာထူးကို အသုံးချကာ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များကို လေ့ကျင့်ပေးထားကြသည်။</p> <p>သူတို့က ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်နေသော်လည်း ဧကရီက အားလုံးကို မြင်တွေ့ပြီးသားဖြစ်သည်ကို သူတို့မသိကြပေ၊ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် အကျိုးစီးပွားများက ကြီးမားလွန်းသဖြင့်သာ သူမက အရေးမယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ စုနိုင်ငံသည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သဖြင့် ဧကရီက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လူတိုင်းကို ၎င်းတို့၏ အင်အားစုအားလုံး အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အရှင်မက ပညာရှိပါတယ်၊ ဒီအဖိုးကြီးကတော့ တစ်သက်လုံး အဂတိကင်းစင်ခဲ့ပြီး ဘာမှလည်း…”</p> <p>“အကြီးအကဲ ဂေါ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က သင် ခေါ်ယူထားတဲ့ အရူး သားသတ်သမားက သင့်အိမ်မှာ ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား၊ သူက သင့်ဆီကနေ အများကြီး စားသောက်ထားပြီးပြီဆိုတော့ အခု သူပြန်ပြီး အကျိုးပြုသင့်တဲ့ အချိန်ပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အမတ်ကြီးတစ်ဦးက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဧကရီက သူ့စကားကို ရက်ရက်စက်စက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စကားပြောအပြီးတွင် သူမက အမတ်ကြီးများကို တည်ကြည်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“သင်တို့ အရင်က ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲ၊ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့ ဘယ်လောက် မွေးထားသလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ အခု ငါပြောမှာက တစ်ခုတည်းပဲ၊ သင်တို့ မိသားစုရဲ့ အင်အားစုတွေကို ထုတ်ပြီး နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့ ငါနဲ့အတူ အသေခံတိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ ဒီနေရာမှာ အသတ်ခံမလား”</p> <p>ဤစကားများမှာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဧကရီက တကယ်လုပ်မည်ကို အမတ်ကြီးများ သံသယမရှိကြပေ။</p> <p>သာမန်အချိန်များတွင်ဆိုလျှင် ဧကရီသည် ပြည်သူများအတွက် ငဲ့ညှာနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးက အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကြား ရင်ဆိုင်နေရပြီး နိုင်ငံကလည်း ပျက်သုဉ်းတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဧကရီက ဘာတွေကို ငဲ့ညှာနေနိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p>“အရှင်မ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မြေတစ်လက်မချင်းစီကို ကာကွယ်ပါ့မယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်”</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဂိုဏ်းက ဆရာကြီးတွေဆီကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ပြီး အရှင်မရဲ့ အမိန့်ကို နာခံစေပါ့မယ်”</p> <p>အမတ်ကြီးများသည် ဆုတ်လမ်းမရှိတော့ကြောင်း သိသဖြင့် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသကြတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ သင်တို့ဆီမှာ ရှိသမျှ အင်အားစုစာရင်းကို ရေးပြီး ငါ့ဆီ တင်ပြကြ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါကိုယ်တိုင် တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ခိုက်မယ်၊ အန္တရာယ်ကို နှိမ်နင်းပြီးရင် သင်တို့ကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချမယ်”</p> <p>“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ”</p> <p>အမတ်ကြီးများသည် သူတို့ စုဆောင်းထားသည့် ကျွမ်းကျင်သူများစာရင်းကို ရေးသားကာ ဧကရီထံ တင်ပြကြသည်။</p> <p>ထိုစာရင်းတွင် အားနည်းဆုံးသူမှာ ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး လူပေါင်း သောင်းချီ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>၎င်းတို့ထဲတွင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ခြောက်ထောင်၊ နတ်ဘုရားကိုယ်ပွားအဆင့် လေးထောင်နှင့် လူသားမသေမျိုးအဆင့် ခြောက်ဆယ့်ရှစ်ဦး ပါဝင်သည်။</p> <p>ယင်းသည် စုနိုင်ငံအတွင်းရှိ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူအားလုံးနီးပါး စုဝေးမှုပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>“အရှင်မ”</p> <p>ဧကရီက နာမည်စာရင်းကို ကြည့်နေစဉ် သက်ကြီးအမတ်ကြီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ အမတ်ချုပ်ကြီး”</p> <p>ဧကရီသည် ထိုအဖိုးကြီးအပေါ် ရိုသေမှုရှိသည်။</p> <p>“အရှင်မ၊ တိုက်ပွဲသတင်းတွေအရဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့နိုင်ငံကို ကျူးကျော်နေတဲ့ မသေမျိုးအဆင့် မိစ္ဆာ အနည်းဆုံး တစ်ရာထက်မနည်း ရှိနေပါတယ်၊ သူတို့ထဲက အသန်မာဆုံးသူဟာ အရှင်မနဲ့ အဆင့်တူလောက် ရှိနိုင်ပါတယ်”</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>မှန်ပေသည်၊ ယင်းက လူတိုင်း တွေးမိထားသော်လည်း မည်သူမှ ထုတ်မပြောရဲသော အချက်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရန်သူ၏ အင်အားမှာ အလွန် စိတ်ပျက်အားလျော့စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ဧကရီလည်း ယင်းကို သိရှိသော်လည်း ယခုအခါ ဆုတ်လမ်းမရှိတော့ပေ၊ အသေခံတိုက်ခိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p>“အမတ်ချုပ်ကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နိုင်ငံမှာလည်း ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံရှိပါတယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် တစ်ရာလောက် စုဆောင်းဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲပါဘူး၊ ငါ တပ်ဖွဲ့ကို စုစည်းပြီး သူတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ ချေမှုန်းတဲ့အခါ အကျပ်အတည်းက ပြေလည်သွားမှာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save