Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တတိယမြောက် သွေးချောင်းစီးပွဲလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင်ပင် အနီးနားရှိ ဆိုင်ထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က ထိုမိန်းကလေး ထွက်လာခဲ့သည့် ဆိုင်ထဲမှပင် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>​ထိုအမျိုးသားသည် ပုခုံးစွန်းအထိ ကျနေသော ဆံပင်နက်များ ရှိပြီး ဝတ်စုံဖြူပေါ်တွင် အနက်ရောင် ကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံကို ထပ်၍ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည်လည်း အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းနှင့် ငြင်းခုံနေသော မိန်းကလေးထက် ပို၍ ရင့်ကျက်ပုံရသည်။</p> <p>​"နင်... နင်... နင်လို လူယုတ်မာကများ။ ငါ့ကို ကလေးလို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ အစောင့်တွေ၊ သူ့အရိုးတွေကို ချိုးပစ်ကြစမ်း။ ဒီနေ့ သူ့ကို အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားခွင့် မပေးနဲ့"</p> <p>​ထိုအမျိုးသားသည် မိန်းကလေး၏ အသံကို ကြားလိုက်သဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ အစောင့်များက လူအချို့ကို ဝိုင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် နက်ပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ထိုအမျိုးသားက မေးလိုက်၏။</p> <p>​မိန်းကလေးက ထိုအမျိုးသားကို မြင်သည်နှင့် ငိုယိုကာ...</p> <p>"အစ်ကို၊ ဒီ... ဒီလူမိုက်က ညီမလေးကို တမင်တိုက်ပြီး လဲအောင် လုပ်တာ။ ညီမလေးရဲ့ လက်ကိုလည်း သူ့ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ လက်တွေနဲ့ ကိုင်သေးတယ်။ အဲဒါကို ပြောလိုက်တော့မှ ညီမလေးကို ပြန်စော်ကားပြီး ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာ" သူမက ပြောကာ ထိုအမျိုးသားကို ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဪ... ဒီမြို့မှာ ငါ့ညီမလေးကို စော်ကားရဲတဲ့သူ ရှိနေသေးတာလား" ထိုအမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် လုံချန်းရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ စူးရှသော အကြည့်များထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွား၏။</p> <p>​"ကောင်လေး... မင်း ငါ့ညီမကို တိုက်မိတဲ့အပြင် သူ့လက်ကိုပါ ကိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီပြစ်မှုတွေထဲက တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းကို အကြိမ်တစ်ထောင် သတ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကောင်းဝင်နေတာမို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ငါ့ညီမကို ကိုင်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်၊ ပြီးရင် မင်းမှာရှိတဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို သွားခွင့်ပြုမယ်" ထိုအမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါက မလုပ်ဘူးဆိုရင်ရော" လုံချန်းက ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p>​"မလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင်တော့ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်လုံးကို ဖြတ်ပြီး မင်းဘေးက မိန်းကလေးကိုလည်း ငါ့အတွက် ယူလိုက်မယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်မလား၊ ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းမလား... မင်းဘာသာမင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်"</p> <p>​ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးကလည်း ထိုပြစ်ဒဏ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒါက ပေါ့ပါးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲလား။ သခင်လေးဟွန် ဒီနေ့ စိတ်ကောင်းဝင်နေလို့ ဒီကောင် ကံကောင်းသွားတာပဲ"</p> <p>"ဟုတ်ပါ့... သခင်လေး ဟွန်သာ စိတ်မရှည်ရင် ဒီကောင် သေပြီးပြီ။ သူ့ညီမကို စော်ကားတဲ့သူက သေသင့်တာပေါ့"</p> <p>"ငါကတော့ ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက် သေတာ မြင်ရတော့မယ် အောက်မေ့တာ။ အခုတော့ ဒီကောင် အလွယ်တကူ လွတ်သွားပြီ"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အစ်ကို။ အဲဒါက အရမ်းလွယ်လွန်းတာလေ။ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြတ်ပြီး ထွက်သွားမှာပေါ့။ သူ့ကို ဒီလောက် မလွှတ်ပေးပါနဲ့" နက်ပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးက မကျေမနပ် ကန့်ကွက်သည်။ လုံချန်း သေသွားသည်အထိ သူမက လိုလားနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီမလေး။ ညီမလေးအတွက် ပေါ့ပါးတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ပြစ်ဒဏ်က သူ့လိုလူမျိုးအတွက်တော့ ငရဲကျသလိုပဲ။ ဒီကောင့်မျက်လုံးထဲမှာ မာနတွေကို အစ်ကို မြင်နေရတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို သတ်တာထက် သူ့ရဲ့ မာနကို သတ်ရတာက ပိုပြီး အရသာရှိတယ်" ဟွန်က ဆိုသည်။ "သူ့လက်ကို ဖြတ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေ ပျောက်သွားရင် သူဟာ စက္ကန့်တိုင်းမှာ အရှက်ရပြီး သေနေတာနဲ့ တူလိမ့်မယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ပုံစံကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်စမ်းပါ"</p> <p>​မိန်းကလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ လုံချန်း ဒုက္ခရောက်မည့်ပုံအား မြင်ယောင်ကာ ပြုံးရယ်နေတော့သည်။</p> <p>​"ဒီမောင်နှမ နှစ်ယောက်လုံးကတော့ စိတ်မနှံ့တာ တော်တော်ဆိုးတာပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ မလုပ်သေးပေ။ သူသည် အခြေအနေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းချင်သေးသည်။</p> <p>​"စိတ်မရှိပါနဲ့... ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတဲ့ ရွေးချယ်စရာတွေထဲက တစ်ခုမှ ငါမကြိုက်ဘူး။ ငါက မင်းအဖေ မဟုတ်သလို မင်းကလည်း ငါ့သား မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဘာလို့ မင်းစကား နားထောင်ရမှာလဲ။ မင်း ငါ့ကို အဖေလို့ ခေါ်ရင်တောင် ငါက နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သွား... ငါ့လမ်းကို လာမပိတ်နဲ့" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဟွန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုလူမှာ သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်မှန်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာ၌ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေသော်လည်း ဟွန်နှင့် သူ၏ညီမမှာ ဤမြို့၌ နာမည်ကျော်ပြီး အရှိန်အဝါရှိသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟို... မင်းမှာ မာနရှိမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တောင်လား။ ဒီလောက်မာနကြီးတာက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ မင်းရဲ့ အသက်ထက် မာနကိုပဲ ရွေးချယ်တော့မှာလား" ဟွန်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့မာနက အရေးကြီးသလို ငါ့ဦးနှောက်ကလည်း အရေးကြီးတာပဲ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်က ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရအောင် ငါက မိုက်မဲမယ် ထင်နေလား။ ငါ့အသက်ကို ယူဖို့ဆိုတာကတော့ မင်းမှာ အဲဒီလောက် အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး" လုံချန်းက ဟွန့်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လျက် နှိမ်ချပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ဟွန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ လူပုံအလယ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြန်လည်စော်ကားခံရခြင်း ဖြစ်ရာ သူ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>​"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မင်းရဲ့ မာနကို ငါ သဘောကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မာနပြရမယ့်လူကို မှားရွေးလိုက်ပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင် သေတွင်းထဲ ဆင်းချင်မှတော့ မင်းဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ အဲဒီမာနကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မင်းဘေးက မိန်းကလေးလှလှလေးကိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့အစောင့်တွေကို ပေးပြီး ပျော်ပါးခိုင်းလိုက်မယ်" ဟွန်က ပြုံးစစဖြင့် ဆိုကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရတနာဓား တစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​'ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခု တတိယမြောက် သွေးချောင်းစီးပွဲ ဖြစ်တော့မှာလား။ ခရီးစဉ်အသစ်က ပျော်စရာကောင်းမယ် ထင်ထားတာ၊ တကယ်တော့ ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် သွေးစွန်းနေဦးမှာပဲ' လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save