Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်ရလိမ့်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​"ဟက်... ဒါဆို ငါက မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် ရမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါက ဘယ်နိုင်ငံမှာမှ ဝင်အမှုထမ်းမှာမှ မဟုတ်တာ။ ငါက တစ်ကိုယ်တော်သမားပဲ။ ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် သူတို့က သံသယဝင်မယ်ဆိုရင်တောင်... အများအားဖြင့်တော့ ငါကပဲ လူသတ်တဲ့ဘက်က ဖြစ်နေမှာ။ အဲဒီလိုအချိန်ကျရင် ဘယ်သူ့အဖမ်းမှ ခံမှာမဟုတ်တဲ့အတွက် လက်မှတ်ရှိတာ၊ မရှိတာ ဘာမှမထူးတော့ဘူး။ ငါက ဘုရင်တစ်ပါးဆီမှာ အလုပ်အကျွေးပြုပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ ဒါမှမဟုတ် အဖမ်းခံဖို့ ဒီကို လာတာမှ မဟုတ်တာ" လုံချန်းက ပခုံးတွန့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက လက်မှတ်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ရလျှင်လည်း ကောင်းသည်၊ မရလည်း ကိစ္စမရှိ။</p> <p>​"မင်းမှာ ဒီနေရာရဲ့ မြေပုံတို့ ဘာတို့ ရှိလား" သူက ထိုလူကို မေးလိုက်၏။</p> <p>​"သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ မြေပုံရော၊ ပိုက်ဆံရော ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျား အကုန်ရသွားပြီပဲ။ အခု ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလား။ ခင်ဗျားအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ" ထိုကျင့်ကြံသူက ထပ်မံ အသနားခံရှာသည်။</p> <p>​"ငါပြောပြီးပြီပဲ၊ နောက်မြို့ကို ရောက်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်။ အဲဒီအထိတော့ ငါနဲ့အတူ နေရမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>​ထိုလူမှာ သက်ပြင်းချရင်း သူ၏ ကံကြမ္မာကို လုံချန်း၏ စကားပေါ်တွင်သာ ပုံအပ်ထားလိုက်ရတော့သည်။ သံသယရှိနေသော်လည်း ယုံကြည်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ လုံချန်း သူ့ကို တကယ်လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်တော့ ထားနေဆဲပင်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဓားဖြင့် စိစစ်ရေးမြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းနေစဉ် ကင်းစောင့်တပ်စခန်း၌ ကူချင်တစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ သူသည် အောက်ခြေကင်းစောင့်များ အချက်ပေးအိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ပြီး ကျူးကျော်သူကို ဖမ်းရန် အချိန်ဤမျှ ကြာမြင့်နေခြင်းအပေါ် အံ့သြနေမိသည်။</p> <p>​"တစ်ခုခု မှားနေပြီလား။ အစောင့်အယောက် ၂၀ တောင် သွားတာကို ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ" သူက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ "အဲဒီလူက အစောင့်တွေကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် သန်မာနေလို့လား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အစောင့်တွေလက်က လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဖြစ်မှ ရမှာလေ။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူက ဘာလို့ ခိုးဝင်ရမှာလဲ၊ သူတို့က အလကား ဝင်ခွင့်ရတာပဲကို။ ကိုယ်တိုင် သွားစစ်မှ ဖြစ်တော့မယ်" ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် ကူချင်သည် သူ၏ အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်ကာ လုံချန်းရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>​မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ကူချင်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်များနှင့် အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ အလောင်းများပေါ်မှ ဝတ်စုံများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူလွှတ်လိုက်သော လူများမှန်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p>​"အိမ်မြှောင်က ဒီနေရာကိုပဲ ညွှန်နေတာ။ အဲဒီကျူးကျော်သူကရော ဒီမှာပဲ သေသွားတာလား" သူက မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်ကာ ရှာဖွေကြည့်ရာ ဖိနပ်တစ်စုံကိုသာ တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​"ပါးနပ်တဲ့ ကျူးကျော်သူပဲ။ သူက ခြေရာခံအမှတ်အသားအကြောင်း သိသွားပြီး ဖိနပ်တွေကို ချန်ထားခဲ့တာပဲ။ အမှတ်အသားမပါဘဲ သူ့ကို လိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" ကူချင်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီလား။ သူ ဘယ်နေရာရောက်နေမလဲ။ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ စိစစ်ရေးမြို့တော်ကို သွားဖို့ များပေမဲ့ သူက ငါထင်သလောက် ပါးနပ်ရင်တော့ အဲဒီမြို့ကို သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒုက္ခပဲ... သခင်ကြီး ဝူယ သိရင် ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကို အရမ်းစိတ်ဆိုးတော့မှာပဲ" ကူချင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူများကို ပိုမိုစေလွှတ်ရန်နှင့် အနီးနားရှိ မြို့များကို အကြောင်းကြားရန် သခင်ကြီး ဝူယထံသို့ အမြန် ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဝေးလံသော အရပ်မှ မြို့ရိုးများကို မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဟိုမှာ မြို့ကို မြင်ရပြီ။ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်ပြောပြီးပြီလေ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါတော့" ထိုလူက တောင်းပန်သည်။</p> <p>​"အေးပါ... မင်းလိုလူမျိုးကို မြို့ထဲအထိ ခေါ်သွားရင် ကြည့်လို့မကောင်းဘူးလေ။ ငါ့ကတိအတိုင်း မင်းကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးမယ်" လုံချန်းက အတည်ပေါက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးပြီ။ မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ အားလုံးကနေ မင်းကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>​ထိုလူမှာ အသက်ရှင်ရတော့မည်ဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း လုံချန်းက သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ လုံချန်းက ကောင်းကင်ယံထက်မှ သူ့ကို ပစ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အခုတော့ ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ငရဲကို သွားလို့ရပြီ။ မင်းကို ဒီဘဝကနေ ငါ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>​ထိုလူမှာ ပြုတ်ကျနေရင်း လုံချန်းကို လိမ်ညာသူဟု ကျိန်ဆဲကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ လုံချန်းက ထိုမျှနှင့် မရပ်သေးဘဲ စွမ်းအင်ဖြင့် လှံတစ်စင်း ဖန်တီးကာ အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ထိုလှံမှာ ထိုလူ၏ လည်ပင်းအား ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ခေါင်းနှင့် ကိုယ်ကို တခြားစီ ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>​"ဒါမှ ဟုတ်တာ" သူက ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ကာ ရင့်ကျက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်လိုက်သည်။</p> <p>​အစောင့်များကို သတ်ခဲ့သဖြင့် တရားဝင် ဝင်ပေါက်မှ ဝင်ရန် မလုံခြုံတော့ဟု သူယူဆသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြံစည်နေစဉ် လမ်းခုလတ်၌ ရပ်ထားသော ရထားလုံးတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုရထားလုံးကို လက်နက်ကိုင်ထားသည့် လူတစ်စုက ဝိုင်းထားကြသည်။</p> <p>​"ဓားပြတွေလား။ သူတို့က ဓားပြတွေနဲ့ တူတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ကျော်တက်သွားသည်။ သို့သော် ဓားပြများက သူ့ကို မြင်သွားကြ၏။</p> <p>​"ခေါင်းဆောင်။ တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သွားပြီ။ အဲဒီကောင်က မြို့ဘက်ကို သွားနေတာ၊ အစောင့်တွေကို သွားတိုင်မှာ သေချာတယ်။ သူတို့ မြို့စောင့်တွေကို မခေါ်လာခင် ကျွန်တော်တို့ အမြန်ရှင်းရမယ်။ ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>​"ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အဲဒီကောင် မြို့နားမရောက်ခင် သတ်ပစ်ရမှာပေါ့" ဓားပြခေါင်းဆောင်က စိတ်ပျက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ သူက အဝေးကြီး ရောက်နေပြီ။ ငါတို့ ပျံပြီး လိုက်ရင်တောင် မမီတော့ဘူး"</p> <p>​"ငါ သိတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းကို သုံးရတော့မှာပဲ။ အဲဒီကောင်က ငါတို့ကိစ္စထဲ ဝင်ပါမိတာ သူ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ။ သူ သေသွားရင် သူ့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကိုပဲ အပြစ်တင်ရလိမ့်မယ်" ဓားပြခေါင်းဆောင်က ပြုံးလျက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save