Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၃) ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးဘုရား စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း နည်းစနစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း သင်ယူချင်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”</p> <p>ချူဖုန်းက နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဟန်ပင်းက ရိုသေစွာ ဖြေပါ၏။</p> <p>“ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ ဆရာ။ တပည့်အနေနဲ့ အသက်ရှည်ရှည်‌နေနိုင်မဲ့ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူလိုပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ စိုက်ပျိုးတဲ့ လက်စွဲစာအုပ်ကိုလည်း သင်ယူခြင်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက နားထောင်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ပြောပါဦး”</p> <p>ဟန်ပင်းက ဖြေသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို နားထောင်ပြီးတော့ ကျွန်တော်ဟာ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့လို ပါရမီရှင်တွေနဲ့အတူ အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခက်ခဲလွန်းပါတယ်‌”</p> <p>“ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်ပြီး ထာဝရအသက်ရှည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုကို သင်ယူချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မတွေလောက် ပါရမီမပါတဲ့အတွက် အချိန်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ကိုပဲ အသုံးချပြီး ပိုသန်မာလာအောင် လုပ်ဆောင်သွားမယ်လို့‌တွေးထားပါတယ်”</p> <p>“မင်းက ဒီလောက်အထိ အမြင်ရှိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး”</p> <p>ချူဖုန်း စနောက်လိုက်၏။</p> <p>“နောက် ခုနစ်ရက်နေရင် ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းအတွက် စိတ်ကျေနပ်စရာ အဖြေတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ဟန်ပင်းက စကားအဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>စာကြည့်ခန်းတံခါး ပိတ်သွားပြီးနောက် ချူဖုန်း၏ အတွေးတို့သည် ချိုက်ယီအတွက် ကျင့်စဉ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွား၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ကို သန်မာစေရန်အတွက်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>လွတ်လပ်စွာ အသွင်ပြောင်းခြင်း နည်းစနစ်၊ နတ်ဆိုးဘုရားပညာရပ်နှင့် အခြားသော နည်းစနစ်များက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ရပြီ”</p> <p>ချူဖုန်းသည် နည်းစနစ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဖရိုဖရဲစိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း နည်းစနစ်ပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်၏။ ဖရိုဖရဲဟင်းလင်းပြင်ရှိ မြင့်မြတ်ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီး တစ်ပတ်လည်တိုင်း ဝိညာဉ်သည် အဆင့်တစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီး၍မရသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချိုက်ယီ ကျင့်ကြံနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းကို မွမ်းမံပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။ အကြောင်းမှာ ချိုက်ယီသည် ထိုပညာရပ်၏ မူရင်းကျင့်ကြံသူနှင့် ကွာခြားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဖက်တီးလေးအတွက် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ အင်မော်တယ်စားဖိုမှူး ကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည့် ယခင်အတွေ့အကြုံအရ ဤနည်းစနစ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရမည်မှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ချူဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်အတွင်း၌ပင် ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီ ချူဖုန်းသည် စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီးငါးလုံးကို ရေးသားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဖရိုဖရဲနတ်ဆိုးဘုရား စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း နည်းစနစ်’</p> <p>ညနေစောင်းတွင် သူသည် ထိုနည်းစနစ်ကို ရေးသား၍ ပြီးဆုံးသွား၏။ သို့သော် ဤစိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း နည်းစနစ်သည် ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးဘုရား၏ စိတ်ကူးပုံဖော်ပုံကားချပ်နှင့် တွဲဖက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ သို့သော် သူ ၎င်းကို ဆွဲရန် အလျင်မလိုသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အစား  တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဟုန်မန်ခရမ်းရောင်ချီ ကို ကြည့်ရန် နတ်ဘုရားအာရုံကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက်  ဒန်တျန်း အတွင်းရှိ ဟုန်မန်ခရမ်းရောင်ချီအားလုံးကို စုစည်းကာ ဖရိုဖရဲအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲရန် စတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်များက တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>လကွယ်ပြီး နေထွက်လာသည်။ ပြတင်းပေါက်ကြားမှ နေရောင်ခြည်က ချူဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဒန်တျန်းအတွင်းရှိ ဟုန်မန်ခရမ်းရောင်ချီသည် ဖရိုဖရဲ အစုအဝေးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုအရာက သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်း ဤလုပ်ရပ်ကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဖရိုဖရဲချီများသာ ပေါက်ထွက်သွားပါက သူ့ဒန်တျန်း ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု  ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိနေပါသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပြီး အဆိုးဆုံး တစ်ကိုယ်လုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် စမ်းသပ်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။</p> <p>မကြာမီပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေမှုများမှာ ဟုန်မန်ခရမ်းရောင်ချီအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“ခရမ်းရောင်က ပိုပြီးတော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ”</p> <p>ချူဖုန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာဦးမူလအစ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် တာအို၏ အနှစ်သာရကို အသုံးပြုကာ စာရွက်အလွတ်ပေါ်တွင် စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ မွန်းတည့်ချိန်တွင်</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်း၊ ချင်းချင်းနှင့် အခြားသူများသည် ချူဖုန်း ထွက်လာမည်ကို စောင့်ရန် စာကြည့်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချူချိုက်ယီအား မည်သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုး ပေးမည်ကို လူတိုင်းက သိချင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ထဲက မည်သူမှ ကခုန်ခြင်းကို အခြေခံထားသည့် ကျင့်စဉ်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။</p> <p> </p> <p>ကျွိ</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် လက်ထဲတွင် စာလိပ်နှစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>လူတိုင်းက ချူဖုန်းကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ထကြပါ”</p> <p>ချူဖုန်း၏ အကြည့်က လူအုပ်ထဲရှိ ချိုက်ယီပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ ချိုက်ယီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုထက် သိလိုစိတ်က ပို၍ ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူများနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသည်။ သို့သော် ကကွက်များဖြင့် ကျင့်ကြံသောသူကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကုန်းစုန်းဓားအကပုံကားချပ်ပဲ။ ဒီထဲမှာ ဓားအကအတွက် ကျင့်စဉ်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက စာလိပ်တစ်ခုကို ချိုက်ယီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>စာလိပ်ကို ရရှိပြီးနောက် ချိုက်ယီသည် ၎င်းကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အထဲတွင် ဓားအကကို ဖျော်ဖြေနေသည့် လူတစ်စု၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲပြီး ၎င်း၏ ဘေးတွင် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားထားသည်။</p> <p>“ရှေးယခင်အခါက ကုန်းစုန်းမျိုးနွယ်မှ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူး၏။ သူမ၏ ဓားအကမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အံ့ဩမှင်သက်စေခဲ့သည်။ ယခင်ဧကရာဇ်၏ အပျိုတော်ရှစ်ထောင်တို့ထဲတွင် ကုန်းစုန်းဓားကကွက်များသည် လူအားလုံး၏ ထိပ်တွင် ရှိခဲ့သည်”</p> <p>ချိုက်ယီအတွက် ၎င်းသည် သာမန်ဓားအက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပင်။ ထူးခြားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ၎င်း၏ဘေးရှိ ကဗျာဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကဗျာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အားကောင်းသည့် စာပေစွမ်းအင် ကို သူမ ခံစားနိုင်၏။ ၎င်းမှာ သူမ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသည့် အရာပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း အခြားသူများအတွက်မူ ၎င်းသည် ထူးခြားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်၏။</p> <p>နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲပင်း ၎င်းကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းချီကားထဲရှိ ပုံရိပ်များသည် ဓားဖြင့် ကခုန်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားပညာရပ်တစ်ခုကို ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>သူမကိုယ်တိုင်ပင် ၎င်းကို သင်ယူလိုစိတ် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>“မင်း နားမလည်တာ ရှိလား”</p> <p>ချူဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချိုက်ယီက ရိုသေစွာဖြင့်  ဖြေပါ၏။</p> <p>“ဆရာ၊ ကျွန်မ ဘာထူးခြားချက်မှ မမြင်ရပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါဦး”</p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း မမြင်ရတာ ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒီစာလိပ်က သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို နားလည်ဖို့ အားကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံ လိုအပ်တယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ အချိန်ဖြုန်းဖို့  အရာတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည့်အတွက် အကြီးအကဲပင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ဒါက သာမန်ကားချပ် မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချိန်ဖြုန်းဖို့အတွက်ပဲ သုံးနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ရှင်းပြသည်။</p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံက လုံလောက်အောင် မသန်မာရင် ဒါက သာမန်ဓားကကွက်တစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံက အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဒီဓားအကကို အသုံးပြုပြီး ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါက ချိုက်ယီအတွက် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်။ အခုကစပြီး သူ့ရဲ့ အဓိက လေ့ကျင့်မှုက ဒီဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဓားအကကျတော့ အထောက်အပံ့ကျင့်စဉ်ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားပြီးနောက် မည်သူမျှ မှားယွင်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ ချိုက်ယီတွင်လည်း ကန့်ကွက်စရာမရှိပေ။ သူမ၏ အကြည့်သည် အခြားစာလိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်နေ၏။</p> <p>ချူဖုန်းက ထိုစာလိပ်ကို သူမထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကမ်းပေးလိုက်ရာ ချိုက်ယီသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူကာ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဖရိုဖရဲစိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းနည်းစနစ်”</p> <p>သူမ၏ ကျယ်ပြန့်သော အတွေ့အကြုံအရ အကြီးအကဲ ပင်းသည် ထိုစာလိပ်၏ မူလအစကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွား၏။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးဘုရား စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းနည်းစနစ်ပဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက အမှန်ပြင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီပန်းချီကားထဲမှာ နတ်ဆိုးဘုရားမှ မပါတာ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ကူးပုံဖော်ရမှာလဲ” အကြီးအကဲပင်း ပန်းချီကားထဲမှ ဝရုန်းသုန်းကား မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သံသယများဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် သိလာပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>ချူဖုန်း ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ကမ္ဘာဦးမူလအစဆန္ဒကို ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရားအာရုံမျိုးစေ့တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းပြီး ချိုက်ယီ၏ နဖူးကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ချိုက်ယီ နောက်သို့ လန်ကျသွားသော်လည်း ချင်းချင်း လျင်မြန်စွာ ဖမ်းထိန်းလိုက်၏။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက  ပြောသည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ချိုက်ယီထဲကို နတ်ဘုရားအာရုံ မျိုးစေ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထည့်ပေးလိုက်ရတာလဲ။ သူက သာမန်လူသားလေ။ သူ့ဝိညာဉ်က ဌာနမှူးချူရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ”</p> <p>သို့သော် သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချိုက်ယီသည် အကြီးအကဲပင်း စိတ်ကူးထားသလို ခေါင်းပေါက်ကွဲထွက်မည့် လက္ခဏာမပြဘဲ မတ်မတ်ပြန်ရပ်လိုက်၏။</p> <p>“ဒါ… ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်က သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်တစ်ယောက် ရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံကို ခံနိုင်ရည် ရှိတာလား။ သူက တကယ်ပဲ သေမျိုးလူသား ဟုတ်ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>“ချိုက်ယီက တကယ်ပဲ သာမန်လူသားလေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ ဝိညာဉ်က တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုထက် ပိုပြီး သန်မာတယ်”</p> <p> </p> <p>ပညာရပ်ကို မလွှဲပြောင်းပေးမီ၊ ချိုက်ယီ ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးဘုရား စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း နည်းစနစ်ကို မည်သို့ ကျင့်ကြံရမည်ကို ချူဖုန်း စဉ်းစားသေးသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ ၎င်းကို နတ်ဘုရားအာရုံ မျိုးစေ့တစ်ခုဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှတ်တမ်းတင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>ချူဖုန်း၏ အမြင်တွင် ချိုက်ယီ၏ ဝိညာဉ်သည် အထူးအဆန်း မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ တပည့်များနှင့် ယှဉ်လျှင် သာမန် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့်ယှဉ်လျှင် သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် အဆင့်တစ်ခု မြင့်မားနေပါသည်။</p> <p>ယခုအခါတွင် ချူဖုန်းသည် ချိုက်ယီ နိုးလာမည်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save