Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ငရဲရှိ ယမမင်းထံမှာသာ သွားမေးလိုက်တော့။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်တာလား။။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် အစွမ်းကုန် သတိထားလိုက်သည်။။ မြေကမ္ဘာ မသေမျိုးအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် တုံ့ပြန်မှု မလုပ်ဆောင်ခင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အင်္ဂါချို့ယွင်းအောင် လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။။</p> <p>သေချာပေါက်ပင် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပြီးနောက် ကွေ့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း စာသားတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း ထူးဆန်းသော စာတမ်းထိုးတစ်ခုနှင့်လည်း ဆင်တူနေသည်။။</p> <p>ပုံစံမှာ အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ကွေ့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။။</p> <p>ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ထိုပုံစံများက သူ့ကို ဝါးမြိုသွားခြင်း ဖြစ်သည်။။</p> <p>ထိုပုံစံများသည် သူဆင့်ခေါ်ခဲ့သော ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးနှင့် ဆင်တူနေသည်ဟုပင် လင်းချီယဲ့ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် ကွေ့ဝူ၏ မီတာ တစ်သောင်းမြင့်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီး မီတာ နှစ်မီတာထက်နည်းသော အသားလုံးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။။</p> <p>ထိုအသားလုံးမှာ နှလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခုန်လှုပ်နေပြီး ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အော်ရာမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ပေါ့ဆခြင်း မရှိပေ။။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို စုစည်းကာ ထိုအသားလုံးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။။</p> <p>"ဘာလဲ။"</p> <p>အသားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး ၎င်းထဲမှ ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်နေသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး တွားသွားကာ ထွက်လာသည်။။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကြီးကာ ဗိုက်ပူပူနှင့် ဖြစ်သည်။။</p> <p>သူသည် သာမန် ဆီဦးထုပ် သက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်သော်လည်း လင်းချီယဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။။</p> <p>"ဝတုတ်၊ ဘာလို့ ဝတုတ် ဖြစ်နေရတာလဲ။"</p> <p>ဝမ်မုန့်၏ အသံမှာလည်း လင်းချီယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။။ သူမသည် လင်းချီယဲ့ထက်ပင် ပိုမို ထိတ်လန့်နေသည်။။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အော်ရာက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ သူက အမှောင်ထုရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုကို ခံလိုက်ရတာ။"</p> <p>"ဝါးမြိုခံလိုက်ရတာလား၊ သူက ဝါးမြိုခံလိုက်ရတာလား၊ ဟိုမိစ္ဆာက ဝတုတ်ကို ဝါးမြိုလိုက်တာလား။"</p> <p>ဝမ်မုန့်၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။။</p> <p>သူမသည် ဝတုတ်နှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။။</p> <p>လင်းချီယဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။။</p> <p>ကွေ့ဝူ ချန်ထားခဲ့သော အသားလုံးထဲမှ ထွက်လာသူမှာ လင်းချီယဲ့ ရင်းနှီးသော ဘုန်းတော်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူ့ကို အကြိမ်များစွာ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုများကိုလည်း ခံယူခဲ့ဖူးသည်။။</p> <p>သူတို့ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်ကတည်းက လင်းချီယဲ့သည် အနာဂတ်တွင် သူနှင့်အတူ မိစ္ဆာများကို တိုက်ထုတ်ရမည်လားဟု တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။။</p> <p>ထိုတွေ့ဆုံမှုမှာ ထာဝရ နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။။</p> <p>ဘုန်းတော်ကြီး၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူသည် မိစ္ဆာရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။။</p> <p>ဘုန်းတော်ကြီး၏ ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လင်းချီယဲ့ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။။ ထိုနေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်နေသည်မှာ ကွေ့ဝူ၏ ဝိညာဉ် လှိုင်းများပင် ဖြစ်သည်။။</p> <p>မူလအော်ရာ အကြွင်းအကျန် အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။။</p> <p>ဘုန်းတော်ကြီးသည် ကွေ့ဝူ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။။</p> <p>"သခင်၊ ဝတုတ် သေသွားပြီ။"</p> <p>ဝမ်မုန့်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး လင်းချီယဲ့ကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။။ "သူ့ကို သတ်လိုက်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို သတ်ပြီး ဝတုတ်အတွက် လက်စားချေပေးပါ။"</p> <p>သူ၏ သိစိတ်ထဲတွင် ဝမ်မုန့်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို လင်းချီယဲ့ ခံစားနေရသည်။။</p> <p>ဝမ်မုန့်သည် သူ့ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် 'သခင်' ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။။</p> <p>သူမအနေဖြင့် ဘာမှ ပြောရန် မလိုပေ။။ လင်းချီယဲ့သည် ကွေ့ဝူကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။။</p> <p>အဆုံးတွင်တော့ သူနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးမှာ သိကျွမ်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဘုန်းတော်ကြီး၏ ဝိညာဉ်ကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့်ပင် ကွေ့ဝူကို ဤနေရာမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ပေ။။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ဘုန်းတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသော ကွေ့ဝူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။။</p> <p>သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်မှုများကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။။</p> <p>"လူသား၊ ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာ စုဆောင်းမှုတွေကို စတေးဖို့ မင်း ငါ့ကို ဖိအားပေးခဲ့တယ်။။ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီအောင် နှိပ်စက်ပြမယ်။"</p> <p>ကွေ့ဝူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။။ နယ်ပယ်အတွင်းရှိ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးများသည်ပင် သူ၏ ဟိန်းဟောက်မှုကြောင့် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။။</p> <p>"သူ့အော်ရာက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပေမယ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ ခံစားနေရတယ်။"</p> <p>ဝမ်မုန့်သည် နတ်ဘုရားများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။။</p> <p>"သခင်၊ ကျွန်မ နယ်ပယ်ရဲ့ ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖယ်ရှားပြီး သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်။"</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ကွေ့ဝူကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဝမ်မုန့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝတုတ်ကို သတ်ခဲ့သော ဤမိစ္ဆာကို သူမကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်လိုစိတ် ရှိနေသည်။။</p> <p>"မလိုဘူး။ ဒီနေရာကို ဆက်ပြီး ချိပ်ပိတ်ထားပါ။။ ဘယ်မိစ္ဆာကိုမှ ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနဲ့။။ သူ့ကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်။"</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ကွေ့ဝူကြောင့် မသေမျိုးအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာ တစ်ရာကျော်ကို အလွတ်မပေးလိုပေ။။</p> <p>ထို့အပြင် ယခုအခါ ကွေ့ဝူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ စွမ်းအားကို ရရှိထားသော်လည်း သူ့တွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။။</p> <p>မနီးမဝေးတွင် ကွေ့ဝူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။။ သူသည် သူ၏ လည်ပင်းကို တောင့်တောင့်ကြီး လိမ်ချိုးကာ လင်းချီယဲ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။။</p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းမှာ မမြန်သော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ကျုံ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။။</p> <p>သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း မီတာ တစ်ထောင်ကျော် အကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ လင်းချီယဲ့နှင့် ဆယ်မီတာပင် မဝေးတော့ပေ။။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။။</p> <p>"လူသား၊ ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို ခံယူဖို့ ပြင်ထားပေတော့။"</p> <p>ကွေ့ဝူ၏ ပါးစပ်မှ အမည်းရောင် မီးခိုးများ ထွက်လာသည်။။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။။ သူ ပြန်လည်ပေးဆပ်လိုက်သည့် တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ မြင့်တက်လာသော သူ၏ အော်ရာပင် ဖြစ်သည်။။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ လူသား မသေမျိုးနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ အော်ရာမှာမူ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ရှိနေသော ကွေ့ဝူနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။။</p> <p>ဒါက ကွေ့ဝူ၏ မျက်နှာကို ပျက်သွားစေသည်။။</p> <p>လင်းချီယဲ့က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သော အရိပ်မှာ အလွန်ပင် လေးလံနေသည်။။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါက ရှေးဟောင်း အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို သုံးထားတာလေ။။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"</p> <p>ကွေ့ဝူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် အားပေးလိုက်သည်။။ ထိုကြောက်ရွံ့မှုများ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို သူ ထပ်မံ မခံလိုတော့ပေ။။ ထို့ကြောင့် သူသည် အချိန်ဆွဲခြင်း မပြုတော့ဘဲ လင်းချီယဲ့ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားသည်။။</p> <p>"ငရဲကို သွားတော့။"</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကွေ့ဝူသည် လင်းချီယဲ့၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး နှိပ်စက်ရန် မတွေးတော့ပေ။။ သူသည် နောက်ထပ် အလှည့်အပြောင်းများ မပေါ်ပေါက်ခင် ဤကောင်ကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်ရန်သာ လိုလားသည်။။</p> <p>လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ကွေ့ဝူသည် အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လင်းချီယဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။။</p> <p>လင်းချီယဲ့ လွင့်ထွက်သွားသည်။။</p> <p>သို့သော်လည်း ကွေ့ဝူသည် ဝမ်းသာခြင်း မရှိပေ။။ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ဂွမ်းကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့သာ ခံစားရသည်။။ ပြိုင်ဘက်ကို အလဲထိုးလိုက်ရသည့် အရသာကို သူ မခံစားရပေ။။</p> <p>"ဒါ မင်းရဲ့ အစွမ်းလား။"</p> <p>နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသော လင်းချီယဲ့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကွေ့ဝူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။။</p> <p>သူသည် သူ၏ အခြေအနေအပေါ် သူကိုယ်တိုင် အံ့အားသင့်နေသကဲ့သို့ အံ့သြသော မျက်နှာထား ရှိနေသည်။။</p> <p>"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် အကောင်းတိုင်း ရှိနေရတာလဲ။" ကွေ့ဝူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။။</p> <p>သူ၏ လက်သီးချက်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။။ လင်းချီယဲ့ကို ချက်ချင်း မသတ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူသည် ဒဏ်ရာ အနာတရမရှိဘဲ ဖြစ်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။။</p> <p>လင်းချီယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။။ "ဟဲဟဲ၊ မင်း သိချင်တာလား။။ ငရဲကို သွားပြီး ယမမင်းကိုသာ သွားမေးလိုက်တော့။"</p> <p>သူ၏ စကားအဆုံးမှာပင် ကွေ့ဝူသည် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။။</p> <p>သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်နေသော သွေးစွန်းနေသော လက်သီးတစ်ဆုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။။ ထိုလက်သီးမှာ ကြေမွသွားသော နှလုံးသားတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။။</p> <p>"အရမ်း မြန်တာပဲ။"</p> <p>ကွေ့ဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။။</p> <p>တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုတည်းဖြင့် နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းအားရှိသော ကွေ့ဝူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။။</p> <p>သူ၏ စွမ်းအားမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအဆင့် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ် စွမ်းရည်မှာမူ ထိုအဆင့်သို့ မသိမသာ ထိတွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း လင်းချီယဲ့သည် သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခင်မှာပင် သူ၏ နှလုံးသားကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။။</p> <p>ကွေ့ဝူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ထိတ်လန့်မှုကို ခန့်မှန်းရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။။</p> <p>ဖူး။</p> <p>လင်းချီယဲ့ သူ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။။ ကြေမွသွားသော နှလုံးသားမှာ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးများကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။။</p> <p>"မင်း... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။"</p> <p>ကွေ့ဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။။</p> <p>သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။။ ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လင်းချီယဲ့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။။</p> <p>လင်းချီယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။။ "မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ့ကို အရင် ပြောပြရင် ဘယ်လိုလဲ။"</p> <p>​လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်သုံးမီအထိ သူ မည်မျှ သန်မာသည်ကို မသိခဲ့ပေ။။</p> <p>ဤစစ်ဆင်ရေးအတွက် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်အချို့ ချမှတ်ရန် သူ၏ အနိမ့်ဆုံး စွမ်းအား အကဲဖြတ်မှုကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။။</p> <p>ယခုအခါ သူ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်သွားရလောက်အောင် သူသည် အလွန်အမင်း သတိထားခဲ့မိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။။</p> <p>"ကောင်းပြီ၊ မင်းက သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ စကားကို ဖျက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။။ ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို မင်းကို ပြောပြမယ်။။ ဒါပေမဲ့ ငါ မသေခင်မှာ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ မင်း ငါ့ကို ပြောပြရမယ်။"</p> <p>ကွေ့ဝူသည် ပွင့်လင်းလှသည်။။ လင်းချီယဲ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ သူ၏ ဘဝ နောက်ဆုံး စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာပုံရသည်။။</p> <p>လင်းချီယဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။။ သူက ရိုးရိုးလေးသာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကွေ့ဝူက တကယ် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားပေ။။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ကွေ့ဝူ၏ မျိုးနွယ်စုအကြောင်းကို ပိုမို နားလည်လိုစိတ် ရှိနေသည်။။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်မှာ "ဒီစွမ်းအားက ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်။။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ပိုပြီး ပြောပြရမယ်။"</p> <p>ကွေ့ဝူ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။။ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူသည် ပို၍ပင် ပွင့်လင်းလာပုံရသည်။။</p> <p>"ဟွန့်၊ မင်းက ငါ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိချင်တာလား။"</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။။ "ဘာလဲ၊ မင်းက မပြောချင်ဘူးလား။။ မပြောချင်ရင်လည်း ထားလိုက်တော့လေ။"</p> <p>ကွေ့ဝူသည် လင်းချီယဲ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားစရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save