Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တရားမျှတမှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>"မင်းသွားချင်တဲ့နေရာကို သွားနိုင်ပါတယ်၊ ငါ မင်းကို မတားတော့ဘူး" ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လုံချန်းက သူ့ညီမကို သတ်လိုက်မည်အား တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ နက်ပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် ပိုမိုပြတ်လပ်လာသဖြင့် နီရဲလာတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုအမျိုးသားဘက်သို့ ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ သူက လူအ,တစ်ယောက်မှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ဒီအမှားတစ်ခုကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ အစောင့်တွေကို ဘေးဖယ်ခိုင်းလိုက်၊ ငါ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးတော့"</p> <p>​"အားလုံးပဲ၊ နောက်ဆုတ်ကြစမ်း။ ဘယ်သူမှ သူ့လမ်းကို မပိတ်စေနဲ့" ဆံပင်နက်နှင့် ကောင်လေးက အစောင့်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ပျံဝဲနေသော ဓားတစ်စင်းက သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို သတ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီး ကြောင်အမ်းနေကြသော အစောင့်များသည် အမိန့်ရသည်နှင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အစောင့်များကို အာရုံစိုက်ထားသော်လည်း အခြားလူတစ်ဦးကိုလည်း ထပ်မံ အာရုံစိုက်ထားသေးသည်။</p> <p>​ထိုသူမှာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ထိုသူမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လုံချန်း ဤနေရာတွင် မြင်တွေ့သမျှထဲ၌ အသန်မာဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ လုံချန်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်သည်အထိ မမြင့်မားသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ တော်တော်လေး အရှိန်အဝါရှိပုံရသည်။ လုံချန်းသည် ထိုသူ့ကို သတိထားနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားလာပါက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအဘိုးအိုမှာ အရာအားလုံးကို ကြည့်နေသော်လည်း တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ လုံချန်း သေချာပေါက် သိလိုက်ရသည့်အချက်မှာ ထိုအဘိုးအိုသည် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသား၏ ဘက်တော်သား မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဤမြို့အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုဆောင်းထားပြီး ဖြစ်ရာ ဤမြို့၌ နိုင်ငံများစွာ၏ ဌာနခွဲများ ရှိနေသည်ကို သူ သိထားသည်။ မြို့ထဲတွင်လည်း အဓိက အင်အားစုကြီးအချို့ ရှိနေကြ၏။ ထိုအင်အားစုများသည် မြို့၏ အပိုင်းကဏ္ဍအသီးသီးကို ခွဲဝေအုပ်ချုပ်ထားကြသည်။ အစောင့်များက ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသား၏ စကားကို နားထောင်နေကြသဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ မိသားစုမှာ ထိုအင်အားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး လုံချန်း ရပ်နေသော မြို့၏ ဤအပိုင်းကို အုပ်ချုပ်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု လုံချန်း ယူဆလိုက်သည်။</p> <p>​'ဟိုအဘိုးအိုက သူတို့ကို မကူညီဘူးဆိုတော့ သူက တခြားအစုအဖွဲ့က ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ထိုအဘိုးအိုမှာ အဖွဲ့အစည်း မတူညီသဖြင့် သို့မဟုတ် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသား၏ အုပ်စုကို မနှစ်သက်သဖြင့် ဝင်မကူညီခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်၏။</p> <p>​'ဒါမှမဟုတ် သူက ဒီမြို့ရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါချင်ဘဲ ဒီအတိုင်း ရောက်နေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့' လုံချန်းက တွေးတောရင်း ထိုအဘိုးအိုဘက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​'အင်အားကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဒီကို ရောက်မလာခင် ငါ ထွက်သွားသင့်ပြီ' လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားက ပျံဝဲလာပြီး သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။ လုံချန်းက ဓားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။</p> <p>​"လာ" သူက ရွှယ်ကို သူ့ကို ဖက်ထားပြီး ဓားပေါ်တက်ရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှယ်သည်လည်း ဓားပေါ်သို့ တက်ကာ လုံချန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်၏။</p> <p>​"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် လူပုလေးရာ။ မြို့ပြင်ရောက်ရင် မင်းညီမကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ငါ ထားခဲ့ပေးပါ့မယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ စတင် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားမှာမူ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>​'အဲဒီလူယုတ်မာ ငါ့ညီမကို လွှတ်ပေးတာနဲ့ သူ့ကို ပြန်ရှာဖို့ ငါ သေချာပေါက် လုပ်မယ်။ သူကတော့ ရက်ရက်စက်စက် သေရတော့မှာပဲ။ သူ့ကို မသတ်ခင် သူ့ရှေ့မှာတင် သူ့မိန်းမကို ငါ ဖမ်းပြမယ်။ အဲဒီကျရင် ငါ့ကို လာရှုပ်တဲ့ အကျိုးဆက်ကို သူ နားလည်သွားလိမ့်မယ်' ထိုအမျိုးသားက ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသော လုံချန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တွေးနေတော့သည်။</p> <p>​"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုကို အကြောင်းကြားသင့်တယ် မဟုတ်လားခင်ဗျာ" အစောင့်တစ်ဦးက ထိုအမျိုးသားအနားသို့ လျှောက်လာပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားက ထိုအစောင့်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အားပါပါဖြင့် ပါးရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​အစောင့်မှာ အညှာအတာမဲ့ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မီတာ ၅၀ ခန့်အကွာသို့ လွင့်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ပါးမှာ ဖူးရောင်သွားပြီး သွားအချို့ပင် ကျိုးသွားခဲ့၏။</p> <p>​"မင်းလို ကောင်ကများ။ ငါ ဘာလုပ်သင့်တယ်ဆိုတာကို မင်းက လာသင်ပေးနေတာလား။ သွားစမ်း... လစ်လိုက်တော့" ထိုအမျိုးသားက အော်ဟစ် ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​'ငါ့မိသားစုကို အကြောင်းကြားပြီးသားပါ။ အကြီးအကဲတွေ မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင်တော့ အဲဒီကောင် ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ငါ့ညီမကို ဒဏ်ရာရစေမယ့် ဘာကိုမှ ငါ မလုပ်ရဲတာက အဲဒီမိန်းမကို ဂရုစိုက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ မေတ္တာရှိတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းချင်လို့ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မယ့် ဘာကိုမှ ငါ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး၊ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်ရင် ငါ့အဖေက ငါ့ကို နောက်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ အဲဒီလို အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့ဝမ်းကွဲ ညီမလေးပဲ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မယ့် စွန့်စားမှုမျိုး ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး' ထိုအမျိုးသားက လုံချန်း ပျံထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တွေးနေ၏။</p> <p>​'ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲတွေ အကြောင်းကိုတော့ ငါ သိတယ်။ သူတို့ကတော့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာပေါက် လိုက်နာပြီး အဲဒီမိန်းမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟိုကောင့်ကို သတ်ပစ်ကြလိမ့်မယ်။ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ငါတို့လို ယောက်ျားတွေက ပိုအရေးကြီးတယ်လေ။ အဲဒီမိန်းမမှာ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိသလို ရာထူးလည်း မရှိဘူး။ သူတို့က သူ့အသက်ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါ့ညီလေးသာ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာဆိုရင် တစ်မျိုးပေါ့၊ အဲဒီမိန်းမအတွက်တော့ သူတို့ တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကောင်တော့ သေပြီသာ မှတ်လိုက်တော့' ထိုလူက တွေးရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​မိန်းကလေးတစ်ဦး အပြင်ဘက်ကို ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်နေစဉ် ရထားလုံးတစ်စီးမှာ မြို့ထဲသို့ ဖြတ်သန်း မောင်းနှင်နေသည်။</p> <p>​ထိုရထားလုံးသည် လုံချန်း အခုလေးတင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>​ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ လုံချန်းကို ကြည့်နေသော အဘိုးအိုသည် ရထားလုံးအား မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထိုဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရထားလုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p>​ရထားလုံး၏ တံဆိပ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါး ပွင့်လာသည်။</p> <p>​"ဘာလို့ အကာအကွယ်ပေါ်မှာ ခြစ်ရာတွေ ထင်နေတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရထားလုံးကို တိုက်ခိုက်ရဲတာလား" အဘိုးအိုက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်... လမ်းမှာ ဓားပြအချို့က ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘေးကင်းပါတယ်" အတွင်းဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>​"ဓားပြတွေက မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတာလား။ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ နာမည်ကို သူတို့ မေ့နေကြပြီလား။ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးတယ် ထင်နေကြတာလား။ ငါ အခုပဲ မျိုးနွယ်စု အစောင့်တွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် သွားသတ်ပစ်မယ်" အဘိုးအိုက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းလျက် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီဓားပြတွေ အားလုံး သေကုန်ကြပါပြီ။ လမ်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးပြီး ဓားပြတွေကို သတ်လိုက်တာပါ" ရထားလုံးထဲမှ လူက ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​"ဘယ်သူလဲ။ မင်းတို့ ဘာလို့ သူ့ကို ခေါ်မလာခဲ့တာလဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲလေ။ ငါတို့ သူ့ကို သေချာ ကျေးဇူးတင်ဖို့ လိုအပ်တယ်" ရထားလုံးထဲတွင် လူအသစ် မပါလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အဘိုးအိုက နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ရထားလုံးထဲမှ လူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>​"အဲဒီလူက အဲဒီမှာ မရပ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကို ကူညီပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျံထွက်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို မြင်လိုက်ရပေမဲ့ သူ ကျွန်မတို့ကို မြင်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။ သူက ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးပြီး ဆုလာဘ် တစ်စုံတစ်ရာကိုတောင် မစောင့်ဘဲ ထွက်သွားတာပါ" ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေသော လူက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>​"ကြည့်ရတာတော့ တရားမျှတမှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ သူက ဘာဆုလာဘ်ကိုမှ မျှော်လင့်မနေဘဲ မင်းတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။ အဲဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ငါ တကယ် တွေ့ဆုံချင်မိသား" အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save