Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၉ - လုမိသားစုထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့အား လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။ ခေတ္တမျှ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောဆိုပြီးနောက် လော့တာဖေးက လုချန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညီအစ်ကို... မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ" လော့တာဖေးက အားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့တာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ A-1 အခြေစိုက်မြို့တော်မှာလည်း မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးတွေပဲ ဖြစ်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">သူက လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီမြို့အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီတွေ အများကြီး ကြားဖူးတယ်... အဲဒီမှာ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးရှိသလို အဆင့်မြင့်ဆုံး သိပ္ပံနည်းပညာတွေလည်း ရှိတယ် ပြီးတော့... တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေလည်း ရှိနေတာ"</p> <p style="text-align:justify">သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် သတိပေးလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"A-1 မြို့က ပင်လယ်နဲ့ နီးတယ်... ဒီရေတက်လာတဲ့အချိန်ဆိုရင် ပင်လယ်ထဲက သားရဲတွေက ကမ်းပေါ်ကို ရုတ်တရက် အလုံးအရင်းနဲ့ တက်လာတတ်တယ်... ကုန်းမြေပေါ်မှာဆိုရင်လည်း အဆင့်B အရှင်သခင် သားရဲကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့လည်း ဂရုစိုက်ကြပါ... တစ်ခုခု အကူအညီလိုရင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် ကူညီမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">လော့တာဖေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ လုချန်နှင့်အတူ နှစ်ရက်မျှသာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုစစ်မြေပြင်မှ ရရှိခဲ့သော သံယောဇဉ်မှာ တိုက်ပွဲပြီးသွားသည့်တိုင် ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရန်အဖိုးကြီးနှင့် လုချန်၏ အတန်းဖော်အချို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကောဂျီလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်ပြီး သူ၏ မိသားစုဝင်များနှင့် ဝမ်ဝမ်တို့လည်း နောက်မှ ပါလာကြသည်။ သူသည် လုချန်၏ ဘေးတွင် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပါရမီ အောင်မြင်စွာ နိုးထနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ယခုတိုင် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">သန်းခေါင်ယံအချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လုချန်က ဧည့်ခန်းမအလယ်ရှိ မြှင့်ထားသော စင်မြင့်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ မီးရောင်များ မှိန်သွားကာ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက သူငယ်ချင်းများ၊ ရဲဘော်ရဲဘက်များ၊ ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့ဆုံးတွင် သူမ၏ မိခင်၊ ညီမဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ ရပ်နေသော လော့နျန်ဝေထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီည... ဒီနေရာမှာရှိနေတဲ့ လူအားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ကျွန်တော်နဲ့ လော့နျန်ဝေတို့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လော့နျန်ဝေမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲတက်လာပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပခုံးများမှာလည်း ဝမ်းသာလွန်း၍ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သူမ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးတွင် လက်စွပ် စွပ်ပေးလိုက်သည့် အခါတွင်တော့ လူအုပ်ကြီးထံမှ သောင်းသောင်းဖျဖျ လက်ခုပ်တီးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက် သူက လက်စွပ်ဝတ်ထားသော သူမ၏ လက်ကလေးကို မြှောက်ပြကာ လူတိုင်းအား အသိပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရာအားလုံးမှာ ထာဝရအဖြစ် တည်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဝေးကွာနေသော အိပ်မက်တစ်ခုက ယခုအခါတွင် လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိုးသောက်ယံ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး ဧည့်သည်များမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်သွားကြသည်။ မိသားစုဝင်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ရှန်စီ၊ လော့နျန်ယင်းနှင့် လော့နျန်ဝေတို့မှာ မနက်ဖြန်တွင် လုချန်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂီတသံများ ငြိမ်သက်သွားကာ ဧည့်ခန်းမကြီးမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှန်စီမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုချန်... ငါတို့ကို A-1 မြို့ကို တကယ် ခေါ်သွားမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ စိတ်မပူပါနဲ့" လုချန်က ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ညင်သာသော်လည်း ခိုင်မာနေသည်။ "မဟာမိတ်အဖွဲ့က လုမိသားစု စံအိမ်နားမှာ ဗီလာတစ်ခု စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ် ပြီးတော့ အဲဒီမှာ နျန်ယင်းကို ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေသွားမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီမှာ ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာရသည်။ ထိုညနှောင်းပိုင်းတွင် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ လုချန်က ဝရံတာသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ ပါးလွှာသော မြူနှင်းများကြားတွင် ကြယ်တာရာများက စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ သူ၏ အကြည့်များမှာ မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်၊ လူသူမနီးသော တောရိုင်းမြေရိုင်းများကို ကျော်လွန်ကာ စကြာဝဠာကြီးဆီသို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။ သူက စကြာဝဠာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို သိလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေမိသည်။ လူသားတွေဟာ စကြာဝဠာမှာ တစ်ဦးတည်းသော အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေလား။ သူက စကြာဝဠာကြီးအတွင်း ခရီးနှင်နေသည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့နောက်ကွယ်မှ ခြေသံတိုးတိုးလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုဟုန်တောက်သည် သူ၏ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ လက်ပိုက်လျက် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါလည်း တစ်ချိန်က မင်းလို အမူအရာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါလည်း အဲဒီ အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကြီးကို သွားချင်ခဲ့တယ်... ကြယ်တာရာတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ ဘာတွေ ရှိနေသလဲဆိုတာ မြင်ချင်ခဲ့တယ်" လုဟုန်တောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခန့်မှန်းနေရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ငါ့မျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင် မြင်ချင်ခဲ့တာ..."</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ဘိုးဘေးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့က အတန်ကြာအောင် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တောရိုင်းမြေရိုင်းများ၏ သမိုင်းကြောင်းမှ လူသားမျိုးနွယ်၏ မဟာဗျူဟာများအထိ၊ မည်သည့် ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်တွင်မှ မှတ်တမ်းမတင်ထားသော ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များအထိ ပါဝင်သည်။ မိုးသောက်အလင်းရောင်များ စတင် ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ လုဟုန်တောက်က ထရပ်လိုက်ကာ လုချန်၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" သူက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ခိုင်မာသော်လည်း နွေးထွေးမှု ရှိနေသည်။ "အသံထက်မြန်တဲ့ လေယာဉ်က အဆင်သင့် စောင့်နေပြီ။ ကိုးနာရီမှာ ငါတို့ ထွက်ခွာကြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"Sign in"</p> <p style="text-align:justify">အမည် - လုချန်<br /> ခွန်အား - ၁,၈၇၅,၇၆၀<br /> စိတ်စွမ်းအား - ၁,၈၇၅,၇၆၀<br /> ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း</p> <p style="text-align:justify">အခြေခံခွန်အားမှာ ၁၅၀,၆၀၈ တန်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ အဆင့်C အဋ္ဌမအလွှာ စစ်သည်တော်များကို ကျော်လွန်သွားသည်။ ၎င်းကို ၉၉ ဆဖြင့် မြှောက်လိုက်လျှင် သူ၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ တန်ချိန် ၁၄၈.၅၆ သန်းအထိ ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်B သတ္တမအလွှာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အခြေခံခွန်အားနှင့် ညီမျှသည်။ သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကာ ဤစွမ်းအားများကို တိတ်တဆိတ် စုပ်ယူလိုက်သည်။ ယနေ့တွင် သူ၏ ဘဝစာမျက်နှာသစ်တစ်ခု စတင်တော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">လုမိသားစု၏ ဇာတိနေအိမ်မှာ သာမန် ဗီလာတစ်ခုထက် စာလျှင် ကိုယ်ပိုင် ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။ ၎င်းမှာ ပင်လယ်ကို မျက်နှာမူထားကာ တောင်ကုန်းအလယ်မှ ထိပ်ဆုံးအထိ ၁၀ စတုရန်းကီလိုမီတာကျော် ကျယ်ဝန်းသော မြေနေရာကို ယူထားသည်။ ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်ကို ဖော်ပြရုံသာမက စစ်ခံတပ်ကြီးတစ်ခုနှင့်လည်း တူနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ တောင်တန်းပေါ်တွင် ဝပ်နေသော ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ သတ္တုရောင် တောက်ပနေသော အဆောက်အအုံများမှာ လှေကားထစ် စိုက်ခင်းများကဲ့သို့ စီရီနေသည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အမိုးခုံးပုံစံ အကာအကွယ်မှာ မြူနှင်းများကြားမှ နှင်းပေါက်ကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် နီးကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ အသေးစိတ် အချက်အလက်များက ရှင်းလင်းလာသည်။ ထို နှင်းပေါက်အောက်တွင် စကင်ဖတ်စက်များစွာ ရှိနေပြီး အဆင့်C ဒသမအလွှာ သားရဲကြီးများကိုပင် ပြာဖြစ်သွားစေနိုင်သော အမြင့်ပျံ အမြောက်တပ်ဆင်ထားသည့် စက်ကွင်းများ ရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save