Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၂၄၆၈) တမန်တော်ခြောက်ပါး စုဝေးခြင်း </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဒုံကော်ကျိ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သွမ့်လင်းထျန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။  </p> <p> </p> <p>      “မလွန်လာနဲ့ ဟုတ်လား... မင်းတို့ ကြိုက်သလို တွေးလို့ ရတယ်”   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဒုံကော်ကျိနှင့် ဝမ်တိန့်ရှန်းတို့၏ မျက်နှာထားများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။   </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။  </p> <p> </p> <p>      “မင်းတို့ ထွက်သွားချင်ရင် နောက်ထပ် မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ကျိန်ရမယ်... ဒီအချိန်ကစပြီး ငါနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မထားပါဘူး၊ ငါ့ကို ပြဿနာ လာမရှာပါဘူးလို့ ကျိန်ရမယ်”   </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်၏ စကားများကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုံကော်ကျိနှင့် ဝမ်တိန့်ရှန်းတို့သည် အလိုအလျောက် အချင်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဝတ်ရုံနက်လူက သူတို့၏ စိတ်ကို ဖတ်လိုက်သည်ဟုပင် သူတို့ ထင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ထိုအတွေးကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      “ဆရာဝတ်ရုံနက်... ကျုပ်တို့ကို ဒီလို ကျိန်ဆိုမှုမျိုး ကျိန်ဆိုခိုင်းတာလား... ဆရာဝတ်ရုံနက်က ကျုပ်တို့ကို ရန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒီလိုဆိုရင် ကျုပ်တို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လို့ မရသလို လက်တုံ့ပြန်လို့လည်း မရဘူးပေါ့... အဲဒီအခြေအနေမျိုးမှာ ကျုပ်တို့က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲလေ... ဆရာဝတ်ရုံနက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေရင်သေ မဟုတ်ရင် မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်ကြောင့် သေရမှာပဲ” </p> <p> </p> <p>        ဒုံကော်ကျိက မှုန်ကုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဝတ်ရုံနက်လူက ဤမျှ သတိကြီးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုလူသည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး အရာအားလုံးကို ကြိုမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      “အဲဒါ လွယ်ပါတယ်... လက်တုံ့မပြန်နဲ့ပေါ့”  </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်က ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      “လက်တုံ့မပြန်နဲ့ ဟုတ်လား... အဲ့ဒီတော့ ခင်ဗျား သတ်တာကို ထိုင်စောင့်နေရမယ်ပေါ့”  </p> <p> </p> <p>      ဒုံကော်ကျိက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      “ဒါဆို အခုပဲ သေချင်တာလား”  </p> <p> </p> <p>       သွမ့်လင်းထျန်၏ အကြည့်က ငြိမ်သက်မနေတော့ပေ။ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များကို သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူ၏ ပတ်လည်တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းအော်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဇူရာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား တော့မည့်ပမာပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လေထုကို တင်းမာသွားစေသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ပြင်းထန်သည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအော်ရာကို ခံစားရသောအခါ ဒုံကော်ကျိ၏ မျက်နှာ ပို၍ မည်းမှောင်သွားသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်တိန့်ရှန်းမှာ သူ၏ ဒေါသကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>       “မင်းက သေချင်နေတာပဲ”  </p> <p> </p> <p>       သူသည် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား သွမ့်လင်းထျန်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဝှစ်...   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဝမ်တိန့်ရှန်း သွမ့်လင်းထျန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်အဓိပတိရတနာဖြစ်သော စင်္ကြဝဠာပေတံက သွမ့်လင်းထျန်၏ အင်္ကျီလက်အောက်တွင် ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      “စင်္ကြဝဠာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း...”  </p> <p> </p> <p>       သွမ့်လင်းထျန် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူနှင့် ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ ပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်မှာ နောက်တစ်ဖန် ဂယက်ထကာ ပုံပျက်လာသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဒုံကော်ကျိ၊ အိုချင်းနှင့် လုကျင်တို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သွမ့်လင်းထျန်နှင့် ဝမ်တိန့်ရှန်းတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ မှုန်ဝါးနေသည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူတို့ ဝေဝါးဝါးသာ တွေ့နိုင်ပြီး မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်သည် စင်္ကြဝဠာပေတံ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ အတန်ကြာ အသုံးမပြုခဲ့သော ဒြပ်စင်ဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ်ကိုလည်း အသုံးပြုလိုက်သည်။  </p> <p> </p> <p>       “ဒြပ်စင်ဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ်...”  </p> <p> </p> <p>       မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း သွမ့်လင်းထျန်သည် ဒုစရိုက်မြို့တော်တွင် ဝတ်ရုံနက်လူအဖြစ် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့စဉ်က ဒြပ်စင်ဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ်ကို လုံးဝ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဒြပ်စင်ဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုရန် သူ့ကို ဖိအားပေးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်နှင့်မျှ သူ မကြုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p>      ယခုအခါ သွမ့်လင်းထျန်သည် စိန့်ကောင်းကင် စတုတ္ထပုံစံ အဓိပတိသူတော်စင်အဆင့်စာရင်း၌ အဆင့် ၁၅၆ နေရာတွင် ရှိနေသော ဝမ်တိန့်ရှန်းကို ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ရာ ဒြပ်စင်ဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ်ကို သုံးဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် စိန့်ကောင်းကင် စတုတ္ထပုံစံ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။   </p> <p> </p> <p>      ဝမ်တိန့်ရှန်းသည် အားအနည်းဆုံး စိန့်ကောင်းကင် စတုတ္ထပုံစံ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ဒြပ်စင်ဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးမပြုပါက သွမ့်လင်းထျန်သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ငါ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ စင်္ကြဝဠာပေတံရဲ့ စင်္ကြဝဠာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သုံးရင် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်နေပြီ... အဲဒါက လူတွေရဲ့ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့နိုင်ရုံတင်မကဘူး ပြိုင်ဘက်ကိုပါ အာရုံထွေပြားစေနိုင်တယ်.....   </p> <p> </p> <p>      ဒြပ်စင်ဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ်က သူ၏ နေသူတော်စင်စွမ်းအင်များကို အကန့်အသတ်အထိ ဆက်လက် မြှင့်တင်ပေးနေစဉ် ဝမ်တိန့်ရှန်းက စင်္ကြဝဠာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း၏ သက်ရောက်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သွမ့်လင်းထျန်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p>      ဝမ်တိန့်ရှန်းသည် စင်္ကြဝဠာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း၏ သက်ရောက်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် သွမ့်လင်းထျန်၏ ပတ်လည်ရှိ ဝဲကတော့များကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဝဲကတော့က ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက အနည်းငယ်တော့ မြင်တွေ့လိုက်ရသေးသည်။  </p> <p> </p> <p>     “ဒါက...”   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ရွှပ်...   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      နောက်တစ်ခဏ၌ ဝမ်တိန့်ရှန်းသည် ခဏသာ ကြာသော စူးရှသည့် ဓားအော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းအပြင် သူ့ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလာသော သုံးပေရှည်သည့် ဓားသွားတစ်လက်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ခဲ့ပေ။ ၎င်းက မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ သူ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် မထင်သောကြောင့် သူ ထိတ်လန့်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>   </p> <p> </p> <p>      ခြေရာမဲ့ဓား... ဝဲကတော့တွေကို ဖန်တီးပေးတဲ့ အကူအညီအမျိုးအစား နတ်ဘုရားစွမ်းရည်... ၀တ်ရုံနက်လူက မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းက သွမ့်လင်းထျန်ပဲ...   </p> <p> </p> <p>      သုံးပေရှည်သော ဓားသွားက သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာကို ဖောက်ဝင်မသွားမီ ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သဖြင့် သူ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန် အသုံးပြုလိုက်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များနှင့် ဓားတို့မှတစ်ဆင့် ဝမ်တိန့်ရှန်း သေဆုံးမည့်အချိန်လေးတွင် သွမ့်လင်းထျန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျကျပင် သွမ့်လင်းထျန် အသုံးပြုလိုက်သော ဓားမှာ မဟာအဆင့်သူတော်စင်လက်နက်ဆယ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ခြေရာမဲ့ဓား မဟုတ်ကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သွမ့်လင်းထျန် အသုံးပြုလိုက်သည့်ဓားမှာ နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓား ဖြစ်သည်။ သူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ၏ သင်္ချိုင်းသို့သာ ယူဆောင်သွားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တွေ့ရှိမှုကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဝါးမျိုစမ်း...   </p> <p> </p> <p>      ဝမ်တိန့်ရှန်းကို သတ်ပြီးနောက် သွမ့်လင်းထျန်သည် ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်များကို ဝါးမျိုသည့် သူ၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကြောင့် သူ အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      သူက အပြာရောင် ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ် ရှိတာပဲ... အတော်လေး ကောင်းတယ်.....   </p> <p> </p> <p>      ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ အပြာရောင် ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဝါးမျိုပြီးနောက် သူ၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်မှာ တိုးတက်လာပြီး မဲနယ်ရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သွမ့်လင်းထျန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။   </p> <p> </p> <p>      အခု ငါ့ရဲ့ မဲနယ်ရောင် ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်က မဲနယ်ရင့်ရောင်ကို ပြောင်းသွားပြီဆိုတော့ ခရမ်းရောင် ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ဖြစ်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်း ပိုနီးသွားပြီ...   </p> <p> </p> <p>      ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သွမ့်လင်းထျန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်တတ်သော်လည်း ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ ကွပ်လပ်လက်စွပ်ကို ယူပြီးနောက် သွမ့်လင်းထျန်သည် ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှတ်ချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။   </p> <p> </p> <p>      တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂယက်ထကာ ပုံပျက်နေသော လေဟာနယ်သည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစဉ် ဒုံကော်ကျိနှင့် အခြားသူများသည် သွမ့်လင်းထျန် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းက သူတို့အပေါ်  ကြီးကြီးမားမား သက်ရောက်မှု ရှိသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      “ဝမ်တိန့်ရှန်း သေသွားပြီလား”  </p> <p> </p> <p>      လုကျင်က ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံနက်လူက သူ့ကို ပစ်မှတ်မထားခဲ့သည့်အတွက် သူ အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ သေချာပေါက် သေရမည် ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဟာသပဲ...  </p> <p> </p> <p>       ဝမ်တိန့်ရှန်းကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်နိုင်သော စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးက လုကျင်ကို လက်တစ်ဖြောက်အတွင်း သေချာပေါက် သတ်နိုင်ပေသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      အိုချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသည်။ သေးနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း သူ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပေ။ သူသည် ချောက်ချားပြီး တောင့်တင်းကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      နောက်တစ်ခဏ၌ အိုချင်းနှင့် လုကျင်တို့သည် အချင်းချင်း ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် တစ်ယောက်က အကြောက်တရားများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ခဏအကြာတွင် မည်သူကမျှ မခိုင်းဘဲနှင့် သွမ့်လင်းထျန်က ဒုံကော်ကျိနှင့် ဝမ်တိန့်ရှန်းတို့ကို ကျိန်ဆိုခိုင်းခဲ့သော နောက်ထပ် မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ် တစ်ခုကို သူတို့ အလျင်အမြန် ကျိန်ဆိုလိုက်ကြသည်။ သွမ့်လင်းထျန်နှင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မထားပါဘူး၊ သူ့ကို ပြဿနာ မရှာပါဘူးဟု သူတို့ ကတိပြုလိုက်ကြသည်။   </p> <p> </p> <p>      သဘာဝကျကျပင် အိုချင်းနှင့် လုကျင်တို့က သူတို့ ကျိန်ဆိုခဲ့သော ကျိန်ဆိုမှုက တစ်ဖက်သတ်အလွန်အကျွံ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံးလူ ဖြစ်သော ဝမ်တိန့်ရှန်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဆက်လက် ခေါင်းမာနေပါက ဝမ်တိန့်ရှန်း၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်ကာ ဝတ်ရုံနက်လူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မသေချင်ကြသောကြောင့် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ပြောသည့်အတိုင်း နာခံရန်သာ ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း... ဂျုန်း...   </p> <p> </p> <p>      အိုချင်းနှင့် လုကျင်တို့ မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ် ကျိန်ဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်တွင် မိုးချုန်းသံ ကိုးချက် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      မိုးချုန်းသံ ကိုးချက်က ဒုံကော်ကျိကို ထိတ်လန့်ရာမှ သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာမှာ လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်နေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်မှု အားလုံးကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်ချောက်ချားနေသော ငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      “မင်းမှာ တခြား မေးစရာတွေ ရှိသေးလား”  </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်က ဒုံကော်ကျိကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်က သူ့ကို စကားပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဒုံကော်ကျိ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူ တစ်ချက်တုန်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။  </p> <p> </p> <p>      “မရှိတော့ပါဘူး... မရှိတော့ပါဘူး...”   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>     ဟာသပဲ... ဒုံကော်ကျိ၏ ကာကွယ်သူဖြစ်သော ဝမ်တိန့်ရှန်းပင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သွမ့်လင်းထျန်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် သတ္တိကို သူ ဘယ်က သွားရှာရမည်နည်း။ သူ့တွင် မေးစရာတွေ ရှိနေသေးလျှင်တောင်မှ သူ တစ်ခုခု ပြောဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ထိတ်လန့်နေသော ဒုံကော်ကျိသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် သွမ့်လင်းထျန် ပြောသည့်အတိုင်း မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်ကို အလျင်အမြန် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဒုံကော်ကျိ၏ ကျိန်ဆိုမှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကောင်းကင်တွင် မိုးချုန်းသံ ကိုးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ဝှစ်...   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      လေထုထဲတွင် မိုးချုန်းသံ ကိုးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွမ့်လင်းထျန်သည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ သဘာဝကျကျပင် မြောက်ဘက်သို့ သွားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ မမေ့ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ စိန့်ကောင်းကင် နဝမပုံစံ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ချန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသော ရတနာအတွက် ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုံကော်ကျိနှင့် အခြားသူများ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် တစ်ယောက် ခါးသီးသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။   </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      စိန့်ကောင်းကင် နဝမပုံစံ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ချန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသော ရတနာကို သွားကြည့်ရန် သွမ့်လင်းထျန် မြောက်ဘက်သို့ သွားနေစဉ်..... </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>        မြောက်ဘက်ဒေသရှိ ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ပေါ်တွင် ပထမတမန်တော်၏ ဆက်ခံသူ မြူမိုးတမန်တော်မှလွဲ၍ အမြွှာများ အပါအဝင် တမန်တော်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်း၏ လက်ရှိ ဆက်ခံသူ ခြောက်ယောက်စလုံး စုဝေးနေကြကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။   </p> <p> </p> <p>      လူခုနစ်ယောက် ရှိသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ အမျိုးသားများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်၏ အလယ်တွင် တည်ရှိသည့် ကျောက်စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် သူတို့ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့ ထိုင်နေသော ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှေးခေတ်ကာလများက ရေးဆွဲခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော ရှုပ်ထွေးသည့် သင်္ကေတများ ရေးထွင်းထားသည်။   </p> <p> </p> <p>      အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးတို့က ကောင်းကင်အမြင့်တွင် ရပ်ကာ ထိုလူများကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save