Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 355</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဘုရားခန့်အပ်လွှာ...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က အဝေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီးနောက် တစ်ချိန်တည်း၌ပင် သူ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ နတ်ဘုရားတာအိုကျောင်းတော်၏ မဟာအစီအရင်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားရှေးဟောင်းကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်သခင် ခဲ့ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းသည်းသွား၏။ "သူက နတ်ဘုရားတွေကို တကယ်ကြီး သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဖြင့် သူက မလှမ်းမကမ်းရှိ ချူနိုင်းနှင့် အခြားတစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကရော၊ ဘယ်လို စဉ်းစားထားလဲ"</p> <p> </p> <p>နိုးထခြင်းနန်းတော်၏ ကျောင်းတော်သခင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "အရင်တုန်းက သုံးယောက်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ငါတို့မှာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။ အခုတော့ နှစ်ယောက်နှစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ၊ ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်လို့ မင်း ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>ခဲ့ရှန်း၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်တစ်ယောက်ပင်လျှင် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရှိချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုကြယ်နတ်ဘုရားက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အလွယ်တကူပင် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ယခု နှစ်ယောက်နှစ်ယောက်ဆိုလျှင်မူ... အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးက ပို၍ပင် နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ခဲ့ရှန်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "သူက နတ်ဘုရားစော်ကားသူပဲ"</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားစော်ကားသူပင်...</p> <p> </p> <p>မည်သူက သတိမထားမိဘဲ နေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... ရုတ်တရက် ချူနိုင်းက "သူကလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲလေ"</p> <p> </p> <p>သူတို့က ချူနိုင်းကို ကြည့်လိုက်ကြရာ ချူနိုင်းက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "လူကြီးမင်းတို့... အကယ်၍ ငါတို့က ခိုင်းနွားတွေအဖြစ် ဆက်နေသွားမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ တာအိုကို သက်သေပြပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမယ်လို့ ထင်နေကြလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ ထိုအရာက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို သူတို့က အလွန်သေချာစွာ နားလည်ထားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အကယ်၍ ငါတို့ အခု နောက်ဆုတ်သွားရင် ဒီတိုင်းပဲ ဆက်သည်းခံ၊ ဖြစ်သလို နေသွားပြီး ငါတို့ပုပ်သိုးသွားမယ့် နေ့ကို စောင့်ရုံပဲ ရှိတော့မှာ..."</p> <p> </p> <p>ဤစကြာဝဠာအတွင်းရှိ သက်ရှိသတ္တဝါများက သေဆုံးပြီးနောက် သူတို့၏ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှု မငြိမ်းသတ်သရွေ့ နတ်ဘုရားတာအိုကျောင်းတော်၌ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ သက်တမ်းက အကန့်အသတ်မဲ့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ သက်တမ်းများ ကုန်ဆုံးသွားသောနေ့၌ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှုများက နတ်ဘုရားတာအိုကျောင်းတော်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ကာ နတ်ဘုရားများ၏အပိုင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အကယ်၍ သူတို့က တာအိုကို သက်သေပြပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်မလာနိုင်ပါလျှင် သူတို့လည်း သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးခြင်းပင်...</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူတို့က မည်မျှထိ လက်မခံချင် ဖြစ်နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၌ အာဏာနှင့် အလှအပများက ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန်ပင်...</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာခြင်းက ပို၍ အသက်ရှည်ရှည် နေရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချူနိုင်းက "သွားကြစို့... အဲ့ဒီကြယ်နတ်ဘုရားနဲ့ သွားဆွေးနွေးကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ခဲ့ရှန်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ငါတို့က နတ်ဘုရားတွေကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာနဲ့..."</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "အဲဒီကြယ်နတ်ဘုရား ပြောတာ မှန်တယ်။ နတ်ဘုရားတွေအတွက်တော့ ငါတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုက တကယ်ကို အရေးမပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ခဲ့ရှန်းမှာ သူ့ကို ပြန်လည်ချေပနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံဖြင့် သူက ထပ်ပြောလိုက်၏။ "အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ လူတွေက..."</p> <p> </p> <p>မော့ခယ်နတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ဆူညံအော်ဟစ်နေကြဆဲဖြစ်သော အပြင်ဘက်မှ လူများကို ချူနိုင်းက တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင်။ "သတ္တဝါအားလုံးက အသိပညာမဲ့ကြတယ်။ မှားတယ်၊ မှန်တယ်ဆိုတာ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ အဝေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နိုးထခြင်းနန်းတော်မှ ကျဲကျဲက ခဲ့ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆွေးနွေးကြည့်လို့လည်း ဘာမှ မနစ်နာပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီကြယ်နတ်ဘုရားက ချဉ်းကပ်ရ လွယ်ကူမယ့်ပုံပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ယခင်က ကြယ်နတ်ဘုရား ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နယ်မြေနှင့် အကျိုးအမြတ်များကို လုယူမည်အား သူတို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်က ဤစကြာဝဠာ မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူက အထူးတလည် မောက်မာမနေဘဲ ဆွေးနွေးလိုစိတ် ရှိနေပေသည်။ သူတို့အားလုံး အကျိုးအမြတ်ကိုယ်စီ ရနိုင်မည့် အနေအထားမျိုး၌ အဘယ်ကြောင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဆွေးနွေးခြင်းက ကောင်းခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကျဲကျဲသည်လည်း အဝေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာ၌ ခဲ့ရှန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူကလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူတို့နောက်သို့ တိုက်ရိုက် လိုက်သွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယခုချိန်၌ သူသာ ဆက်နေမည်ဆိုလျှင် လေးယောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း အရိုက်ခံရမည့်သူမှာ သူဖြစ်သွားလိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းတော်သခင်လေးဦးက မော့ခယ်နတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်သို့ ထွက်ခွာသွားချိန်၌ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ရှိ မဟာအစီအရင်လေးခုကလည်း အသီးသီး ရုပ်သိမ်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက အပြင်ဘက်ရှိ လူများကို ချက်ချင်းဆိုသလို တွေဝေသွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျောင်းတော်သခင်လေးဦးက သူတို့ကို အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်နေရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ထပ်မမေးရဲကြတော့ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>မော့ခယ်နတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်။</p> <p> </p> <p>အဓိကခန်းမဆောင်အတွင်း၌။</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က မလှမ်းမကမ်း၌ ထိုင်နေသော ရီထျန်းမင်ကို အလွန်အမင်း ကြည်ညိုလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေ၏။ ဤအထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားက စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့် ကျောင်းတော်သခင်လေးဦးကို ဖျောင်းဖျနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယုံရှီးသည်လည်း အနီးအနား၌ ရှိနေသည်။ သူမ၏ အကြည့်အရ သူမသည်လည်း တကယ်ကို အံ့အားသင့်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကျောင်းတော်သခင်လေးဦး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ထိုလေးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာကိုစိုးရိမ်နေလဲဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားတွေက မင်းတို့ကို လက်စားချေမှာ ကြောက်နေကြတာမလား..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချူနိုင်းက "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... စကားဖြတ်ပြောရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ဒီကို ရောက်လာကတည်းက ကျုပ်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရားတွေ လက်စားချေမှာကို မကြောက်တော့ပါဘူး။ အခု ကျုပ်တို့ သိချင်နေတာက အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားဆီမှာ ဘယ်လိုအစီအစဉ်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာကိုပါပဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့က တကယ်တမ်း၌ သစ္စာမဆိုရသေးချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ရီထျန်းမင်၏ အစီအစဉ်ကို အရင်ဆုံး ကြည့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ "ငါ့မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျောင်းတော်သခင်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း၏ရှေ့၌ စာလိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ကြည့်လိုက်ကြ"</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်မှ သူတို့ကို ပြသလိုက်သောအရာမှာ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... ဒီဉပဒေသက..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီဉပဒေသဟာ အတိတ်က... ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ဖန်တီးခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ဖန်တီးခဲ့ခြင်းပင်...</p> <p> </p> <p>ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားလော။</p> <p> </p> <p>သူက နတ်ဘုရားများအားလုံး၏ အကြီးအကဲ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဤဉပဒေသကို သူက တကယ်ကြီး ဖန်တီးခဲ့သည်လော။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။ "ဒီဉပဒေသကို သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေလို့ ခေါ်တယ်။ ဘာလို့ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေလို့ ခေါ်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယုံရှီးက "သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းအတွက် ဖန်တီးထားလို့လား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ယုံရှီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "မှန်တယ်။ ဒီဉပဒေသကို ငါ့ဆရာ... အဲဒီဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းအတွက် တကယ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ သူက တကယ်ကို တရားမျှတတဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရစေချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အဲ့လူအိုကြီးရဲ့ အကြံဉာဏ်က အောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေခဲ့မှာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က ချက်ချင်းဆိုသလို မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ "ကျုပ်သိပြီ... အတိတ်က နတ်ဘုရားတွေကြားထဲ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ပြည်တွင်းစစ်က အဲဒီနတ်ဘုရားတွေအနေနဲ့ ဒီဉပဒေသကို သေမျိုးတွေကြားထဲ မပျံ့နှံ့စေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့က ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို သတ်ဖို့ ပူးပေါင်းခဲ့ကြတာပဲ... ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက သူ့ရဲ့တာအိုကို အလိုအလျောက် ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံမှုကို ခံခဲ့ရတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသွားချိန်၌ သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး "......."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကျင်းချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ့ဆရာက သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေ စုစုပေါင်း ကိုးခုကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ မူလကတော့ သူက ဒီဉပဒေသကို အောက်ဘက်က သတ္တဝါတွေဆီ ဖြန့်ဝေပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ နတ်ဘုရားများစွာက နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်မှုကြီးကို ရုတ်ခြည်း စတင်ခဲ့ကြတယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချူနိုင်းက "ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်... သူက သူတို့ရဲ့ ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်တာကို ဒီလောက်ထိ လွယ်လွယ်ကူကူ ခံရဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>အတိတ်က နတ်ဘုရားများကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ တကယ်တမ်း၌ သူတို့က မသိခဲ့ကြချေ။ ထိုသမိုင်းကာလကို ထိုခေတ်က နတ်ဘုရားများသာ သိရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်မှာ ရင်ထဲ၌ နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ "ပုံမှန်အခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆရာက သူ့အတွက် အရင်းနှီးဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရတာလေ..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားသုံးပါး... ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ဘေးရှိ အကျဉ်းထောင်သခင်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားမော့ခယ်ကတော့ လုံးဝကို မဟုတ်ဘူး။ အတိတ်တုန်းက သူလည်း နတ်ဘုရားတာအိုကျောင်းတော်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရန်သူဖြစ်ခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးမော့ခယ်က မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ငါနဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချူနိုင်းက "ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားသမိုင်းကြောင်းတွေအရဆိုရင် အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားမော့ခယ်ဟာ အတိတ်တုန်းက ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်တိုင်အကျဉ်းချတာကို ခံခဲ့ရတာဆို..."</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်၏။ "ကျောင်းတော်သခင် ချူနိုင်း... စကားပုံတစ်ခုကို ကြားဖူးလား"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့်   "ဘာများလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ "သမိုင်းဆိုတာ အနိုင်ရတဲ့သူတွေ ရေးတာလေ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ယုတ္တိရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒီအရာတွေက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ အခု ငါတို့ စဉ်းစားရမှာက လက်ရှိအတွက်ပဲ..."</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဖြင့် သူက လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပုန်ကန်တယ်ဆိုတာ ငါတို့လူနည်းနည်းလေးကိုပဲ အားကိုးနေလို့ လုံးဝ မလုံလောက်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ လုပ်ရမယ့် ပထမခြေလှမ်းက... သတ္တဝါအားလုံးကို စည်းရုံးလှုံ့ဆော်ဖို့ပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က အနည်းငယ် သိချင်သွား၏။ "သူတို့ကို ဘယ်လို စည်းရုံးလှုံ့ဆော်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က လေးနက်စွာဖြင့် "ဒီသက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို ကြေညာပေးဖို့ မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီကို လိုတယ်။ ပြီးတော့ အဓိက ကြယ်တာရာနယ်မြေကြီးလေးခုက လူတွေကို ဒီဉပဒေသကို လာရောက်ကျင့်ကြံခိုင်းရလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။ "ဒီဉပဒေသကို တိုက်ရိုက်ကြီး ဖြန့်ဝေပေးလိုက်မှာလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကလည်း အင်မတန် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်၏။ "ငါတို့ အတူတူထိုင်နေကြကတည်းက အခုကစပြီး လှေတစ်စီးတည်း စီးနေကြတဲ့သူတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ရင်ထဲရှိတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က လေးနက်စွာဖြင့် "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... အကယ်၍ ဒီဉပဒေသကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက ကျုပ်တို့အတွက်... ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်း၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "အဲဒါက ငါတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်စေပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ချူနိုင်းကို ကြည့်လိုက်ကြရာ ချူနိုင်းက ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားက နတ်ဘုရားတွေကို ဆန့်ကျင်ဖို့အတွက် စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးက လူတွေကို စည်းရုံးချင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ "မှန်တယ်။ ငါတို့ လူနည်းနည်းလေးနဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့က လူတိုင်းကို စည်းရုံးရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် "အကယ်၍ သတ္တဝါအားလုံးက ဒီဉပဒေသကို ကျင့်ကြံကြမယ်ဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်လာမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "သူတို့က နတ်ဘုရားခန့်အပ်လွှာကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ကြလိမ့်မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "နတ်ဘုရားခန့်အပ်လွှာဆိုတာ ငါ့ဆရာ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ စာရင်းတစ်ခုပဲ။ အဲဒီစာရင်းထဲ ပါဝင်တဲ့သူတွေက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒီစာရင်းက အင်မတန် အစွမ်းထက်တယ်။ အကယ်၍ ငါတို့က အဲဒါကို ဆင့်ခေါ်နိုင်မယ်ဆိုရင် နတ်ဘုရားတွေကို ယှဉ်နိုင်ပြီပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားသောအရာများကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်သူများက သေချာပေါက် သေးမွှားသောကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ထို့ပြင် ပညာရှိများက တောင့်တင်းခက်ထန်မနေဘဲ အခြေအနေအရ ပြောင်းလဲတတ်ရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ခဲ့ရှန်းက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် "နတ်ဘုရားခန့်အပ်လွှာဆိုတာကို ကျုပ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းရဲ့ အဆင့်က မမီသေးလို့လေ"</p> <p> </p> <p>ခဲ့ရှန်း၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်၏။ "အကယ်၍ ဒီအရာသာ မရှိဘူးဆိုရင် နတ်ဘုရားတွေကို ငါက စိန်ခေါ်ရဲမယ်လို့ မင်းထင်လား။ ဒီသက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို အောက်ခြေကလူတွေ ကျင့်ကြံလာအောင် မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားရှိသမျှကို သုံးပြီး လုပ်ရမယ်။ ဒီအရာက ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားရဲ့ လက်ဆောင်လို့သာ ပြောလိုက်... အကယ်၍ သူတို့က မကျင့်ကြံဘူးဆိုရင် နတ်ဘုရားတွေကို မလေးစားရာကျတယ်လို့ ပြောလိုက်..."</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "ဒီဉပဒေသကို ဖြန့်ဝေလိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ကျုပ်တို့ ဘာမှမပြောရင်တောင် သူတို့က အသေအလဲ ကျင့်ကြံကြမှာပါ... အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... ကျုပ်ဆီမှာ စိုးရိမ်စရာလေးတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါက ဒီဉပဒေသကို ထုတ်ပြန်လိုက်တာနဲ့ ဉပဒေသစနစ်ကြီး ပျက်စီးသွားမှာကိုပဲ..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ "အရင်ဖျက်ဆီးမယ်၊ ပြီးမှ ပြန်လည်တည်ဆောက်မယ်..."</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ကျုပ်နားလည်ပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>အရင်ဖျက်ဆီးမည်၊ ပြီးမှ ပြန်လည်တည်ဆောက်မည်ပင်...</p> <p> </p> <p>နားထောင်ရသည်မှာ အင်မတန် အထင်ကြီးစရာကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က "အခု မင်းတို့ လက်အောက်မှာ တရားဝင်အိမ်တော် ဘယ်လောက်ရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က မသိစိတ်အလျောက် မေးလိုက်သည်။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား ဆိုလိုချင်တာက... တရားဝင်အိမ်တော်တွေထဲက သတ္တဝါတွေကိုပါ ကျင့်ကြံခိုင်းဖို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်မှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကလည်း မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>တရားဝင်အိမ်တော်များအတွင်းရှိ သတ္တဝါများမှာ သူတို့အမြင်၌ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် ခြားနားမှု မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ဒီသက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေထဲက သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းတန်းတူညီမျှခြင်းဆိုတဲ့ ဒုတိယဉပဒေသကို ကြည့်လိုက်... စွမ်းအားပိုအားနည်းလေလေ၊ ဒီဉပဒေသက ပိုအားကောင်းလာလေလေပဲ"</p> <p> </p> <p>အားလုံး "......."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ။ ပုန်ကန်တဲ့နေရာမှာ ငါက အတွေ့အကြုံရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်နှင့် အခြားသူများက အချင်းချင်း အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ ချူနိုင်းက "ကျုပ်တို့က အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးကတည်းက သေချာပေါက် အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပါတယ်။ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... ကျုပ်တို့ကို မလှည့်စားဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ရုံသာမက ပညာရှိတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ ပညာရှိတွေက လိမ်မပြောဘူး... အကယ်၍ မင်းတို့က ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင် ငါ သစ္စာဆိုပေးလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်... ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်တွင် "ဒီလိုလုပ်ရင်ရော၊ ဖြစ်သလိုလေးပဲ သစ္စာဆိုပေးလိုက်ပါလား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save