Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၉၁) ဧကရာဇ်ခြောက်ပါး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးချိုက်ယီရဲ့ဘဝက ကံဆိုးမိုး‌မောင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်း ချိုက်ယီအကြောင်းပြောနေစဉ် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စာနာသနားမှုများ ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ မွေးလာကတည်းက မိဘတွေက ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာက ကံကြမ္မာဖတ်သူတစ်ယောက်ကို ပင့်ဖိတ်ပြီး ကြမ္မာဖတ်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဖတ်လို့တောင် မပြီးခင်မှာပဲ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ပြီး ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ကံကြမ္မာက စကားလုံးနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့မရပါဘူးဆိုပြီး ထအော်ပါလေရော”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်းမှ လူတွေက အဲဒီကံကြမ္မာဖတ်သူက ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူမှန်းသိရတယ်။ ကံကြမ္မာကြောင့် ချိုက်ယီက အသက်(၁၅)နှစ်မှာပဲ အသက်(၇၀)ကျော် ဧကရာဇ်အိုကြီးနဲ့လက်ထပ်ပြီး တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်လတောင်မပြည့်လိုက်ရဘူး။ အဲဒီဧကရာဇ်က နတ်ရွာစံသွားရော”</p> <p> </p> <p>“အသစ်တက်တဲ့ ဧကရာဇ်အသစ်ကလည်း သူ့ကို နန်းတော်ကနေ မောင်းမထုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား  ဧကရီအဖြစ် အတင်းအကြပ် နန်းတင်ခဲ့တယ်။ အဲ့တော့ နန်းတွင်းက မျိုးရိုးမြင့်တွေ မှုးမတ်အရာခံတွေက ဒေါသထွက်သွားကြတယ်။ တိုင်းပြည်က မစည်းလုံးတော့ဘူး။ အဲတော့ ပြည်ကပျက်သွားတယ်”</p> <p>“နောက်ဧကရာဇ်တစ်ပါး နန်းတက်တော့ အစက ချိုက်ယီကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ဖို့လုပ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြည့်ကို မြင်တော့ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး မောင်းမဆောင်ထဲ သွပ်သွင်းလိုက်တယ်”</p> <p>“တစ်နှစ်ကြာတော့ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့သားက  ပုန်ကန်ပြီး ထီးနန်းကို ပြန်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ထပ်ပြီးတော်ကောက်တယ်။ နှစ်ဝက်ကြာတော့ ယခင်မင်းဆက်ရဲ့ မင်းသားဟောင်းက ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာကနေ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့တိုင်းပြည် ဖျက်ဆီးခံရတာတွေ့တော့ သူ့ဆရာတူတပည့်တွေကို အကူအညီတောင်းပြီး တိုင်းပြည်သစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။ သူက သစ္စာဖောက်တွေအားလုံးကို သတ်ပြစ်ပြီး ချိုက်ယီအပါအဝင် ကျန်တဲ့ကိုယ်လုပ်တော်အားလုံးကို သူ့မောင်းမဆောင်ထဲ သွပ်သွင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ်နှစ်နည်းနည်းကြာတော့ အဲဒီဧကရာဇ်ရဲ့ ဆရာတူအစ်ကို နောက်ထပ်မင်းဆက်တစ်ခုရဲ့ အိမ်ရှေ့စံက ချိုက်ယီကို သဘောကျသွားပြီး သူ့တိုင်းပြည်ကို ခေါ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အဖေကို ဆက်သလိုက်တယ်”</p> <p>“ချိုက်ယီက အင်မော်တယ်မင်းဆက်ထဲ ဝင်တော့ သူ့ဘဝလေး ငြိမ်းချမ်းပြီထင်တာ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်နှစ်ခွဲကြာတော့ မင်းဆက်က သွေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းတာကို ခံလိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူက ဖရိုဖရဲကြားကနေ သီသီလေးလွတ်မြောက်လာရင်း တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့တယ်”</p> <p>ချင်းချင်းပြောသည်ကို ကြားပြီသော် ချူဖုန်း လွှတ်ခနဲ ထုတ်ပြောမိသည်။ “ဧကရာဇ်ခြောက်ပါးရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့”</p> <p>သူ ချိုက်ယီ၏အတွေ့အကြုံများကို ဤမျှ နက်နဲမည်ဟု မထင်ထားခဲ့။ သူမသည် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ဧကရာဇ်ခြောက်ပါးကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စကို သိလိုက်သည့်သူတိုင်း ဘာမှမပြောသော်လည်း တိတ်တဆိတ်လက်ခံကြ၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်း ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာသည်။ “ဒီလိုသာဆိုရင် ဒီကောင်‌မလေးရဲ့ ကံတရားက အင်မော်တယ်မင်းဆက်တစ်ခုထက်တောင် သာလွန်တာပဲ။ သူသာ ဌာနမှူးချူနောက်ကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် သူတော်စင်ဖြစ်တာ ကြာလှပြီ။ အထွတ်အထိပ်နတ်ဘုရားဘုရင်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်းတို့ ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ယဲ့ပေရွှမ်ပင် ကြောင်အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ပြူံကာပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူး။ သူက အမျိုးသမီးဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကတော့ ထူးခြားတယ်။ ငါ့လိုသူအတွက်တောင် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>“အမျိုးသမီးဧကရာဇ် တစ်ပါးရဲ့ကံကြမ္မာ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲအပါအဝင် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်ပင် အနာဂတ်တွင် အမျိုးသမီးဧကရာဇ် တစ်ပါးဖြစ်လာမည်ဟု  တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “မင်းတို့ဘာလို့ အံ့ဩနေကြတာလဲ။ အမျိုးသမီးဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာရုံပါကွာ၊ မင်းတို့လည်း အနာဂတ်မှာဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။ ဖြစ်လာမဖြစ်လာဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့တာအိုနှလုံးသားပေါ်ပဲ မူတည်တယ်။”</p> <p> </p> <p>အိပ်မက်များကို ရောင်းချသည့်နေရာ၌ ချူဖုန်းက ဒုတိယဟုပြောလျှင် မည်သူမျှ ပထမဟု မပြောရဲပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက နှစ်ဘဝစာအတွေ့အကြုံရှိသူပင်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏မျက်လုံးများက ထိုစကားကိုကြားသော် တောက်ပသွားကြသည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာရန်ဟူသော အတွေးက သူတို့နှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေက အခါအခွင့်သင့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ချူဖုန်း စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ “ညစာအသင့်ဖြစ်ပြီ။ ဒီနေ့ ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးနားထောင်လိုက်ရတော့ ငါတို့တွေ နည်းနည်းလောက် သောက်ကြတာပေ့ါ။ ချင်းအာ မြေပဲတစ်ပန်းကန်လောက်ပြင်ပေးဦး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ”</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်းတို့ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်သွားကြတော့၏။</p> <p>ညတာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက်စောစောတွင်</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်၏အခန်းဘေးက ဟန်ပင်းသည် ယင်ယန်ရတနာအိုးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေ၏။ သူ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲပဲ သိမ်းရမည်လား၊ အခန်းထဲပဲ ဖွက်ရမည်လား မသိပေ။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက သူ့ဆရာဆီသွားသည့်အချိန်၌ ဆရာ၏အကြည့်တစ်ချက်က အရာအားလုံးကို ဖောက်မြင်သွားသည့်အလား ခံစားရ၏။</p> <p> </p> <p>‘ဆရာက ရတနာကို တွေ့သွားရင် ယူသွားမလားမသိဘူး’</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းသည် များစွာ ပါရမီမရှိပေ။ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းသည် ဤယင်ယန်ရတနာအိုးပေါ်၌သာ အလုံးစုံ မှီတည်နေပါသည်။ ထိုအိုးက နေနှင့်လ၏ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်ချီသည် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၏ ရင့်မှည့်မှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်သည့်အပြင် ကျင့်စဉ်အရှိန်ကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်၊ဒေါက်၊ဒေါက်</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဟန်ပင်း တံခါးခေါက်သံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် ရတနာအိုးမှာ လွတ်ပင်ကျတော့မတတ်ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးဟန်၊ နိုးပြီလား” ယဲ့ပေရွှမ်၏အသံ အပြင်ဘက်မှ ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်နိုးနေပြီ စီနီယာအစ်ကိုယဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ပြုံးကာ ပြော၏။ “ဂျူနီယာညီလေးဟန်၊ ငါတို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနက သူတွေ ဘယ်လိုကျင့်ကြံကြလဲ မသိချင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ဟန်ပင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်မိသည်။ “ကျွန်တော့် ကြည့်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စီနီယာတွေက ခွင့်ပြုပါ့မလား။ တခြားသူကျင့်ကြံနေတုန်း ကြည့်ရင် ရိုင်းသလို မဖြစ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူ ယခင်က ဂိုဏ်းသုံးခု ဝင်ဖူးပါ၏။ စီနီယာများ ကျင့်ကြံနေသည်ကို ခိုးကြည့်မိသည့်တပည့်ငယ်များ မည်သို့ဖြစ်သွားကြောင်း သူမှတ်မိနေပါသေးသည်။</p> <p>“အဆင်ပြေတယ်။ မင်း ကြည့်ရုံနဲ့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါက ကျင့်စဉ်ကို တိုက်ရိုက်ကြီးပြောပြနေရင်တောင် နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ အများဆုံးအနေနဲ့ မင်းအတွေ့အကြုံတချို့ရရုံပဲ”</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ် ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြော၏။ “တကယ်လို့ ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် ထွက်ခဲ့”</p> <p> </p> <p>‘သူ ငါ့ကို ဘယ်လိုထင်နေတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ သူ့ပါရမီက သာမန်သာဖြစ်သော်လည်း နားလည်နိုင်စွမ်းက ထိပ်တန်းအဆင့်ပေ။ ယင်ယန်ရတနာအိုးကို မှီခိုရုံမျှဖြင့် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ကျွန်တော် အခုထွက်လာပါပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး၌ သူ ရတနာအိုးကို သိုလှောင်အိတ်ထဲ၌သာ ထားလိုက်၏။ သူ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ ထူးခြားလှသော နည်းစနစ်များကို အမှန်တကယ် မြင်ဖူးချင်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>ဌာန၏ လေ့ကျင့်ရေးတောင်ခြေ၌</p> <p>ဟန်ပင်း ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ၏။ သူ စီနီယာအစ်မချင်းနှင့် စီနီယာအစ်ကိုယဲ့တို့‌ ကျင့်ကြံနေသည်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကျင့်ကြံနေသည်မှာ အပေါ်ယံတွင် သာမန်ဆန်သော်လည်း အနှစ်သာရသည် မိုးမြေ၏စွမ်းအားကို စုစည်းနေခြင်းပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု  စီနီယာအစ်ကိုယဲ့ သူနားမလည်နိုင်ကြောင်း အဘယ်ကြောင့်ပြောရသည်ကို နားလည်သွားတော့၏။ သူ နည်းစနစ်ကို ရှင်းပြနေလျှင်ပင် ဟန်ပင်း နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လေ့ကျင့်နေသည်မှာ ကောင်းကင်ကိုပင် ဆန့်ကျင့်နေပါသည်။</p> <p>အချိန်တချို့ကြာပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>သူတို့ ကျင့်ကြံပြီးသွားသော် ယဲ့ပေရွှမ် အပြုံးကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး ဟန်ပင်း၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးဟန် ငါတို့ဌာနရဲ့ နည်းစနစ်တွေက အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း ခေါင်းညိတ်၏။ “ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာတော့ အားအကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့အစ်မ၊ ဘာလို့ စီနီယာတို့ရဲ့နည်းစနစ်တွေက တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုတောင် မရှိရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ မတူညီတဲ့နည်းစနစ်တွေအများကြီးရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ် ပြန်မဖြေပေ။ သူ ချင်းချင်းကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“အများကြီးပေါ့” ချင်းချင်း အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “နင်စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုတယ်။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်နည်းစနစ်ကနေ နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်ထိရှိတယ်။ နင် စာကြည့်တိုက်မှာ သွားရှာကြည့်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း ကြောင်အသွားပြန်သည်။ ခဏကြာမှ သူပြန်ဖြေ၏။ “ကျွန်တော်တောင် စိတ်မကူးနိုင်တဲ့အထိ များတယ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>ချင်းချင်း ပြောလိုက်ပါသည်။ “နင်စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ရှာမတွေ့ရင်တောင် ဆရာ့ကိုမေးလိုက်။ သူ နင့်အတွက် ခုနစ်ရက်အတွင်း ရေးပေးလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း “....”</p> <p> </p> <p>သူ မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ “စီနီယာအစ်မ ကျွန်တော်တို့ဆရာက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ဟုတ်ပါတယ်နော်၊ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်မဟုတ်ဘူးမလား”</p> <p>ချင်းချင်း နားလည်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ ဆရာဘယ်လောက်စွမ်းအားကြီးလဲဆိုတာ နောက် ကိုယ်တိုင်မေးကြည့်။ ပြီးတော့ နင် သိုလှောင်အိတ်ကို အနာဂတ်မှာ ဖွက်ထားစရာမလိုပါဘူး။ အထဲမှာ မြင့်မြတ်ပစ္စည်းရှိနေရင်တောင် ငါတို့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို ကြားသော် ဟန်ပင်း လုံးဝအရေးနိမ့်သွားတော့သည်။ ယခု သူတွင်းတစ်ခုတူးပြီး ပုန်းချင်စိတ်ပေါက်သွား၏။</p> <p>‘ငါ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲမိတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူကောင်းတွေကို မှားပြီးအကဲဖြတ်မိတာလဲ’</p> <p>***</p> <p> </p>


Save