Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၄) ဟန်ပင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူချိုက်ယီ၏ အသိစိတ်မှာ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်း လွင့်မျောနေစဉ် ရုတ်တရက် ဆရာဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဖရိုဖရဲခေတ်ကာလမှာ မိုးမြေမပေါ်ထွန်းခင် ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးဘုရား သုံးထောင်တည်ရှိခဲ့တယ်။ နတ်ဆိုးဘုရား တစ်ပါးစီတိုင်းက မဟာတာအိုတစ်ခုကို နားလည်ထားကြတယ်”</p> <p>“ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ဖရိုဖရဲနတ်ဆိုးဘုရားစိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းနည်းစနစ်ကို အမွေပေးမယ်။ မင်းအနေနဲ့ ဖရိုဖရဲစိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းကားချပ်ကို နားလည်ဆင်ခြင်ပြီး နတ်ဆိုးဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ယူရမယ်။ အနည်းဆုံး တစ်ပါးပါးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရတာနဲ့ အဲဒီနတ်ဆိုးဘုရားရဲ့ တာအိုဥပဒေသနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးချနိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကလည်း ပိုပြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းအတွင်း၌ တစ်နာရီတိတိ ကုန်ဆုံးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချိုက်ယီ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်း၍ ချူဖုန်းကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်၏။</p> <p>“ပညာရပ်ကို သင်ကြားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ချူဖုန်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အခုလောလောဆယ်  နားမလည်တာ ရှိလား”</p> <p>ချိုက်ယီ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... ဖရိုဖရဲစိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းကားချပ်ထဲကနေ နတ်ဆိုးဘုရားတစ်ပါးရဲ့ တည်ရှိမှုကို တပည့် ဘယ်လိုရှာဖွေရမလဲ”</p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးကာ ပြောသည်။</p> <p>“ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားအာရုံမျိုးစေ့ တစ်ခု ချပေးထားတယ်။ မင်းသာ မိုးမြေရဲ့ အရာခပ်သိမ်းကို နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်မယ်ဆိုရင် စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းကားချပ်ထဲက နတ်ဆိုးဘုရားကို အလိုလို အာရုံခံမိပြီး ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ တပည့်မှာ နောက်ထပ် သံသယ မရှိတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ချိုက်ယီ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် အခြားစာလိပ်တစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ပြီး တစ်ဖက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုနေရာရှိသူများလည်း သူတို့စကားဝိုင်းကို ကြားပြီး ဖရိုဖရဲနတ်ဆိုးဘုရားစိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း နည်းစနစ်ကို စပ်စုချင်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ မေးမြန်းကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ချိုက်ယီ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစဉ်ကိုသာ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>“ကဲ... အားလုံး လူစုခွဲလို့ ရပြီ။ ငါ ဟန်ပင်းအတွက် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရေးပေးဖို့ ကျန်သေးတယ်”</p> <p>ချူဖုန်း ပြောပြီး စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။ သူ ထိုင်လိုက်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် အကြီးအကဲပင်း  လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ ဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဌာနမှူးချူ... ဒီစာကြည့်ခန်းထဲမှာ နေလာတာ ခုနစ်ရက်တောင် ရှိပြီပဲ။ စိတ်ကြည်လင်သွားအောင် လက်ဖက်ရည်လေး သောက်ပါဦး”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ပြောရင်း ချူဖုန်းအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချူဖုန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ တစ်ငုံသောက်ကာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟန်ပင်းကို ဘယ်လို ကျင့်စဉ် ပေးရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် အချိန်သိပ်မယူရပါဘူး ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲပင်း အလိုလို မေးလိုက်မိသည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီည‌ရော ခြေထောက်ဆေးပေးရမလား”</p> <p>“ဒီညတော့ မဟုတ်ဘူး... မနက်ဖြန်ကျမှ ဆေးတာပေါ့”</p> <p>ချူဖုန်း လက်ဖက်ရည်နောက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းကားချပ်ကို ရေးဆွဲခြင်းနှင့် ချိုက်ယီအတွက် ကျင့်စဉ်ရေးသားခြင်းတို့က စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ခမ်းစေသည်။ သို့သော် ဟန်ပင်းအတွက်  ကျင့်စဉ် ပြင်ဆင်ပေးခြင်းမှာ သူ့စိတ်ကို အပန်းပြေစေပါ၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် ချူဖုန်း တွေးနေသည်ကို မသိပေ။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဌာနမှူးချူကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး”</p> <p>“အင်း”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ချူဖုန်း စုတ်တံကို ယူကာ စာရွက်အလွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် အသက်ရှည်ကျမ်း ဟူသည့် စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရေးသားလိုက်၏။</p> <p>ဤကျင့်စဉ်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ကွမ်ချန်ဇီ ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ငယ်ရွယ်သော ရုပ်ရည်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး လိပ်ပမာ အသက်ရှည်နိုင်သောကြောင့် အသက်ရှည်ကျမ်းဟု ခေါ်ကြသည်။</p> <p>ချူဖုန်း အသက်ရှည်ကျမ်းကို တစ်ရက်တည်းနှင့် အပြီးသတ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ဟန်ပင်းအတွက် လိုအပ်မည့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်းဆိုင်ရာ လက်စွဲစာအုပ်ကို ပြုစုသည်။</p> <p>အပြီးသတ်တွင် ထိုစာအုပ်ပေါ်၌ စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးလိုက်၏။</p> <p>‘စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဆိုင်ရာ ကောက်နုတ်ချက်’</p> <p>“ပြီးပြီ”</p> <p>ချူဖုန်း လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးပြီး အပြင်က ဝင်လုဆဲဆဲ နေကို ကြည့်ကာ စာအုပ်နှစ်အုပ်လုံးကို ယူ၍ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။</p> <p>ထိုညတွင် အကြီးအကဲပင်းမှာ သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန်အတိုင်း ရောက်လာ၏။</p> <p>ချူဖုန်း ဖြူစင်သည့် ခြေဆေးမှုကို  ပြန်ခံစားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူ ချင်းချင်း မှတစ်ဆင့် ဟန်ပင်းကို လာတွေ့ရန် ခေါ်လိုက်၏။</p> <p>မကြာမီမှာ ဟန်ပင်းနှင့် ချင်းချင်းတို့ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ချူဖုန်း စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ မြောင်တောင် မှာ ဆေးဘက်ဝင်အပင် စိုက်ခင်းတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက စွန့်ပစ်ထားတာ ကြာပြီ။ မင်းက စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ စိုက်ပျိုးရတာ ဝါသနာပါတယ်ဆိုတော့ စိုက်ခင်းတွေကို ဒီနေ့ကစပြီး မင်းပဲ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ရမယ်”</p> <p>ဟန်ပင်း ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်လာသည်မှာ တစ်လခွဲပင် မပြည့်သေးမီ မြင့်မြတ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရလိုက်ရုံသာမက စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများကိုပါ လွှဲအပ်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။</p> <p>‘စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေသာ အဆက်မပြတ် ရနေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ငါ သေချာပေါက် မဟာသူတော်စင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ’</p> <p>“သင်ကြားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဆရာ့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး”</p> <p>ဟန်ပင်း ချူဖုန်းကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်၏။</p> <p>ချူဖုန်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်ဆိုသည်။ “ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ။ ငါ မင်းကို အားကိုးနေတယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။ ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး”</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ ဟန်ပင်း လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် ထွက်ခွာသွားသော ဟန်ပင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဌာနမှူး... ဟန်ပင်းနဲ့ ချိုက်ယီ၊ ဘယ်သူက အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး အောင်မြင်မှု ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်လဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက်ပင်။</p> <p>“ဘယ်သူက ပိုခရီးပေါက်မလဲဆိုတာ တပ်အပ် မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်မလေးချိုက်ယီကတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု ရှိလာမှာ သေချာတယ်။ သူ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးကို ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာ ငါတောင် သိချင်မိတယ်”</p> <p>“လျှို့ဝှက်ချက်”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း၏မျက်နှာတွင် အတင်းအဖျင်း နားထောင်ချင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p>“အချိန်တန်ရင် မင်း သိလာမှာပါ”</p> <p>ချူဖုန်းသည် သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် ထပ်မလုပ်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ချိုက်ယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက အခြားဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သေချာမသိသေးပေ။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းလည်း  အတင်းအကျပ် မမေးတော့ပါ။ သူမ ခဏတာ စပ်စုချင်စိတ်ကြောင့်သာ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တပည့်သစ်နှစ်ယောက် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တစ်ချိန်က တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော နေရာလေးမှာ အသက်ဝင် စည်ကားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် အကောင်းစားဝိုင်ကို ယခုထိ မထုတ်လုပ်နိုင်သေးသော်လည်း ချူဖုန်း၏လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပို၍ တက်ကြွလာပါ၏။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ယခင်အတိုင်းပင် ညဘက်တွင် ကျင့်ကြံပြီး နေ့ဘက်တွင် အနားယူသည်။</p> <p>ချိုက်ယီမှာမူ ချင်းချင်းနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများကို မကြာခဏ မေးမြန်း၏။</p> <p>အားလုံးထဲတွင် အလုပ်အရှုပ်ဆုံးမှာ ဟန်ပင်းပေ။ နေ့ဘက်တွင် စိုက်ခင်းများကို ဂရုစိုက်ရပြီး ညဘက်တွင် ကျင့်ကြံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်တစ်ဦးတည်းသာ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ ခဏခဏ ထွက်သွားလေ့ရှိပြီး ပြန်လာတိုင်း အားအင်များ ပြည့်ဝနေတတ်၏။</p> <p>တစ်လအကြာတွင်၊</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ်နှစ်ခု  မြောင်တောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့ မြေပြင်ပေါ် ရောက်သည့်အခါ ယဲ့ပေ့ရွှမ်နှင့်တိုးတော့၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ စီနီယာအစ်မလွီ၊ ခင်ဗျားတို့ အစောကြီး ပြန်ရောက်လာကြတာလား”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသူများမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှောင်ချန်း နှင့် လွီယွဲ့အာတို့ ဖြစ်ပါ၏။</p> <p>ရှောင်ချန်း ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။“ဖုန်းလိုင် ဓား‌ဆွေးနွေးပွဲ  အကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်ကွာ။ မဟုတ်ရင် ကံအခွင့်အလမ်းတစ်ခု ရလိုက်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းဖူးသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ရှောင်ချန်း၏ စကားထဲက ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်ကိုကြီး။ ဖုန်းလိုင်ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရခဲ့တာပေါ့”</p> <p>ရှောင်ချန်း ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဆေးပညာဌာနကို သွားမလို့ပါ”</p> <p>ရှောင်ချန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သွားလေ။ ငါ ဆရာ့ကို အရင်သွားပြီး ဂါရဝပြုလိုက်ဦးမယ်”</p> <p>“ညကျမှ တွေ့ကြမယ်နော် အစ်ကိုကြီး”</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ဆေးပညာဌာနဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>လွီယွဲ့အာသည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ကြည့်ရတာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ အခု တာအို လက်တွဲဖော် ရှိနေပြီ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချန်းက သူမစကားကို ကြားသော် ပြုံးလိုက်သည်။ “သူ အရင်ကထက် ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွတဲ့နေပုံပဲ။ ဆေးပညာဌာနက ဘယ်ဂျူနီယာညီမလေးကများ သူ့စိတ်ကို ဖမ်းစားထားတာပါလိမ့်”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရယ်မောပြောဆိုရင်း ချူဖုန်း၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။</p> <p>ထိုစဉ် ယဲ့ပေ့ရွှမ် ဆေးပညာဌာန၏ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယခုဘဝတွင် နောင်တမရစေရန် သူသည် အရင်ဆုံး စတင်လှုပ်ရှားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါ၏။</p> <p>ဖုန်းချုံယွီ ဆေးပညာဌာနသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့မှာပင် သူ သွားမိတ်ဆက်ထားသည်။</p> <p>ယခင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်များကို အသုံးချကာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ဖုန်းချုံယွီနှင့် သူငယ်ချင်းကောင်းများဖြစ်လာပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာ၏။</p> <p>သူ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တပည့်အချို့က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ယဲ့၊ ရောက်လာပြီလား။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်  “အင်း”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ယဲ့၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် “စားပြီးပြီ။”</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူ ရင်းနှီးနေသော လူရိပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချုံယွီသည် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုယဲ့၊ ကျွန်မ ဒီမှာ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။</p> <p>ဖုန်းချုံယွီ၏ အနားသို့ ရောက်ခါနီးမှာပင် အနီးအနားမှ  အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုယဲ့၊ အစ်ကို့အတွက် စာတစ်စောင် ရောက်နေတယ်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save