Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၅) ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စာ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် သူ့ထံ စာလာပို့သော တပည့်ကို ဇဝေဇဝါမျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုတပည့်က ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေ၏။</p> <p>“ဒါ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနက စီနီယာအစ်ကိုယဲ့လင်ရှောင် ကျွန်တော့်ကို လာပေးခိုင်းတာပါ။ အစက သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနကို သွားပို့မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စီနီယာက အခုတလော ဆေးပညာဌာနမှာပဲ ရှိနေတတ်တယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ဒီကိုပဲ တိုက်ရိုက်လာခဲ့တာပါ”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ယဲ့လင်ရှောင်...”</p> <p>ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့အားသင့်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပသွားသည်။</p> <p>ယဲ့လင်ရှောင်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိပါ၏။ ထိုသူက ယဲ့မျိုးနွယ်စု၏ လူငယ်မျိုးဆက်တွင် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦးပေ။</p> <p>အကယ်၍ ယခုဘဝတွင် သူ့စီနီယာအစ်ကိုကြီး သာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့လျှင် ယဲ့လင်ရှောင်သည် နှစ်တစ်ရာအတွင်း ဝမ်တောက် ကျောင်းတော်၏ ထိပ်သီးပါရမီရှင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူသည် ဓားသူတော်စင်ဘိုင်ယွင်ပြီးနောက် ယဲ့မျိုးနွယ်စုမှ ဓားသူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်ဘဝက ယဲ့ပေ့ရွှမ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယဲ့လင်ရှောင်လည်း ထိုအဆင့်သို့ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် အနေအထားတွင် ရှိခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကို ဘိုင်ယွင်မြို့တော် ယဲ့မျိုးနွယ်စု၏ ဝပ်နေသောနဂါးနှင့် ပုန်းကွယ်နေသောဖီးနစ် ဟုပင် တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>သို့သော် ယခင်ဘဝ၌ သူသည် ဤမျိုးနွယ်တူအစ်ကိုနှင့် နှစ်တစ်ရာကျော်ကြာမှသာ အဆက်အဆံ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့ ယဲ့မျိုးနွယ်စုနှင့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်ဖြစ်သည့် ယဲ့လင်ရှောင်သည် ယဲ့ပေ့ရွှမ်တို့ကဲ့သို့ မျိုးနွယ်စုခွဲများကို အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လေ့ရှိ၏။</p> <p>ယခုလို သူ့ထံမှ စာတစ်စောင် ရလာခြင်းမှာ မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စပင်။</p> <p>“ကျေးဇူးပဲ ဂျူနီယာညီလေး။ ညီလေးနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”</p> <p>“ကျွန်တော့်နာမည် လီဝေ ပါ။ စီနီယာအစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>“လာပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ ညီလေးလီ။ နောက်ကျရင် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်တာရှိရင် ငါ့ဆီလာခဲ့၊ အခမဲ့ လမ်းညွှန်ပေးမယ်”</p> <p>သူသည် တစ်ပါးသူအပေါ် ကျေးဇူးတင်ရမည်က်ို မနှစ်သက်သဖြင့် အသေးအဖွဲလေးပင် ဖြစ်ပါစေ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပေးဆပ်တတ်သူ ဖြစ်၏။</p> <p>လီဝေ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပီတိများ ဖုန်းလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုယဲ့။ နောက်ဆိုရင် လမ်းညွှန်မှုခံယူဖို့ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p>သူသည် ဂျူနီယာညီမလေးဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အလိုက်တသိဖြင့် ပြော၏။ “စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ သွားခွင့်ပြုပါဦး”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ ဂရုစိုက်သွားပါ”</p> <p>လီဝေ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ပေ့ရွှမ် သူ့လက်ထဲမှ စာအိတ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းချုံယွီ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာပါ၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကိုက ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနရဲ့ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိတာလားဟင်”</p> <p> </p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသည် တစ်တိုင်းပြည်လုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားသော်လည်း ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနမှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီး ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>တပည့်အများစု၏ စိတ်တွင် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန နည်းတူ အကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆထားကြ၏။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။ “ကိုယ်တို့က မျိုးနွယ်တူ ညီအစ်ကိုတွေလေ။ ဒါပေမဲ့ သူက တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်က ဆင်းသက်လာတာ၊ ကိုယ်ကတော့ မျိုးနွယ်စုခွဲကလေ”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ရွှေရောင်အနားကွပ် ဖိတ်စာတစ်စောင်နှင့် စာတစ်စောင် ပါရှိနေ၏။</p> <p>ဖိတ်စာကို ခဏဘေးဖယ်ထားကာ စာကိုသာ အရင်ဖွင့်၍ သေချာစွာ ဖတ်လိုက်သည်။</p> <p>‘ညီလေး ပေ့ရွှမ် ထံသို့၊</p> <p>ဒီနှစ် ရှစ်လပိုင်း ဆယ့်ငါးရက်နေ့မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော်ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့အတိုင်း ကျင်းပသွားမှာ။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ယဲ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်တွေ ဖြစ်လို့ မျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်စား ပြုသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ မင်းအနေနဲ့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဆရာတူတပည့်တွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဘိုင်ယွင်မြို့ကို အတူတူသွားကြရအောင်။ ဒါမှလည်း မင်းတို့ မျိုးနွယ်ခွဲက ပင်မမျိုးနွယ်ထဲကို ပြန်လည် ပူးပေါင်းနိုင်မှာ’</p> <p>စာဖတ်ပြီးနောက် ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်နှာတွင် စဉ်းစားတွေးတောဟန် ပေါ်လာသည်။  ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော် အကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားပါ၏။</p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့သည် ဘိုင်ယွင်တောင်တန်း၏ ထိပ်တွင် တည်ရှိပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ရှားပါးသတ္တုရိုင်းများ ပေါကြွယ်ဝပါသည်။</p> <p>ပွဲတော်ကျင်းပသည့် အချိန်တွင် ရှားပါးရတနာများနှင့် ဆေးလုံးများကို ထုတ်ဖော်ပြသတတ်၏။</p> <p>သူ့မိသားစုမှာ သံနက်လျှိုမြောင်တွင် နေထိုင်ကြပြီး ထိုနေရာမှာ အဆင့်မြင့် သံရိုင်းများ ထွက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မျိုးနွယ်ခွဲသည် ထိုနေရာ၌ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း သံနက်လျှိုမြောင်၌ အဆင့်မြင့်သံရိုင်းများ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလာသဖြင့် ယဲ့မျိုးနွယ်စုအတွင်း သူတို့အဆင့်အတန်းမှာ အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားပြီး ပင်မမျိုးနွယ်၏ ပစ်ပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် သံနက်လျှိုမြောင်မှ ယဲ့မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ဘဝရပ်တည်နိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလာပြီး အနီးနားရှိ အင်အားစုများထံ၌ ဖိနှိပ်ခံရတော့၏။</p> <p>“ဝိုး...”</p> <p>ဖုန်းချုံယွီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်ပြောသည်။ “စီနီယာအစ်ကို ပေ့ရွှမ်၊ အစ်ကိုက ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော် ရဲ့ ဖိတ်စာကို တကယ်ရတာပဲ။ ကျွန်မကိုလည်း ဗဟုသုတရအောင် ခေါ်သွားလို့ ရမလားဟင်”</p> <p>သူမ၏ အသံကြောင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ ဖုန်းချုံယွီ၏ မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ညှင်သာစွာဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ရတာပေါ့”</p> <p>“ဟေး”</p> <p>ဖုန်းချုံယွီသည် ပျော်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေတော့၏။ သူမ ဖုန်းချီတောင်မှာ နေစဉ်က ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော် အကြောင်း ကြားဖူးပြီး ပွဲတော်ကျင်းပတိုင်း ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ရတနာများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်ကို သိထားသည်။</p> <p>သူမ၏ စုဆောင်းထားသော ငွေကြေးအနည်းငယ်နှင့် ဘာမှ ဝယ်မနိုင်လျှင်တောင်မှ ဗဟုသုတအတွေ့အကြုံ ရရှိသည်ကပင် ကောင်းလှပါ၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချုံယွီ၏ ဖြူစင်ရိုးသားသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း မသိမသာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဖုန်းချုံယွီသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ပါးသွားပြီး ယဲ့ပေ့ရွှမ် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားရာ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်ကိုပေ့ရွှမ်က ဘာကြောင့် သူမကို ဒီလောက်အထိ အလိုလိုက်နေသလဲဆိုတာ  မသိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကိုတော့ သိထားသည်။</p> <p>သူမဘက်က ရှက်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း အပြင်လောကသို့ သွားလျှင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရန် ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးထားသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဖုန်းချုံယွီသည် စီနီယာအစ်ကိုယဲ့ကို သူမ၏ ခံစားချက်အား ဖွင့်ပြောရန် မဝံ့ရဲဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ခံရသောအခါ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး စိတ်ထဲရှိရာကို လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို ပေ့ရွှမ်။ အစ်ကိုက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပန်းသီးတစ်လုံးလို နီရဲသွားပြီး ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ကွယ်ပျောက်အောင် ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးထွက်သွား‌တော့၏။</p> <p>ထိုရင်းနှီးနေသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ရင်ထဲ၌ ကြည်နူးသွားသည်။ ယခင်ဘဝကလည်း ချုံအာနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ “အစ်ကိုက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ” ဆိုသည့် စကားနှင့် စတင်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချုံယွီ ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ယဲ့ပေ့ရွှမ် နောက်မှ လိုက်မသွားတော့ပေ။ ထိုအစား ဖိတ်စာကို သိုလှောင်အိတ်ထဲ ထည့်ကာ သီချင်းလေး တအေးအေးနှင့် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနဆီသို့ ပျံသန်းသွား တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ၊ ကျွန်တော် ပြန်လာပါပြီ။”</p> <p>အဓိက နေအိမ်အတွင်း၌ ချူဖုန်းသည် ရှောင်ချန်းနှင့် စကားပြောနေစဉ် ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>အားလုံးက ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက လှမ်းစလိုက်၏။</p> <p>“ပေ့ရွှမ်၊ မင်း ကြည့်ရတာ တော်တော် ပျော်နေပုံပဲတစ်ခုခု ကောင်းတာ ဖြစ်လာလို့လား”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ပြုံးစိစိဖြင့် ဖြေသည်။“ဆရာ့မျက်စိကို ဘာမှ ဖုံးလို့မရပါဘူး။ ခုနက ချုံအာက ကျွန်တော့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက် လို့ ပြောလိုက်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>ချူဖုန်း ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီး ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို ငကြောင်တစ်ကောင်လို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ”</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“လူကောင်းလို့ ပြောခံရတာကို ဒီလောက်ထိ ပျော်နေတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”</p> <p>အကြီးအကဲ ပင်းက ကြားဖြတ်ကာပြောသည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ အဲဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ခဏတာ ပြောစရာ စကားပျောက်သွားသည်။ သူ ရှင်းပြချင်သော်လည်း ယဲ့ပေ့ရွှမ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံနှင့် ဘေးနားရှိလူများ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူကောင်းဟု ပြောခံရသည်မှာ ငြင်းပယ်ခံရခြင်း ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ကြောင်း ထျန်ရွှမ်တိုက်ကြီးတွင်တော့ ထိုစကား မရှိသေးကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p>“ဟူး... ဘဝဆိုတာ ဆီးနှင်းတွေလိုပဲ အေးစက်ဖော်မရနိုင်ပါလား”</p> <p>လူတိုင်း “....”</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးယဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်က လူကောင်းလို့ ပြောရုံနဲ့ မင်း ဒီလောက်တောင် ပျော်နေတာလား”</p> <p>ရှောင်ချန်းသည် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို ကောင်းကောင်းသိ၏။ ဤကောင်လေးသည် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၌ စွမ်းအားကြီးကျင့်ကြံသူများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကိုလခံရသူဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် အရေးကြီးကိစ္စကို သတိရသွားသည်။ “စီနီယာအစ်ကိုရှောင်၊ ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော် အကြောင်း ကြားဖူးလား”</p> <p>ရှောင်ချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ၊ သတ္တုရိုင်းတွေနဲ့ ရှားပါးရတနာတွေပြတဲ့ ပွဲကြီး မဟုတ်လား”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ပြေလိုက်၏။</p> <p>“ခုနက စီနီယာအစ်ကိုယဲ့က ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်စာတစ်စောင် ပေးသွားတယ်။ အစ်ကို စိတ်ဝင်စားတာ ရှိရင် အတူတူ သွားကြရအောင်”</p> <p>“ဘယ်တော့လဲ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်  “ရှစ်လပိုင်း ဆယ့်ငါးရက်နေ့”</p> <p>“ဒါဆို သုံးလလိုသေးတာပဲ။ သွားကြတာပေါ့”</p> <p>ရှောင်ချန်း အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ပြင်ပရေးရာဌာနမှ အကြီးအကဲပိုင်သည် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ကို စီးကာ ရောက်ရှိလာပြီး ချူဖုန်းထံ ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော် ဖိတ်စာ သုံးစောင် လာပို့၏။</p> <p>ထိုအထဲမှ တစ်စောင်မှာ ပုလဲရတနာများ စီခြယ်ထားသဖြင့် အထူးပင် တောက်ပနေသည်။</p> <p>လက်ထဲရှိ ဖိတ်စာများကို ကြည့်ကာ ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲက ဒီလောက်အထိ စည်ကားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ငါ့ဆီတောင် တိုက်ရိုက် ဖိတ်စာပို့လိုက်တယ်ဆိုတော့”</p> <p>အကြီးအကဲ ပင်းက မေးသည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ ကိုယ်တိုင် သွားမှာလား”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save