Book List

<h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးများကို ဒူးထောက်စေသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁) မြို့တော်ကို သားရဲကြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အသိပေးချက်အသံတစ်ခုကို သူက ကြားလိုက်ရသည်။ လုချန်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။ အရပ်ဆယ်မျက်နှာ သုတ်သင်ရေးဓားသိုင်းက အဆင့် သုံးဆင့် ရှိပေသည်။ ၎င်းက အခြေခံ ခွန်အားကို ခြောက်ဆအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းအပြင် ကောင်းကင်ခွဲ နတ်ဓားသိုင်း ၏ ဓားရည်ရွယ်ချက် ဆယ်ထပ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ထွက်ပေါ်လာမည့် စွမ်းအားသည် အခြေခံ ခွန်အားထက် ၈၈ ဆအထိ ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယနေ့ သူ၏ အထွတ်အထိပ် ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်းက တန်ချိန် ၂၄.၃၆ သန်းအထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန် အဆင့်B ပထမအလွှာစစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အခြေခံခွန်အားမှာ တန်ချိန် ၂ သန်းသာ ရှိပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူက စွန့်ပစ်နယ်မြေ အတွင်းရှိ မည်သည့် အဆင့်C ဒသမအလွှာ သက်ရှိကိုမဆို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် အဖြူရောင် ရေငွေ့တန်းလေးများ ဝဲပျံနေသည်။ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့သည်။ လုချန်က ရေချိုးခန်းထဲဝင်ကာ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကြယ်သီးများကို ပြင်နေစဉ်မှာပင် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မိဘနှစ်ပါး ဈေးဝယ်ပြီး ပြန်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းသို့ ဆင်းသွားသည့်အခါ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားမှာ ခဏတာ ပျက်ယွင်းသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ဈေးဝယ်အိတ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ လှပသော အဝတ်အစားများ၊ ဈေးကြီးသော အလှကုန်များ၊ လက်ရာမြောက်သော မုန့်သေတ္တာများ၊ နာမည်ကြီး ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များမှာ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေတော့သည်။ လုယွမ်က သူ၏ နှာခေါင်းကို မဝံ့မရဲ ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့တွေ အများကြီး ဝယ်မိသွားလား မသိဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဝယ်မိတာမှ... တော်တော်လေးကို များသွားတာပါ...”</p> <p style="text-align:justify">နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားကြသည်။ လုယွမ်နှင့် လုချန်တို့က ဆင်တူ အနက်ရောင် ဝတ်စုံအပြည့်ကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ၎င်းတို့က ကိုယ်ကျပ်ဒီဇိုင်းများ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ ဆုန့်ယွဲကတော့ လှပသော ငွေရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို နူးညံ့သော လှိုင်းတွန့်ပုံစံ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် သူမ၏ လှပသော လည်တိုင်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ သုံးယောက် အတူတူ ရပ်နေကြသည်မှာ မိသားစု သုံးယောက်နှင့် မတူဘဲ မောင်နှမ သုံးယောက်နှင့် ပိုတူနေသည်။ လုယွမ်နှင့် လုချန်မှာ ချောမောသော ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဆုန့်ယွဲကတော့ တောက်ပသော အစ်မကြီးတစ်ယောက်အလား။ လုယွမ်က အပြင်တွင် ရပ်ထားသော Black Charm V12 ကားသော့ကို လှုပ်ခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သား... သွားရအောင်... မင်း ငါတို့ကားကိုပဲ မောင်းသွားလိုက်... မင်းအမေက မင်းကားနဲ့ လိုက်ခဲ့လိမ့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်မိသည်။ ဒါက အဆင်ပြေပါ့မလား။ သို့သော် သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် လုယွမ်က ဆုန့်ယွဲ၏ ခါးကို ဖက်ကာ ဘေးထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရန် ခေါ်သွားပြီး ဖြစ်သည်။ ဆုန့်ယွဲ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချိုမြိန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လုချန်မှာတော့ မိဘနှစ်ပါး ကားမောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အပိုလူ ဖြစ်နေသည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ မကျေမချမ်း ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ လူနေရပ်ကွက်ဆီသို့ ရောက်သည့်အခါ လုချန်က ရွေးချယ်ထားသော လက်ဆောင်အိတ်များကို သယ်ကာ ရှေ့မှ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ အနောက်တွင်တော့ လုယွမ်နှင့် ဆုန့်ယွဲတို့က လက်ချင်းချိတ်ကာ တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။ ပြင်ပလောကကြီး တစ်ခုလုံး မရှိတော့သယောင်ပင်။ သူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို အစွမ်းကုန် ထိန်းထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေ့ရဲ့ ဇာတ်လိုက်က ငါ ဖြစ်သင့်တာလေ... အဖေတို့ အမေတို့က ငါ့ရဲ့ mood တွေကို လာဖျက်နေကြတာပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">တတိယထပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ဆုန့်ယွဲက လူခေါ်ဘဲလ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ရှန်စီ တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။ တံခါးဝတွင် တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများနှင့် တောက်ပခန့်ညားနေသော လူသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ အံ့ဩလွန်း၍ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်္ဂလာပါရှင် မရှန်စီ... ကျွန်မတို့ လာလည်တာ လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်...” ဆုန့်ယွဲက နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီက ပြုံးကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်က အနောက်တွင် ရပ်နေသော လုချန်ဆီသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အားနာစရာကြီးရှင်... ကဲ... ကြွကြပါဦး...”</p> <p style="text-align:justify">သူတို့က အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ဧည့်ခန်းလေးမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးပြီး အေးငြိမ်းသော သီချင်းသံနှင့်အတူ လီလီပန်းနံ့လေးများ သင်းပျံ့နေသည်။ လော့နျန်ဝေက ဆိုဖာပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက ဂါဝန်အနားသတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမက မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုချန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ နီရဲသွားတော့သည်။ လုချန်က လက်ထဲမှ လက်ဆောင်များကို ချလိုက်ကာ သူမအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မကြောက်ပါနဲ့... ဒီနေ့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်စေမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်မလား...”</p> <p style="text-align:justify">သူမ အသက်ကို ရှူလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေရသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ ဝှစ် ကနဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပိကျလာသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော ဖိအားကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ သက်ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝုန်း...”</p> <p style="text-align:justify">အိမ်ထဲရှိ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ တုန်ခါသွားပြီး နံရံများဆီမှလည်း ကြေကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် C6 အခြေစိုက်မြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံက နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လမ်းမပေါ်ရှိ လူအများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားကာ ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် သွေးများပင် အန်ကုန်ကြသည်။ လော့နျန်ယင်းမှာ သူမအမေ၏ ဂါဝန်အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ငိုတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်တင်းသွားသည်။ သူက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ အငွေ့အသက်များမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အားကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခု အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ မြင်တွေ့၍မရသော စိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ် တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ရုပ်ရှင်ပြားဖြင့် အုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏအတွင်းမှာပင် အသက်ရှူကျပ်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မြို့သူမြို့သားများမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်တော့ မူလအစ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ကြောက်စိတ်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ လော့နျန်ယင်းမှာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ငိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုချန်က သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှပြီး ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မငိုနဲ့တော့ မင်းသမီးလေး... ကိုကိုလု ဒီမှာ ရှိတယ်... ဘယ်သူမှ နျန်ယင်းကို နာကျင်အောင် မလုပ်စေရဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">သူက ရန်သူကို အကဲခတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်မှ ပျံသန်းလာသော မီးတောက် ဂရစ်ဖင် တစ်ကောင်ပင်။ ခြင်္သေ့ဦးခေါင်းနှင့် မြွေအမြီး ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံအကျယ်မှာ မီတာ ၄၀ ခန့် ရှိပြီး ခြေသည်းနှစ်ဖက်မှာ တံစဉ်ကြီးနှစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေသည်။ ကီလိုမီတာ အတော်ဝေးဝေးမှပင် ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် စိုးမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အငွေ့အသက်များက ဒီရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ ထိုသားရဲက သာမန် အဆင့်C မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက အဆင့်C ဒသမအလွှာ ရှိသော သန္ဓေပြောင်း သားရဲကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၌ အနည်းဆုံး တန်ချိန် ၁၀ သန်းခန့်ရှိသော အခြေခံခွန်အား ရှိပေသည်။ ယင်းက ဤခံတပ်မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေး အဆောက်အအုံအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်လှသည်။ ချိုက်ကျိကွမ်ပင်လျှင် ၎င်းကို ယှဉ်နိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save