Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၃) စမ်းသပ်မှု မျှော်စင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုကွာကွာက သူ၏ ထိုင်ခုံမှနေ၍ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။  အဖြူရောင် မျှော်စင်ကြီးကို ကြည့်နေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေကြသည်။ သူက ရိုသေလေးစားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာပဲ... ဥက္ကဋ္ဌကြီးက အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကနေ ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်မှု မျှော်စင်ပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုတာ ဘာလဲ မင်း သိလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အပေါ်ဘက်ရှိ စာသားကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ"</p> <p style="text-align:justify">လုကွာကွာက အလွှာလိုက် ဖွဲ့စည်းထားသော အဆောက်အအုံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရှင်းပြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီစမ်းသပ်မှု မျှော်စင်မှာ အထပ် ၆ထပ် ရှိပြီး အထပ်တိုင်းက ကျယ်ပြောလှတဲ့ စမ်းသပ်မှု နယ်မြေတွေပဲ။ ပထမအထပ်က အဆင့်F စစ်သည်တော်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ ဒုတိယအထပ်က အဆင့်E၊ တတိယအထပ်က အဆင့်D၊ အဲဒီလိုနဲ့ ဆဌမမြောက်အထပ်က အဆင့်A စစ်သည်တော်တွေအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ဆဌမအထပ်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူသားကမ္ဘာမှာ အခုထက်ထိ အဆင့်A စစ်သည်တော်မှ မပေါ်ထွက်သေးတာကိုး... မျှော်စင်ရဲ့ အထပ်တိုင်းမှာ စိန်ခေါ်မှု ၆ ခုစီ ရှိတယ်... တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ် ပြီးတော့ အဆင့်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တိုင်း မင်းရဲ့ အခြေခံခွန်အားကို တိုးတက်စေနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ရရှိလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူက ခေါင်းလှည့်ကာ လုချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အခြေခံခွန်အားက သိပ်ကွာခြားမှုမရှိဘူးဆိုတာ မင်းသိမှာပါ... သာမန် အဆင့်F ဒသမအလွှာ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားက ကီလိုဂရမ် ၁၂,၀၀၀လောက် ရှိတယ်... အကယ်၍ မင်းက အဆင့်E ပထမအလွှာကို ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ အခြေခံခွန်အားက ငါးဆ တိုးလာပြီး တန် ၆၀ ခန့်အထိ ရှိလာလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ မင်းက ပထမအထပ်က စိန်ခေါ်မှုအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်တော့ နောက်ထပ် အခြေခံခွန်အား ကီလိုဂရမ် ၁၂,၀၀၀ ကို အပိုဆုအဖြစ် ရလိမ့်မယ်... ဆိုလိုတာက မင်း အဆင့်E ကို ဖောက်ထွက်တဲ့အခါ သာမန် ၆ တန် အစား ၁၂ တန် အခြေခံခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"စိန်ခေါ်မှု အားလုံးကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်တောင် မင်း နိုင်သလောက် အဆင့်တွေအတွက် သက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်တွေကို ရရှိဦးမှာပဲ... အထပ်တစ်ထပ်လုံးကို အောင်မြင်တာလောက် မကောင်းပေမယ့် ဘာမှမရှိတာထက်စာရင် အခြေခံခွန်အား နည်းနည်းပိုရတာက ပိုကောင်းတယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ "အလွှာတိုင်းမှာ ဒီယန္တရား အတိုင်းပဲလား"</p> <p style="text-align:justify">လုကွာကွာက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ သားရဲတွေဆီမှာ ငါတို့လူသားတွေ အပြီးတိုင် မရှုံးနိမ့်သွားအောင် ဒီမျှော်စင်ကြီးက တားဆီးပေးထားတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါကြောင့်မို့လို့ A1 အခြေစိုက်မြို့တော်က စစ်သည်တော်တွေဟာ အဓိကအဆင့်ကြီး တစ်ခုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တိုင်း ဒီမျှော်စင်ကို လာရောက် စိန်ခေါ်ကြတာပေါ့... ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲတွေနဲ့ ကွာဟချက်ကို ကျဉ်းမြောင်းသွားအောင် အသေအလဲ ကြိုးစားမှသာ ငါတို့ လူသားတွေ ဒီကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲမှာ ခြေချရပ်တည်နိုင်မှာလေ"</p> <p style="text-align:justify">ကားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြီးစိုးသွားပြန်သည်။ လေးလံနေသော လေထုကို ဖြိုခွင်းရန် လုကွာကွာက ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက အဆင့်F ဒသမအလွှာ စစ်သည်တော်မဟုတ်လား... မင်း တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်သင့်တယ်... အဆင့်နှစ်ဆင့်လောက် အောင်မြင်ရင်တောင် အခြေခံခွန်အား ကီလိုဂရမ် ၄၀၀ လောက်တိုးလာပြီး မင်းရဲ့ အုတ်မြစ်က ပိုခိုင်မာသွားလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချန်က တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤဝမ်းကွဲအစ်ကိုသာ သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်များကို သိသွားပါက ဤသို့ ပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ။ “အုတ်မြစ်နဲ့ ပတ်သက်လို့လား...” သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အုတ်မြစ်က ဤကမ္ဘာပျက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အခိုင်မာဆုံး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက အဆင့်F စစ်သည်တော် မဟုတ်တော့ကြောင်း ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဟင်း... ဒီမှာ ဘယ်သူတွေရောက်နေတာလဲ ကြည့်ပါဦး... လုမိသားစုက အသုံးမကျတဲ့ကောင် မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">သူတို့အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ယောက်က အဖြူရောင်မျှော်စင်ရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူက လက်ပိုက်ထားကာ အပေါ်စီးမှနေ၍ သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် နောက်လိုက်ရှစ်ယောက်ခန့် ပါလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဆံပင်များကို ရွှေရောင်ဆိုးထားပြီး အထက်သို့ ထောင်နေသော ဒီဇိုင်းမျိုး ဖြီးသင်ထားသည်။ ကြာပန်းပုံစံ ရိုက်နှိပ်ထားသော စိတ်ကြိုက်ချုပ် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုစကားပြောနေသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုကွာကွာ၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကုထျန်းကျွင်း" သူက အေးစက်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုထျန်းကျွင်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဖြူဖွေးနေသော သွားများကို ပေါ်အောင် ဖြဲပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူများ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရောက်နေတာလဲလို့... မင်းကိုး လုကွာကွာရဲ့... ငါတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး... မင်းက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး အသုံးမကျဖြစ်လာပုံရတယ်... အသက် ၂၁ နှစ်ရှိနေပြီကို အဆင့်F ပဉ္စမအလွှာမှာပဲ တစ်ဆို့နေတုန်းလား"</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များက ဝိုင်းဝန်း ရယ်မောကြလေသည်။ သူ၏ အသံထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "သူက ဘယ်သူလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုလီနာ၏ မျက်နှာက ညိုမည်းသွားသည်။ "ကုထျန်းကျွင်းလေ... ကုမိသားစုရဲ့ နာမည်ကျော် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပေါ့... အသက် ၂၁ နှစ်နဲ့ အဆင့်E ကို ရောက်နေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ... သူ့မိသားစုက ငါတို့ လုမိသားစုနဲ့ ရန်ငြိုး နည်းနည်းရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဪ... ဒီလိုကိုး" </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက လုကွာကွာထံသို့ အကြည့်ရွှေ့ကာ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုကွာကွာ... ဒီခေါင်းဝါဝါနဲ့ ယင်ကောင်က ဘယ်သူလဲ... တဝီဝီ မြည်နေတာ နားငြီးစရာကောင်းလိုက်တာ... ဒီနေ့အတွက် ငါ့စိတ်အခြေအနေတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုကွာကွာ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ “ဒီလောက် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ကြီး ပြောလိုက်တာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား...”</p> <p style="text-align:justify">လုလီနာက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချက်ချင်း အုပ်လိုက်သည်။ လော့နျန်ဝေပင်လျှင် ရယ်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုထျန်းကျွင်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ညိုမည်းသွားသည်။ "မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ" </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အကြည့်များက စူးရှနေသည်။ ထို့နောက် လုကွာကွာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"လုကွာကွာ... မင်းရဲ့ခွေးကို ကြိုးဖြုတ်ပေးထားတာလား... ငါ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲအောင် မင်းကများ... အရင်တုန်းက သင်ခန်းစာပေးခဲ့တာကို မင်း မေ့သွားပြီလား"</p> <p style="text-align:justify">လုကွာကွာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကုထျန်းကျွင်း... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာမပြောနဲ့... သူက ငါ့ရဲ့ တပည့် မဟုတ်ဘူး... သူက..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လုချန်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လုကွာကွာ စကားဆက်ပြောမည့်အရာကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူက ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီရှည်ကြီးက လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ ထိုနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးတိအေးစက်နိုင်လှပြီး အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သားလေး... မင်းရဲ့ အဖေအရင်းကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား... ငါ ထွက်သွားတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... အခုတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေပြီပေါ့လေ"</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ မင်းကို သကြားလုံး မကျွေးလိုက်လို့ ငါ့ကို အသိအမှတ်မပြုချင်တော့တာလား... ဒါက မင်းအဖေကို မင်း ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ နည်းလမ်းလား"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကိုလာခဲ့... မင်းခေါင်းလေးကို ငါ ပွတ်သပ်ပေးရစေ" လုချန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သူကမျှ ဤအရာကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုမိသားစုကို ဤကဲ့သို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုရဲလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ ထို့နောက် လုလီနာက သူမ၏ ဗိုက်ကိုဖက်ကာ နာကျင်ရသည့်အထိ လူးလိမ့်ရယ်မောတော့သည်။ မျက်ရည်များထွက်လာသည်အထိ ရယ်မောနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ အုပ်ထားသည်။ သို့သော် ဖိနှိပ်ထားသော ရယ်ချင်စိတ်ကြောင့် သူမ၏ ပခုံးများက တုန်ခါနေသည်။ လုကွာကွာ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းများလည်း ပြိုလဲလာခဲ့သည်။ ကားစတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေသည်။ ကုထျန်းကျွင်းမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏မျက်နှာကြီး ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ခွေးသူတောင်းစား" </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးထွက်လာကာ ရှေ့သို့ တည့်တည့် ဝင်တိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကုထျန်းကျွင်း... အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း" လုကွာကွာက ကားပေါ်မှ ဗြုန်းခနဲ ဆင်းလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အကယ်၍ မင်း သူ့ကို ထိရဲထိကြည့်..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကုထျန်းကျွင်းက သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရက်စက်စွာ မြှောက်ချီလိုက်သည်။ လုချန်၏ ပါးစပ်ကို ရိုက်ခွဲပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လုချန်က နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူက သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရုံသာပင်။ ထိုလက်ဝါးက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုထျန်းကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “နှေးတယ်... အရမ်းနှေးလွန်းတယ်...” သူ၏ လက်သီးက လုချန်၏ လက်ဝါးနှင့် ထိတွေ့သွားသည်အထိပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘန်း...”</p> <p style="text-align:justify">လေထုထဲတွင် လေးလံအုံ့မှိုင်းသော အသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကြွပ်ဆတ်သော အရိုးကျိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အားးးး" </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝက်ကို လည်ပင်းလှီးသတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကုထျန်းကျွင်း၏ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူက လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်လို ကွေးကောက်သွားသည်။ သူ၏ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အရိုးစများ၊ သွေးများက သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ဆက်တိုက် စိမ့်ထွက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းက မှင်သက်သွားကြသည်။ အတော်ကြာမှသာ ကုထျန်းကျွင်း၏ နောက်လိုက်များက ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး ချက်ချင်း ပြေးသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်လိုက်တစ်ယောက်က ရန်လိုစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း... မင်း ဒါအတွက် ပေးဆပ်ရမယ်... သခင်လေးကုထျန်းယန်က သခင်လေးထျန်းကျွင်းအတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ အေးစက်သော အကြည့်များက သူတို့အပေါ်သို့ လျစ်လျူရှုစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုနောက်လိုက်မှာ ကြောက်လန့်တကြား တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ သူတို့က ကုထျန်းကျွင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထူကာ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။ အဖြူရောင် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အနီရောင် သွေးကွက်ကြီး ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုကွာကွာက အသံထွက်လာတော့သည်။ "မင်း... မင်းက အဆင့်F စစ်သည်တော် မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းက..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အပြစ်ကင်းစင်နေပုံရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘာ အဆင့်F စစ်သည်တော်လဲ... အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အတော်ကြာကလေ... အခု ငါက အဆင့်E ရောက်နေပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုကွာကွာ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြန်သည်။ သူက လုချန်ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ အဆင့်Fတဲ့လား... အခု အဆင့်Eကို ရောက်သွားပြီပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ရင်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကလီစာများအားလုံး တုန်ခါသွားသလိုပင်။ “ဒီကောင်က လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား” သူက အခုချက်ချင်း သွေးအန်တော့မည်ဟုပင် ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ခန်းတွင် လုလီနာက အံ့သြသွားလေသည်။ လော့နျန်ယင်း၏ မျက်လုံးများကလည်း ကြယ်လေးများ တလက်လက် တောက်ပနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကိုကိုလုချန်က အတော်ဆုံးပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးယောင်ယောင်လေး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“လာခဲ့ကြစမ်းပါ... လာခဲ့ကြစမ်းပါ... အားလုံး အတူတကွ လာခဲ့ကြစမ်းပါ...” သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ “A1 အခြေစိုက်မြို့တော် တစ်ခုလုံး ငါ့အကြောင်းသိဖို့ အချိန်ကျရောက်လာပြီ...”</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုချန်နှင့် အခြားသူများက အရေးကြီးသော နေရာအတော်များများကို လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ ညနေပိုင်းတွင် လုမိသားစု စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ညတွင် လုမိသားစု စံအိမ်တော်၌ တရားဝင် ကြိုဆိုဧည့်ခံပွဲကြီး ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုလီနာကတော့ ရုပ်ရည်ကြည့် အသင်း၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သော ဥက္ကဋ္ဌလေးပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က လုချန်၏ ဓာတ်ပုံများကိုသာ မြင်ဖူးပြီး သူမက အလွန် သဘောကျခဲ့သည်။ အပြင်မှာ လူချင်း တွေ့ပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ သူမက လုချန်၏ အမာခံ ပရိသတ်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။ လော့နျန်ယင်း ကလည်း ယနေ့မှစ၍ သူ၏ အားပေးထောက်ခံသူများအဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုချန်က အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ လုကွာကွာ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရှည်လျားသော ပုံဆောင်ခဲ စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းကာ လုဟုန်တောက်၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့သည်။ သူက တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အတွင်းဘက်မှ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဝင်လာခဲ့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လေးလံသော သတ္တုတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ဘိုးဘေးကြီး လုဟုန်တောက်က ပြင်သစ်စတိုင် မှန်ပြတင်းပေါက်ရှည်ကြီးများဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင်က သူ၏ ငွေရောင် ဆံပင်များကို ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးထားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးအိုက လှည့်ကြည့်လာသည်။ လုချန်ကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များက နွေးထွေးကာ ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save