Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း(၁၉၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>“ဆရာ ဒီတပည့် အပြစ်ရှိပါတယ်”</p> <p>ပင်မခြံဝင်းထဲ၌</p> <p>ဟန်ပင်း ချူဖုန်းကိုတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်းဒူးထောက်လိုက်ပြီး နောင်တကြီးစွာ ပြော၏။</p> <p>ဤအပြုအမူက လူတိုင်းကို ကြောင်အသွားစေသည်။ လူတိုင်း ဟန်ပင်းကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လာကြ၏။ ချူဖုန်းပင် ကြောင်အသွားပါသည်။</p> <p>“အရင်ထဦး။ ငါတို့သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ ဒီလိုတွေ လုပ်စရာမလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း ထိုစကားကိုကြားသော် မတ်တပ်ထလာပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲက ကျောက်စိမ်းအိုးတစ်လုံး ထုတ်လာသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်အကြောင်းပြောတုန်းက ကံကောင်းမှုကြီးတစ်ခုအကြောင်း ထည့်ပြောဖို့ မေ့သွားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ သတ္တိမွေးပြီး  ရတနာကို မည်သို့မည်ပုံရခဲ့ကြောင်းနှင့် ကျင့်ကြံရာတွင် မည်သို့အသုံးဝင်ကြောင်းရှင်းပြ၏။</p> <p>သို့သော် ဟန်ပင်းအံ့ဩသွားရသည်။ သူ့စကားကို ကြားပြီးသော် လူတိုင်းက သူ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်မလာပေ။ ထိုအစား ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လာသည်။</p> <p>သူတို့၏အမူအရာများမှာ ဒါလေးပဲလားဟု ဆိုနေကြသည်။</p> <p>“တခြားရော ဘာပြောစရာရှိလဲ”</p> <p>ချူဖုန်း စပ်စုစွာ မေးသည်။</p> <p>သို့သော် ဟန်ပင်းခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွား၏။</p> <p>“ဆရာ ကျွန်တော့် အတွေ့အကြုံက မထူးဆန်းလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရတနာအိုးကပဲ အဖိုးမတန်လို့လား”</p> <p>ချူဖုန်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး ဟန်ပင်းလက်ထဲက အိုးကို ကြည့်သည်။</p> <p>“ချင်းအာ ရှင်းပြပေးလိုက်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ”</p> <p>ချင်းချင်းရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “ ဂျူနီယာမောင်လေးဟန်၊  အစ်မ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောမယ်နော်။ နင့်ရဲ့အတွေ့အကြုံက ငါတို့ဌာနမှာဆို အရမ်းကို သာမန်ဆန်တယ်။ ရတနာအိုးက ဆရာတူဦးလေးနျဲ့ရဲ့ ဘူးသီခြောက်လောက်တောင် မကောင်းဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>ဟန်ပင်း ကြောင်အသွားသည်။ သူ အမြဲတမ်း သူ့အတွေ့အကြုံများကို အမြဲတမ်း ဆန်းကြယ်သည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူက ကံကြမ္မာ၏သားတော်ဟုပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ထား၏။ သူ နှစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူသာ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကံကြမ္မာ၏ဆန်းကြယ်မှုကြောင့်သာဟု ယုံကြည်ထားသည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် ကျင့်ကြံသူသောင်းချီထဲမှ ‌သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်း ပြောသည်။ “အခု ပထမစီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယာစီနီယာအစ်ကိုက ဒီမှာမရှိဘူး။ အဲ့တော့ ငါတို့တပည့်တွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ပြောပြမယ်”</p> <p> </p> <p>အချိန်တချို့ကြာပြီးနော် ဟန်ပင်း စီနီယာအစ်ကိုအစ်မများ၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်၏။ “ကျွန်တော်က တကယ့်ကို သာမန်ဆန်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ “သာမန်လူတွေမှာ သာမန်လမ်း‌ ကြောင်းရှိတယ်။ မင်းတို့တွေကတော့ ငါ့လက်အောက်ထဲ ရောက်လာပြီပဲ။  အဲတော့ တပည့်လက်ခံတဲ့ အခမ်းအနားကို စကြတာပေ့ါ”</p> <p>“ဟုတ်”</p> <p>ဟန်ပင်းနှင့် ချိုက်ယီ ပြန်ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်း ထိုနှစ်ယောက်အတွက် လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက် ပြင်ပေးလိုက်ပြီး ရှေ့ထွက်လာဖို့ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း ချိုက်ယီကို တစ်ချက်ကြည့်၏။ “စီနီယာအစ်မ အရင်သွားပါ”</p> <p>ချိုက်ယီ မငြင်းပေ။ သူမ ရှေ့တက်လာပြီး ခွက်ကိုယူကာ ချူဖုန်းကို ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခမ်းအနားပြီးနောက် ချူဖုန်း မေးသည်။ “ချိုက်ယီ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးက ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချိုက်ယီ ခေါင်းအသာ ခါလိုက်၏။ “ အရင်နာမည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါပြီ။ ကျွန်မ အရောင်စုံအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ကတည်းက ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ နာမည်အသစ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဆရာက မသင့်တော်ဘူးထင်ရင် နာမည်တစ်ခု အသစ်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးသည်။ “ဆိုးရိုးစကားအတိုင်းပေါ့။ တစ်ရက်တာဆရာဆိုရင် တစ်ရက်တာအဖေပဲ။ အခု မင်းက င့ါတပည့်ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ငါ့မျိုးရိုးပဲ ယူလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပါဆရာ”</p> <p>ချိုက်ယီ ပျော်ရွှင်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာ၌ ဟန်ပင်း၏ တပည့်လက်ခံခြင်းအခမ်းအနား ပြီးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း မေးသည်။ “ငါ့တပည့်တွေရဲ့ ကျင့်စဉ်ရွေးချယ်မှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မကန့်သတ်ခဲ့ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကျင့်ကြံခြင်တဲ့ လမ်းစဉ်မျိုးရှိလား”</p> <p> </p> <p>ချိုက်ယီ ခေါင်းခါသည်။ “ကျွန်မက ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း ဘာမှမသိပါဘူး။ အခုထိ သာမန်လူပါပဲ။ ဆရာသင်ပေးတဲ့ ဘယ်အရာမဆို သင်ယူပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးကာ မေးသည်။ “ဒါဆို ဘဝမှာ ဘာကိုအနှစ်သက်ဆုံးလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကခုန်ရတာပါ”</p> <p>ချိုက်ယီ၏ မျက်လုံးများ ထိုအကြောင်းကို ပြောချိန်တွင် တောက်ပသွား၏။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း  တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ “ဒါဆိုလည်း ကခုန်ခြင်းတာအိုကို ရွေးတာပေါ့၊ နောက်ခုနစ်ရက်အတွင်း ငါမင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ကျင့်စဉ်ကို ရွေးပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း ပြောစရာ စကားပျောက်ဆုံးသွား၏။ သူ စီနီယာအစ်ကိုယဲ့ထံမှ ဆရာသန်မာကြောင်း သိထားသော်လည်း အမှန်တကယ်ကြီး ခုနစ်ရက်အတွင်း နည်းစနစ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်မည်ဟု မထင်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>“အခု မင်းအလှည့်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ဟန်ပင်းကို လှည့်ကာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ယခင်က ဂိုဏ်းများထဲသို့ ဝင်ဖူးသော်လည်း ဓာတ်ကြီးငါးပါးကျင့်စဉ်မျိုးကိုသာ ကျင့်ကြံဖူးသည်။ ထိုအခိုက် သူဘာကိုရွေးချယ်ရမလဲ မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ ကျွန်တော် ဘာကို ကျင့်ကြံသင့်လဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း စဉ်းစားလိုက်ဦး၊ သုံးရက်အတွင်း အဖြေတစ်ခု ပြန်ပေး” ချူဖုန်း ပြုံးကာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပါဆရာ”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>နေ့လည်စာစားပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ချိုက်ယီအတွက် ကျင့်စဉ်ဖန်တီးရန် တွေးတောနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကခုန်ခြင်းတာအို၌ နည်းစနစ်များစွာ ရှိသည်။ အရေးကြီးဆုံးက အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံရမည့် နည်းလမ်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း အတွေးလွန်ပြီး ခေါင်းပင်ကိုက်လာသည်။ နောက်ဆုံး၌ ချိုက်ယီတွင် ပြဿနာတစ်ခုရှိသည်။ သူမအတွင်း၌ အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးရှိသည်။ သူမက သာမန်နည်းစနစ်များကို မကျင့်ကြံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းက ဒုတိယဝိညာဉ်က သူမမွေးကတည်းက ရှိလာခြင်းလား၊ စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အစီအစဉ်လား မသိသေးပေ။ တစ်ခုရှိသည်မှာ ထိုဝိညာဉ်၌ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက သူ့တပည့်ချိုက်ယီနှင့် လုံးဝကွဲပြား၏။  ယခု ချိုက်ယီက သူ့တပည့်ဖြစ်နေပေပြီ။ ဆရာတစ်ပါးအနေဖြင့် သူမဘေး၌ ရပ်တည်ပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးရပေမည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်က နှေးကွေးစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း တစ်နေ့လုံး စဉ်းစားနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်း သူ ယခင်ဘဝက ဖတ်ဖူးသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်းနည်းစနစ်များကို စဉ်းစားထားသည့်အပြင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏စာကြည့်တိုက်မှ ယခင်ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မှတ်စုများကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမှတ်စုများက သာမန်မဟုတ်ပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာများပေ။</p> <p> </p> <p>ဖတ်ရှုသူ၏ အဆင့်ပိုမြင့်လေ ပို၍ မြင်နိုင်လေဖြစ်သည်။ ယခု ချူဖုန်း နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏မှတ်တမ်းများကို ဖတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ယခင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက အနည်းငယ်သာ ချန်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထိုစကားလုံးများကလည်း စစ်မှန်နတ်ဘုရားတံဆိပ်တော် သဘောတရားနှင့်သက်ဆိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်း ချူဖုန်း စဉ်းစားနေသည်ကိုမြင်သော် မနှောင့်ယှက်ပေ။</p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနော် စာကြည့်တိုက်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားရတာလဲ။ ဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်နဲ့ တိုက်ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချိုက်ယီ၏ အခြားဝိညာဉ်က အတော်လေးစွမ်းအားကြီးသဖြင့် သူမလေ့ကျင့်ရမည့် နည်းစနစ်ကလည်း နတ်ဘုရားအာရုံနှင့် ဝိညာဉ်အပေါ်တွင် အထူးပြုရပေမည်။</p> <p>ချိုက်ယီ၏ဝိညာဉ် ခိုင်ခန့်လာသည်နှင့်အမျှ အခြားဝိညာဉ်ကို ပို၍ တိုက်ထုတ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို စဉ်းစားရင်း ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ ချိတ်စည်းဆယ့်နှစ်ခုပျက်စီးသွားရင် အခြားဝိညာဉ်ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ချင်ပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>တိကျသည့် ဦးတည်ချက်နှင့်အတူ ချူဖုန်း  ချိုက်ယီ၏နည်းစနစ်အတွက် ကန့်သတ်ချက်ကို ‌ကျဉ်းမြောင်းပြီး ရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူအတွေးနက်နေစဉ် ရင်းနှီးနေသည့် အသံတစ်သံက လာရောက်နှောင့်ယှက်၏။</p> <p>“တပည့်ဟန်ပင်း ဆရာ့ကို တွေ့ခွင့် တောင်းပါတယ်”</p> <p>“ဝင်လာခဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း သူ့အလုပ်ကို ခဏရပ်ပြီး တံခါးကို ကြည့်လိုက်၏။ တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ ဟန်ပင်းက လေးစားစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save