Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားနေဆဲပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​"ဟက်... မင်းလည်း စောစောက ဒီလိုပဲ ပြောနေတာ မဟုတ်လား။ တခြားသူရဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့အကြောင်း မင်း တော်တော်လေး ပြောတတ်တာပဲနော်။ အခု ဒီနေရာမှာတင် မင်းညီမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ငါ ဆွဲချွတ်လိုက်ရင် မင်း ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိသား။ လူအများကြီးရှေ့မှာ မင်းညီမကို ငါ သိမ်းပိုက်ပြီး ငါ့နာမည်ကို ခေါ်ပြီး ညည်းတွားအောင် လုပ်ပြရင် မင်းမျက်နှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ ကြည့်ရတာ တော်တော် ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ။ ဒါမျိုးကို မင်း ကြိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီလို လုပ်ပြရင် မင်းမျက်နှာမှာ အပြုံးကြီးတွေနဲ့ ကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ သေချာပေါက် ယုံကြည်တယ်" လုံချန်းက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ပြုံးလျက် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းလို လူယုတ်မာကများကွာ။ ငါ့ညီမကို တစ်ခုခု လုပ်ရဲရင် မင်း သေပြီလို့သာ မှတ်လိုက်တော့။ သူ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင်..." ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားမှာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ မင်း ငါ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခြိမ်းခြောက်တုန်းက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား။ ဒါတွေ အားလုံးဖြစ်ပြီးတာတောင် မင်း ငါ့အကြောင်းကို တကယ် နားမလည်သေးဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက သူများ လုပ်တာကို ထိုင်ကြည့်ရတာ ကြိုက်တဲ့ ကာမစိတ်ဖောက်ပြန်နေသူမို့ ငါ့ကို တမင်ဆွပေးနေတာလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရွှယ်၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုလက်ဖြင့် နက်ပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်၏။</p> <p>​မိန်းကလေးမှာ ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းလို ကောင်" ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားမှာ လုံချန်းရှိရာသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာသော်လည်း လုံချန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှဲလိုက်ပြီး လက်အား လှုပ်ရှားကာ မိန်းကလေး၏ ကျောပြင်ကို မြေပြင်နှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ မြေပြင်တွင် ချိုင့်ခွက်လေးတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>​ထိုအမျိုးသားမှာ ထိတ်လန့်တကြား ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p>​"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ငါ သိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်တုန်းက အားအများကြီး မသုံးခဲ့ဘူး။ သူ့ကို နာကျင်စေရုံပဲ၊ ဘေးကင်းအောင်တော့ ငါ ထိန်းထားပေးပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်းက မရပ်သေးဘူးဆိုရင်တော့ နောက်တစ်ခါမှာ ဒီလောက် အားနည်းနည်းလေးပဲ သုံးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ့ဦးခေါင်းခွံကို သစ်သီးတစ်လုံးလို ကွဲအက်သွားတဲ့အထိ ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချပစ်မယ်။ မင်း သံသယရှိတယ်ဆိုရင် ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်နိုင်တယ်" လုံချန်းက မိန်းကလေးကို ပြန်မလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏လက်မှာ မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းကနေ တစ်စက်မှ မခွာခဲ့ပေ။</p> <p>​"ကဲ... အခုတော့ လမ်းဖယ်ပေးကြ။ ဒီမြို့က ပျော်စရာကောင်းမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ လူမိုက်တွေက သူဌေးလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ လျှောက်သွားနေတဲ့ နောက်ထပ် အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့ မြို့တစ်မြို့ပဲ။ ငါ ဒီမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>​"နေဦး၊ ငါ့ညီမကို ထားခဲ့ပါ။ မင်းကို ငါ မတားဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ မင်းကို ထွက်သွားခွင့်ပြုမယ်၊ ဘယ်သူမှ လမ်းမှာ ပိတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဆံပင်နက်နှင့် ကောင်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အကယ်၍ လုံချန်းက ထွက်သွားပြီးမှ ညီမဖြစ်သူကို သတ်လိုက်လျှင် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်မှန်း သူ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုခု မလုပ်မီ သူမကို လွှတ်ပေးစေချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>​"မင်းက ငါ့ကို ကလေးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား။  မင်း နားလည်မယ့် စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ငါ ပြောပြမယ်။ ငါက မင်းလို ငတုံး မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီနေရာကနေ မထွက်သွားခင်အထိ ဒီမိန်းကလေးကို လွှတ်ပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ကို မတရား စွပ်စွဲပြီး ငါ့ဇနီးကို မကောင်းပြောခဲ့တဲ့ မင်းလို ငတုံး တစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ငါ ယုံမယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား။ မင်းကိုယ်တိုင် ငါ့လက်ထဲ ရောက်မနေတာကိုပဲ ဝမ်းသာလိုက်ဦး၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို ဓားစာခံအဖြစ်တောင် သုံးမှာ မဟုတ်ဘဲ မင်းလည်ပင်းကို တန်းပြီး ချိုးပစ်လိုက်မှာ" လုံချန်းက ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မိမိမှာ ရန်သူ့မြို့ထဲ ရောက်နေသည်ကို သိသော်လည်း သူ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်း အသုံးပြုခွင့် နှစ်ကြိမ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေနှင့် ကြုံလာလျှင် ရွှယ်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ မထွက်သွားမီ လူသတ်နိုင်သမျှ သတ်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p>​"ငါက ဘာလို့ မင်းကို ယုံရမှာလဲ။ မင်း ငါ့ညီမကို ဒဏ်ရာမပေးဘူးဆိုတာ ငါ ဘယ်လို အာမခံနိုင်မလဲ။ မင်း ထွက်သွားပြီးရင် ငါ့ညီမကို အနာအဆာမရှိ လွှတ်ပေးမယ်ဆိုတာ ငါ ဘယ်လို ယုံရမှာလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ထားခဲ့ပါ၊ မင်းကို ငါ မတားပါဘူးလို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်" ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားက ထပ်မံ ပြောဆိုသော်လည်း လုံချန်းကတော့ ယုံကြည်ပုံ မရပေ။</p> <p>​"ငါက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်တဲ့အတွက် ငါ ဘာလုပ်မယ် ဆိုတာကို မင်း မယုံသင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ယုံကြည်ဖို့ကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာလည်း မရှိဘူးလေ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင်တော့ မင်းမှာရှိတဲ့ နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက မင်းညီမရဲ့ သေချာပေါက် သေခြင်းတရားပဲဆိုတာ မှတ်ထားလိုက်။ အခု မင်း ဆုံးဖြတ်စရာပဲ ရှိတော့တယ်။ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မင်းညီမ သေတာကို ကြည့်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို လွှတ်ပေးတဲ့ စွန့်စားမှုကို လုပ်ပြီး ခဏနေရင် မင်းညီမ လွတ်လာမှာကို စောင့်မလား။ အဲဒါက မင်းရဲ့ သတ္တိပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ဒီမြို့ရဲ့ အကောင်ကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ သတ္တိကို ငါ သံသယ မဝင်သင့်ဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက လှောင်ပြောင် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ထားသည်။ သူ ကြည့်မနေသည့် သူများအပါအဝင် လူတိုင်းကို လုံချန်းက စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။</p> <p>​နက်ပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးသည် အစောင့်တစ်ဦးကို အချက်ပြနေသည်ကို သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အပြုအမူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုံချန်းမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ လည်ပင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်နှင့်လည်း အခုလေးတင် ရိုက်ချခံထားရသော်လည်း သူမမှာ ကြောက်ရွံ့မည့်အစား လုံချန်းကို ကလဲ့စားချေရန်သာ စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>​သူမက အစောင့်များအား ရွှယ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပြနေသည်အား သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ဆံပင်နက်နှင့် ကောင်လေးဘက်ကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ သူမအား စောင့်ကြည့်နေမှန်း သူမ မသိလိုက်ပေ။</p> <p>​အစောင့်များမှာ မိန်းကလေး၏ အချက်ပြမှုကို မြင်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း အနားသို့ တိုးလာကြသည်။</p> <p>​ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားသည်လည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်သဖြင့် လုံချန်း အာရုံလွဲသွားစေရန် စကားများကို ပို၍ ပြောလာတော့သည်။</p> <p>​အစောင့်များ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝိညာဉ်ဓားတစ်စင်းမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး လှုပ်ရှားလိုက်သော အစောင့်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်ရာ သူမမှာ အသက်ရှူရန် ရုန်းကန်လာရသည်။</p> <p>​"ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးသားလို့ ထင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သတိမထားမိဘူးလို့ မင်းတို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ ငါက မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်လုံးလို ဦးနှောက် မကောင်းဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဆက်ပြီး သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ သေခြင်းတရားရဲ့ လက်ထဲ ရောက်နေတာတောင် မင်းတို့ရဲ့ အခြေအနေကို မင်းတို့ မသိသေးဘူးလား။ ငါ့ဇနီးကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး လွတ်အောင်ပြေးဖို့ မင်းတို့ စဉ်းစားနေတုန်းပဲလား။ ငါ မင်းတို့ကို တကယ်ပဲ အလျှော့ပေးလွန်းနေလို့လား" လုံချန်းက အေးစက်ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ အထင်အရှား ပေါ်နေသဖြင့် မိန်းကလေးမှာ ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။ သူမ၏ လည်ပင်းမှာ ပို၍ ပို၍ အညှစ်ခံနေရသဖြင့် ဘာမှ မခံစားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>​"ရပ်လိုက်။ ငါ့ညီမကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ မင်းကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်" ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ရင်း လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ညီမက နုနယ်သေးလို့ပါ။ သူ မှားသွားတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။ မင်း ဒီမြို့ကနေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်။ ငါ့ညီမကိုသာ ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။ မင်း မြို့အပြင်ဘက်မှာ ငါ့ညီမကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွှတ်ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းနောက်ကို လိုက်ရှာဖို့တောင် ငါ မကြိုးစားဘူးလို့ ကတိပေးတယ်" ထိုလူက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save