Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၄၉) ထောင်ချောက်ပြီးရင်း ထောင်ချောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဝိညာဉ်ဓားကိုလည်း စီးလို့မရဘူး၊ ဒီမညီမညာဖြစ်နေတဲ့ လူသွားလမ်းက ငါ နေရာပြောင်းနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးထက် အများကြီး ပိုရှည်နေတော့ နေရာပြောင်းလို့လည်း မရဘူးပေါ့" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို ကောက်ယူပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီလမ်းက ကျဉ်းလွန်းတော့ ငါ့ရဲ့ သားရဲတွေကို စီးပြီး ပျံဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက ရှေ့ဆက်ဖို့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>​သူသည် လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သော်လည်း ရေရှည်အတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိသည်။ ဤလမ်းက မည်မျှ ရှည်လျားမှန်း သူ မသိရသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p>​"ကောင်းကင်မိစ္ဆာတောင်ပံ" သူက ရေရွတ်ရင်း ဤနေရာတွင် သူ၏ အတောင်ပံများကို သုံးပြီး ပျံသန်းခြင်းက ပိုကောင်းမလားဟု ပတ်ဝန်းကျင်အား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"အတောင်ပံတွေနဲ့ ပျံဖို့တော့ နေရာအကျယ်အဝန်းက လုံလောက်ပါတယ်" သူက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အတောင်ပံကို သုံးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အတောင်ပံများ၏ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် ဤဂူသင်္ချိုင်းကို မကြာခင် ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p>​ရွှင်းက တစ်ခုခုကို ထောက်ပြချင်ပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>​"ကောင်းကင်မိစ္ဆာအတောင်ပံ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များမှာ ကျောပြင်ဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီး နတ်သမီးအတောင်ပံကဲ့သို့ လှပသော အတောင်ပံလေးဖက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အတောင်ပံလေးဖက်အနက် နှစ်ဖက်မှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ဖက်မှာ တောက်ပနေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ကျောပြင်တွင် အတောင်ပံလေးဖက်ဖြင့် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းလိုက်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မညီမညာဖြစ်နေသော မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် မနင်းဘဲ မြေပြင်အထက် တစ်မီတာခန့်အကွာမှ ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ပျံသန်းခဲ့သော်လည်း လူသွားလမ်း၏ အဆုံးကို မမြင်ရသေးပေ။ လမ်းတစ်လမ်းလုံးမှာလည်း လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အရှိန်လျှော့ရန် မစဉ်းစားတော့ပေ။</p> <p>​လုံချန်း ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပျံသန်းနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် နံရံတစ်ချပ်ကို အရှိန်နှင့် ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်။ သူက အရှိန်အလွန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပျံနေခြင်းဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အာရုံမခံနိုင်သော မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသည့် နံရံကို ခေါင်းနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဆောင့်မိသည့်အရှိန်က ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင်ခန္ဓာကိုယ်ပင် သူ့ကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ခေါင်းများ မူးနောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အတောင်ပံများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ညီညာသော မြေပြင်ပေါ်သို့သာမက မညီမညာဖြစ်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ပါ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​"ဟေး... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ ထစမ်းပါဦး" ရွှင်းက လုံချန်းအနားတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ လုံချန်း၏ ခေါင်းကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တင်ပေးရင်း ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ အမြင်အာရုံများမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး ခေါင်းမှာလည်း နာကျင်နေသော်လည်း သူမ၏ စကားကိုတော့ ကြားနိုင်သေးသည်။ သူသည် မှောင်မည်းဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>​"နာလိုက်တာ... ငါ ဒီလောက် အရှိန်ပြင်းပြင်း မပျံသင့်ဘူးထင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သာ သန်မာမနေရင် ဦးခေါင်းခွံတောင် အက်သွားနိုင်တယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများ ပြန်လည် အာရုံစိုက်နိုင်လာသည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒီမမြင်ရတဲ့ နံရံက တကယ်ကို ထင်မှတ်မထားတဲ့အရာပဲ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ ဂရုစိုက်ကြည့်နေတာတောင် အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်" ရွှင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ကံကောင်းတာက ငါတို့ ထောင်ချောက်တွေအကြောင်း ထင်ထားတာ မှားသွားတာပဲ။ နင် ညီညာတဲ့နေရာရော မညီမညာဖြစ်တဲ့ နေရာတွေကိုပါ နင်းမိသွားတာတောင် ဘာထောင်ချောက်မှ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ နင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအတွေးက မှန်ပုံရတယ်။ သူတို့က အရမ်းဂရုစိုက်တဲ့ လူတွေကို ခြောက်ရုံပဲ လုပ်ထားတာထင်တယ်။ ငါတို့ အလကား စိုးရိမ်နေခဲ့တာပဲ" ရွှင်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​"စက္ကန့် နည်းနည်းလောက်ပဲ စောင့်ကြည့်လိုက်" လုံချန်းက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာကို စက္ကန့် နည်းနည်း စောင့်ရမှာလဲ" ရွှင်းက နားမလည်ဘဲ မေးသည်။</p> <p>​"ငါတို့ရဲ့ ကံတရားအကြောင်းကို နင်လည်း ငါ့လိုပဲ သိမှာပါ။ တကယ်လို့ ထောင်ချောက်မရှိဘူးဆိုရင် ငါ နားလည်ပေးနိုင်ပေမဲ့ နင်က အခုမှ ထောင်ချောက်မရှိဘူးလို့ နိမိတ်ဖတ် လိုက်ပြီဆိုတော့ ထောင်ချောက်က သေချာပေါက် ရှိလာတော့မှာပေါ့။ စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်လာသည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ မမြင်ရသော နံရံမှာ မြင်သာလာသည်။ တခြားအရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာသေးသည်။ သူ၏ အနောက်ဘက် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင်လည်း နောက်ထပ် နံရံတစ်ချပ် ပေါ်လာပြီး လမ်းနှစ်ဖက်လုံးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ဆက်လို့လည်း မရသလို နောက်ပြန်ဆုတ်လို့လည်း မရတော့ပေ။</p> <p>​လုံချန်းက နံရံများကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါတွေက နံရံတွေပဲ ဖြစ်နေသေးတာ တော်သေးတာပေါ့။ ငါ အားနည်းနည်းစိုက်ရင် အဲဒါတွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာပါ" လုံချန်းက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဓားသိုင်းဖြစ်သည့် သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်ထဲမှ သတ္တမမြောက်ပုံစံကို သုံးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​"နေရာက ကျဉ်းလွန်းတော့ နံရံတွေက အရမ်းနီးနေတဲ့အတွက် ငါလည်း ဒဏ်ရာရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက ငါ့မှာ အသက်ကယ် ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ" သူက ဓားကွက်ပြင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဓားကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်... သတ္တမမြောက် ပုံစံ..."</p> <p>​သူသည် ဓားကို ခုတ်ချရန်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ချီစွမ်းအင် စီးဆင်းမှု အမှတ်များအတိုင်း စတင် လုပ်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူ အဆုံးမသတ်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် မြေပြင်ကွယ်ပျောက်သွားသဖြင့် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူသည် တစ်မီတာခန့် ကျယ်သော ဥမင်လို ပြွန်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ လျှောဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားကိုတော့ မလွှတ်လိုက်ပေ။ သူ လျှောဆင်းနေစဉ်တွင် ဓားမှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက် လွတ်သွားစေရန် ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​မကြာခင်မှာပင် ပြွန်လမ်းကြောင်းမှာ အဆုံးသတ်သွားသော်လည်း လုံချန်း၏ ပြုတ်ကျမှုမှာတော့ မရပ်တန့်သေးပေ။ သူသည် အောက်သို့ ဆက်လက် ကျဆင်းနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အန္တရာယ်  မရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကျဆင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကံကောင်းသည့်အချက်မှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မည်သူမှ ကန့်သတ်မထားတော့ခြင်းပင်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အတောင်ပံကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်မကျတော့ဘဲ ပျံသန်းလိုက်သည်။</p> <p>​သူ ပျံသန်းနေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အကယ်၍သာ သူ ဆက်ပြီး ပြုတ်ကျနေခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ အောက် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရှိနေသော ချော်ရည်ပူကြီးများထဲသို့ တည့်တည့် ကျသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သူသည် အနည်းငယ် ချွေးပျံသွားမိသည်။ ၎င်းမှာ အပူရှိန်ကြောင့်သာမက ခုနက သေဘေးနှင့် အလွန်နီးကပ်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဆင်းသက်စရာ မြေပြင်အချို့ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​သူသည် ထိုမြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မည်သည့်နေရာကို ရောက်နေကြောင်း ကြည့်လိုက်သည်။ ကျယ်ပြောပြီး အလွတ်ဖြစ်နေသော နေရာကြီး၏ အလယ်တွင် ချော်ရည်အိုင်ကြီးတစ်အိုင် ရှိနေသည်။ ထိုအိုင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မြေပြင်များ ရှိနေသော်လည်း ထွက်သွားစရာ လမ်းတော့ မတွေ့ရပေ။</p> <p>​သူသည် အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထွက်ပေါက် မတွေ့ရပေ။ သူ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည့် အပေါက်ကြီးမှာလည်း ယခုအခါ ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ခြေဆောင့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save