Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၄၆) အန္တရာယ် ရောက်လာပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"တခြားလူတွေရဲ့ မိန်းမတွေကို အငမ်းမရ လိုက်ကြည့်နေရအောင် မင်းထဲမှာ ယန်စွမ်းအင်တွေ အရမ်းများနေပုံပဲ။ ဒါက မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ရောဂါတစ်ခုပဲ... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီးပေါ့။ မင်း ကိုယ်တိုင်လည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာအတွက် ငါ မင်းကို အပြစ်မပေးပါဘူး" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးကပင် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားကို ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p>​လုံချန်း ဆက်ပြောမည့် စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>​"ဒီရောဂါကြောင့် မင်းကို အပြစ်ပေးမယ့်အစား ငါ မင်းကို ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒါက မင်းအမှားမှ မဟုတ်တာလေ။ ဒီရောဂါကို ကုသဖို့ ငါ့မှာ အကြံအစည်အချို့ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ခုကတော့ ယန်စွမ်းအင်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကိုပဲ ဖြတ်တောက်လိုက်ဖို့ပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုလူ၏ အနားတွင် ပေါ်လာသဖြင့် ထိုသူမှာ ပို၍ပင် လန့်သွားတော့သည်။</p> <p>​"မင်း... မင်း... ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ" ထိုလူက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနောက်သို့ ဆွဲဆုတ်လိုက်သော်လည်း မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ သူ အနောက်ကို ဆုတ်လေလေ လုံချန်းက ရှေ့ကို ပိုတိုးလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​"ငါ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာ တစ်ခုရှိတယ်။ မင်းကြောင့် ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဓား ထိခိုက်သွားရတယ်။ ဒါကလည်း မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ ရောဂါကြောင့်ပါ။ အဲဒီတော့ ငါ့ဓားကပဲ အဲဒီရောဂါကို ကုပေးပါစေ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ဝိညာဉ်ဓားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည်။ ထိုသူမှာ ဘာဖြစ်တော့မည်ကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဓားက သူ့ထက် ပိုမြန်နေသည်။ သူသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တည့်တည့်ပင် မပြေးနိုင်ဘဲ ပြန်လဲကျသွားစဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်ဓားမှာ တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ဓားမှာ ထိုလူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြား တည့်တည့်သို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ၏ အဖိုးတန် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရာ သွေးများမှာ သူ၏ ဘောင်းဘီပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုလူမှာ အသတ်ခံနေရသော ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို အံတုရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နာကျင်မှုမှာ ပို၍သာ တိုးလာတော့သည်။</p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့။ အစမှာပဲ နာမှာပါ။ ပြီးရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက မင်းရဲ့ ပြဿနာက ထာဝရအတွက် ပြေလည်သွားပြီလေ။ မင်းမှာ ပိုလျှံနေတဲ့ ယန်စွမ်းအင်တွေကို သိမ်းထားစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ တခြားမိန်းကလေးတွေကို ကြည့်ဖို့တောင် စိတ်ကူးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" လုံချန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း... မင်း... ဒီ... ကောင်..."</p> <p>​ထိုလူက တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သဖြင့် သူ၏ အသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ လုံချန်းကမူ ဆက်လက် ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးလိုက်တာပါ။ မင်းရဲ့ ရောဂါကို ငါ ကုပေးလိုက်ပေမဲ့ အခုထိတော့ အပြီးအပိုင် မပျောက်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့ဦး" လုံချန်းက ပြောကာ နောက်လှည့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​သူ ထွက်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။</p> <p>​ထိုလူမှာ မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုံချန်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မုန်းတီးမှုများ အထင်အရှား ရှိနေသော်လည်း လုံချန်းက သူ့ကို အပြတ်မသတ်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုမကောင်းဆိုးဝါး ထွက်သွားပြီ မဟုတ်လော။ သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကျန်သည့်အရာ ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လုံချန်းကိုတော့ နောက်မှ သူ၏ အဖေနှင့်အတူ ပြန်လည် ရှာဖွေပြီး ကလဲ့စားချေ သတ်ဖြတ်မည်ဟု သူ တွေးထားသည်။</p> <p>​ထိုလူမှာ သက်ပြင်းချရုံရှိသေးသော်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များမှာ ပို၍ မှောင်မည်းလာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။ ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံမှာ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးကို စိမ့်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>​လုံချန်းက နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ လုံမျိုးနွယ်စု၏ ဆံပင်နက်နှင့် အမွေဆက်ခံသူထံသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။</p> <p>​"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ့နှုတ်ဖျားမှ ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အားကောင်းသော မိုးကြိုးတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာပြီး ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်ဘတ်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး သူသည် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သေဆုံးသွားတော့သည်။ သေဆုံးသွားသည့်တိုင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>​သူ သေဆုံးသွားသော်လည်း လုံချန်းမှာ ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားက ထိုသူ၏ လောင်ကျွမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ထံ ပြန်ရောက်လာသည်အား စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​"မင်းရဲ့ ပြဿနာက ယန်စွမ်းအင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲက မကောင်းမှုတွေပါ။ မိုးကြိုးဆိုတာ မကောင်းမှု အားလုံးကို နှိမ်နင်းတဲ့အရာပဲ။ အခုတော့ မင်း ရောဂါပျောက်သွားပြီ။ ကောင်းကောင်း အနားယူတော့" လုံချန်းက ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>​သူသည် ရှားကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... နင် ပြန်နားလို့ ရပြီ" လုံချန်းက ရှားကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်ရာ သူမမှာ ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်းသည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည့် နက်ပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထက်ရှသည့် အလင်းတန်းတစ်တန်း ထွက်ပေါ်သွားပြီး အကျဉ်းထောင်ကို အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုမိန်းကလေးမှာ လုံချန်းက အကျဉ်းထောင်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်ခြင်းအပေါ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အကျဉ်းထောင် ဖန်တီးသူ သေဆုံးသွားသဖြင့် အကျဉ်းထောင်မှာ အားနည်းနေသည် ဆိုသော်လည်း လုံချန်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူမ၏ မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲ အားလုံးကို လုံချန်းက ရှင်းပစ်လိုက်သည်အား မြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူမမှာ အံ့သြနေမိဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူမသည် လုံချန်းထံသို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည်လည်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီထင်တယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။ အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့သူတစ်ယောက် ဒီကို လာနေပြီ။ ဒီမှာ ကြာကြာ မနေနဲ့တော့" ရွှင်းက အလွန် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်မှုများ အထင်အရှား ပါဝင်နေသည်။</p> <p>​"ငါ သိပါတယ်။ ငါ လုပ်စရာ ရှိတာတွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် သူ၏ ဘုရင်ဓားနှင့် ဝိညာဉ်ဓားတို့ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ဓားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများမှာလည်း လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် နေရာပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး၏ အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာပြီး အထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ထိုအိမ်မှာ လူမရှိဘဲ အလွတ်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်တန်း တောက်ပလာသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ဝင်ပေါက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်း မသိလိုက်သည်မှာ သူ ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် မူရူးမျိုးနွယ်စုမှ အခြား အကြီးအကဲများနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာပြီး ထိုအိမ်ကို အင်အားကြီးမားသော စည်းဝိုင်းဖြင့် ဝန်းရံလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိမာမျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများလည်း ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က လုံချန်း အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း လုံချန်းကမူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save