Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လုံချန်းသည် ဓားပြများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ရထားလုံးထဲက လူများကို ကူညီရန် ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ဖို့ပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ သူသည် မြို့ဘက်သို့သာ ဦးတည်ပျံသန်းနေပြီး အခြားသူများ၏ ကိစ္စထဲတွင် မလိုအပ်ဘဲ ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သို့သော် သူက ပြဿနာကို ရှောင်သော်လည်း ပြဿနာက သူ့ဆီ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>​ဓားပြများက သူ့ကို မြင်သွားပြီး အထင်မှားသွားကြသည်။ သူ မရပ်ဘဲ သွားနေသည်မှာ စိစစ်ရေးမြို့တော်ရှိ အစောင့်များကို သွားတိုင်တော့မည်ဟု သူတို့က ယူဆလိုက်ကြ၏။ လုံချန်း၏ ပျံသန်းနှုန်းမှာ အလွန်မြန်သဖြင့် သာမန်အတိုင်း လိုက်၍မမီနိုင်မှန်း ဓားပြများ သိလိုက်ကြသည်။</p> <p>​ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ သူ အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ သုံး၍ရသည့် ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်သုံးရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် ရထားလုံး၏ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွင်းရန် အချိန်ပိုလိုနေသဖြင့် ထိုရတနာထက် ရထားလုံးထဲက ပစ္စည်းက ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>​ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် လုံချန်းရှိရာဘက်သို့ အနီရောင် မှန်ပြောင်းအသေးစားလေး တစ်ခုကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ဝင်္ကပါများစွာ ခင်းကျင်းထားပြီး ၃၀ စင်တီမီတာခန့် ရှည်လျား၏။</p> <p>​"ဒီတစ်ခါသုံးပြီးရင်တော့ မင်း ပျက်စီးသွားတော့မှာပဲ။ ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့ဖော်ရပါပဲကွာ... ကဲ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက် လုပ်လိုက်ကြရအောင်" ဓားပြခေါင်းဆောင်က ရေရွတ်ရင်း လုံချန်းကို မှန်ပြောင်းထဲတွင် အာရုံစိုက်ကာ ရှာဖွေလိုက်သည်။ လုံချန်းကို မှန်ပြောင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် မိမိရရ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူက မှန်ပြောင်းအား သုံးကြိမ် ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ရွှေရောင်မှန်ပြောင်းမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်တန်းမှာ လုံချန်းရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p>​လုံချန်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး ပျံသန်းနေစဉ် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ လွင့်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားမှာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ပြင်းထန်သော ဆွဲအားတစ်ခုကြောင့် နောက်သို့ ပြန်ပါသွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>​သူသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နိုင်ရန် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို သုံးသော်လည်း ဆွဲအားက ပြင်းထန်လွန်းသည်။ သူ ပြန်ပါသွားသည့် ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ရထားလုံးရှိရာသို့ ရောက်နေပြီး ဓားပြခေါင်းဆောင်က မှန်ပြောင်းတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို ချိန်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"တချို့လူတွေကတော့ တကယ် သေချင်နေကြတာပဲ" ရွှင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုသည်။</p> <p>​"ဘာပြောရမလဲ... ငါက ပြဿနာကို ရှောင်ပေမဲ့ ပြဿနာက ငါ့ဆီ လာရှာနေတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူရဲကောင်းလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရတာပေါ့။ ရထားလုံးထဲကလူကတော့ ဒီလူမိုက်တွေကို ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရုန်းကန်မနေတော့ဘဲ ဓားပြခေါင်းဆောင်ရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>​"ခေါင်းဆောင်ကတော့ အလန်းပဲ။ ငါတို့ လိုက်တောင် မလိုက်ရဘူး၊ သူ့ဘာသာသူ ပြန်လာနေပြီ။ ဟားဟား... ဒီကောင်တော့ လွတ်လမ်းမရှိတော့ဘူး" ဓားပြများက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောနေကြသည်။</p> <p>​"မရယ်ကြနဲ့။ အလုပ်ပြန်လုပ်ကြစို့။ ဒီရထားလုံးကို အမြန်ဖောက်ကြ" ဓားပြခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လုံချန်း နီးကပ်လာသည်နှင့် ခုတ်ပိုင်းရန် ဓားကို ပြင်ထားလိုက်၏။</p> <p>​လုံချန်း အနားသို့ ရောက်လာပြီး မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ဓားပြခေါင်းဆောင်က ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း လုံချန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဓားတစ်စင်းမှာ ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကျောမှ ရင်ဘတ်သို့ ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ရန်သူကို ရွေးတဲ့အခါ အမြဲတမ်း သတိထားရတယ်ဗျ။ ပုရွက်ဆိတ်လို့ ထင်ရတဲ့အရာက မင်းကို ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်သတ်မလဲဆိုတာ မင်း မသိနိုင်ဘူးလေ" လုံချန်းက ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဓားက ပျံဝဲလာကာ ထိုလူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဓားပြများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာဖြင့် "ကဲ... မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်လဲ။ တိုက်မလား၊ ပြေးမလား" သူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဓားပြများမှာ တွေဝေသွားကြသော်လည်း သူတို့ခေါင်းဆောင်ကိုပင် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်သော ဤကောင်လေးကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိကြသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် လုံချန်းက သူတို့ကို လွှတ်ပေးမည်ဟု လိမ်ညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့ လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် ဝိညာဉ်ဓားက သူတို့အားလုံး၏ လည်ပင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​"ငါ့အချိန်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်တယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဝိညာဉ်ဓားပေါ် ပြန်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ မသိလိုက်သည်မှာ ရထားလုံး၏ အကာအကွယ်မှာ အတွင်းမှ အပြင်သို့ မြင်နိုင်သော မှန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ရထားလုံးထဲက လူများမှာ လုံချန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို မြင်တွေ့သွားခြင်းပင်။</p> <p>​"ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ။ ငါတို့ကို ကူညီသွားပြီးတော့ ဆုလာဘ်တောင် မတောင်းဘဲ ထွက်သွားတယ်" ရထားလုံးထဲမှ လူတစ်ဦးက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မြို့ရိုးအနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံနှင့် အရိပ်အသွင် ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်ကို သုံးကာ မြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်လိုက်သည်။</p> <p>​မြို့ထဲရှိ အဆောက်အအုံများနှင့် လမ်းမများမှာ အလွန်ပင် စနစ်ကျလှသဖြင့် သူ အံ့သြသွားရသည်။ လမ်းများမှာ ဖြောင့်တန်းနေပြီး မြို့မှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှ၏။ လုံချန်းသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောကာ လမ်းလျှောက်နေလိုက်သည်။</p> <p>​တစ်ဖက်တွင်မူ ကူချင်သည် သခင်ကြီး ဝူယထံသို့ အကြောင်းကြားပြီး ဖြစ်သည်။ ဝူယမှာ ပေါ့ဆမှုအတွက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းသော်လည်း ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုတော့ မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>​"အမှတ်အသားမပါဘဲ ရှာဖို့ ခက်ပေမဲ့ ကံကောင်းရင်တော့ ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒီသတင်းကို အပြင်မပေါက်အောင် လျှို့ဝှက်ပြီးတော့ပဲ ကိုင်တွယ်ရမယ်" သခင်ကြီး ဝူယက ဆိုရင်း စာတစ်စောင် ရေးသားလိုက်သည်။</p> <p>​"ကဲ... ဒီစာကို မြို့တော်ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်ဆီကို သွားပေးလိုက်။ သူတို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ နားလည်ပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save