Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၆) အကြီးအကဲပင်း၊ မင်း အားလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး”</p> <p>တပည့်များ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်သော်လည်း ချူဖုန်း ချက်ချင်း သဘောမတူသေးပေ။ ထိုအစား ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို ရှောင်ချန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ချန်းအာ... မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ကြီးဆိုတော့ ဒီဖိတ်စာက မင်းအတွက်ပဲ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ရှောင်ချန်း ဖိတ်စာကို လက်ခံယူလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ဖိတ်စာအတွက် ချူဖုန်း လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အကြည့်မှာ နျဲ့ရှို့ယွမ်ထံ ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>“ရှို့ယွမ်... မင်းရော  ဝိုင်ချက်ဖို့အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းအချို့ သွားရှာချင်လား”</p> <p>“ဒါ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ တွေးနေမိတာ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် ရှောင်ချန်းလက်ထဲက ဖိတ်စာကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ဒီဖိတ်စာက မင်းအတွက်ပဲ”</p> <p>ချူဖုန်း မဆိုင်းမတွပင် ဖိတ်စာကို နျဲ့ရှို့ယွမ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် အကောင်းဆုံးဝိုင်ကို ချက်လုပ်နိုင်ရန် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပါသည်။ ယခု ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရပြီဖြစ်ရာ သူ ဤအခွင့်အရေးကို အလွန်လိုချင်မိပါ၏။</p> <p>သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ရွှီချိုက်ချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဦးလေး... ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့လို့ရမလား”</p> <p>“ရတာပေါ့၊ မင်းမပါရင် ငါက ဘယ်သူနဲ့ ဝိုင်သောက်ရမှာလဲ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဖိတ်စာကိစ္စပြီးနောက် ချူဖုန်း အားလုံးကို စားသောက်ပွဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ ရှောင်ချန်း ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ မြောင်တောင်ပေါ်ရှိ တပည့်အားလုံးမှာ သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းက တပည့်သစ် ဂျူနီယာမောင်နှမများကို အမှတ်တရလက်ဆောင်လေးများလည်း ပေးအပ်ခဲ့‌၏။</p> <p>စားသောက်ပွဲပြီးနောက် ချူဖုန်း ဝတ္ထုဖတ်ရန် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်လာလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်ခုခုလိုနေသလို ခံစားရသဖြင့် ပို၍ အနုပညာဆန်သော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာရန်အပြု အခန်းထောင့်က ဖိတ်စာပေါ်သို့ မျက်စိရောက်သွား၏။</p> <p>ချူဖုန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဖိတ်စာကို ထုတ်ယူကာ တွေးလိုက်မိသည်။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာကတည်းက ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားခဲ့သည့်ခရီးမှလွဲ၍ သူ ဝမ်တောက် ကျောင်းတော် သို့မဟုတ် ဝမ်တောက်မြို့၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှ အပြင်သို့ မထွက်ဖူးသေးပေ။</p> <p>‘လောကကြီးက ဒီလောက်ကျယ်ပြောတာကို ငါကတော့ ဘာတစ်ခုမှ မမြင်ဖူးသေးပါလား’</p> <p>ထိုသို့တွေးမိပြီး ချူဖုန်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကို မြင်ချင်၍ သူ ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော်သို့ သွားပါဦးမည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် အကြီးအကဲပင်းသည် ခြေထောက်ဆေးရန် ရေနွေးဇလုံနှင့်အတူ သူ့အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>သူ့ခြေထောက်များကို ရေစိမ်နေစဉ် ချူဖုန်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“အကြီးအကဲပင်း ခင်ဗျား အားလား”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလာသည်။ “အားပါတယ်”</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဘိုင်ယွင်မြို့ ဖလှယ်ရေးပွဲတော်ကို ကျုပ်နဲ့အတူ သွားကြရအောင်”</p> <p>ချူဖုန်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ၏။</p> <p>အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သူ ဘိုင်ယွင်မြို့သို့ သွားသောလမ်းကို မသိသလို သူ့တပည့်များနှင့်အတူ သွားရမှာလည်း အလွန်ပျင်းစရာကောင်း၏။</p> <p>ရှောင်ချန်းသာ ပါလာလျှင် သူ့နာမည်တစ်ခုတည်းနှင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချူဖုန်းသည် အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို မမှုသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပစ္စည်းကောင်းများကို ဈေးပေါပေါနှင့် ရှာဖွေရသည့် အရသာကို ခံစားကြည့်ချင်မိ၏။ အဆုံး၌ သူတွင် ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းခြင်းမျက်ဝန်း ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနနှင့် ပတ်သက်၍ ချင်းအာကို ခဏလွှဲထားရပေမည်။ သူမ ရှိနေလျှင် သူ စိတ်အေးရ၏။</p> <p>“ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ။”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း ချက်ချင်းလက်ငင်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>“ရှစ်လပိုင်း အစလောက်ပေါ့၊ အစောကြီး သွားပြန်တော့လည်း လုပ်စရာရှိဘူးလေ” ချူဖုန်း အေးအေးလူလူ ခရီးသွားချင်ရုံသာ။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက  ဖြေသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ကျွန်မ သားရဲထိန်းဌာန ကို သွားပြီး ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင် သွားရှာလိုက်မယ်။ အဲဒါတွေကို စီးသွားလို့မှရမယ်။ ဘိုင်ယွင်မြို့က ဝမ်တောက် ကျောင်းတော်နဲ့ဆိုရင် လီတစ်သောင်းလောက် ဝေးတာဆိုတော့ တစ်နေ့ကို လီထောင်ချီ သွားနိုင်တဲ့ သားရဲမျိုးဆိုရင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ရောက်နိုင်တယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြန်ပြောပါ၏။</p> <p>“အဲဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံစရာ မလိုဘူး။ ကျုပ်တို့ မသွားခင် သွားရွေးလိုက်လို့ ရတယ်။ ဌာနမှူးတွေ အားလုံး စီးတော်ယာဉ်တစ်ကောင်စီ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတယ်”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p>ချူဖုန်းတွင် အစီအစဉ်ရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အကြီးအကဲပင်း ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p>နှစ်လအကြာတွင်၊</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ချူဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ ဘိုင်ယွင်မြို့သို့ ဦးတည်ရန် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချူဖုန်းသည် စနစ်ထံမှ အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့၏။</p> <p>[ဒင်၊  ပိုင်ရှင်၏ တပည့် ဟန်ပင်းသည် အသက်ရှည်ကျမ်း၏ အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ ပိုင်ရှင်အား အသက်ရှည်ကျမ်း(ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ချီးမြှင့်ပါတယ်]</p> <p>ယင်းကို ကြားသောအခါ ချူဖုန်း ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဟန်ပင်းက တော်တော်မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်တာပဲ”</p> <p>ဟန်ပင်းကို တွေးမိရင်းနှင့် ကောင်မလေး ချိုက်ယီကိုလည်း သတိရသွား၏။</p> <p>‘အခုတစ်လော သူမ ဘယ်လိုများ နေပါလိမ့်’ သူ သိချင်သွားသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ချူဖုန်း ချိုက်ယီနှင့် ချင်းချင်းတို့ နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းဆီသို့ ထွက်လာလိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် ခြံထဲ၌ ချိုင်ယီ တစ်ယောက် ဓားအကများ လေ့ကျင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုကကွက်မှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်၊ ပန်းချီတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ကျော့ရှင်းကာ စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။</p> <p>ခြံထဲတွင် ရပ်နေသော ချင်းချင်းပင် ငေးမောကြည့်နေမိသည်။ ကကွက်အဆုံးတွင် ချူဖုန်းက ပထမဆုံး လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။</p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်။ချိုက်ယီ... မင်းက တကယ့်ကို အကပညာမှာ ဆရာတစ်ဆူပဲ။ ခုနက ဖျော်ဖြေမှုက လန့်ဖျပ်သွားတဲ့ ငန်းတစ်ကောင်လို ကျော့ရှင်းပြီး၊ လွင့်မျောနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်လို ခန့်ညားတယ်”</p> <p>ကောင်မလေးနှစ်ယောက်စလုံး ချူဖုန်း၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်၍ ဂါရဝပြုကြသည်။</p> <p>“ဂါဝရပြုပါတယ် ဆရာ”</p> <p>“အားနာစရာ မလိုဘူး”</p> <p>ချူဖုန်း ပြောရင်းနှင့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာ၏။</p> <p>ချိုက်ယီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... တပည့်ရဲ့ ဓားအကနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝေဖန်ပေးပါဦး”</p> <p>ချူဖုန်း လမ်းညွှန်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါက သာမန် ဓားကကွက်ဆိုရင်တော့ ခုနက မင်းရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက အပြစ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအနေနဲ့ဆိုရင်တော့ အတော်လေး လိုနေသေးတယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချိုက်ယီက ထပ်မံ၍ မေးသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် တပည့် ဘယ်လိုမျိုး တိုးတက်အောင် လုပ်ရမလဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက  ဖြေသည်။</p> <p>“အရာခပ်သိမ်းကို ဆင်ခြင်ခြင်းကနေ တစ်ခုခု ထိုးထွင်းသိမြင်တာမျိုး ရှိပြီလား”</p> <p>ချိုက်ယီ ခေါင်းခါပြ၏။ “တပည့်က ဉာဏ်ထိုင်းတော့ ဘာမှ မသိမြင်နိုင်သေးပါဘူး ဆရာ”</p> <p>ချူဖုန်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်း စီနီယာအစ်မရဲ့ ဇီသာသံကို နားထောင်ရင်း အကလေ့ကျင့်ဖူးလား။”</p> <p>“မလုပ်ဖူးပါဘူး...”</p> <p>ချိုက်ယီ ချူဖုန်း၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲသဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်၏။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ခေါင်းမော့စမ်းပါ။ ငါက မင်းကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။နည်းလမ်းကို သင်ပေးနေတာ”</p> <p>ချင်းချင်းက ဝင်ပြောသည်။</p> <p>“ဆရာ... တာအို ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ကျွန်မရဲ့ ဂီတသံကို မခုခံနိုင်ကြဘူး။  ဂျူနီယာညီမလေးက ကျွန်မရဲ့ ဇီသာသံနဲ့အတူ အကလေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင်၊ သူ့ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်သွားမှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်”</p> <p>သူမ၏ ဂီတမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်အသိပေ။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် သူမဘက်မှ အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိလျှင်တောင် သာမန်လူတစ်ယောက် သူမ၏ တီးခတ်မှုကို ကြားရပါက တစ်သက်လုံး ငေးငိုင်ပြီး ပြန်နိုးထလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ့ ဝိညာဉ်က ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံမျိုး‌စေ့ကို တောင့်ခံနိုင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဂီတကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ။ မင်း တီးတာကို ရပ်လိုက်တာနဲ့ သူ ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ချင်းချင်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်၏။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ဂျူနီယာညီမလေးကို ကူညီပေးပါ့မယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ချိုက်ယီရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မင်းလက်ထဲပဲ အပ်ခဲ့မယ်”</p> <p>ချူဖုန်း စိတ်မပူတော့ပေ။ ရှောင်ချန်းသည်လည်း တစ်ချိန်က တာ့ချန်ကို ဤနည်းအတိုင်းပင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ချင်းချင်း၏ အကူအညီဖြင့် ချိုက်ယီသည် သေချာပေါက် တစ်ခုခု သိမြင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်၏။</p> <p>“ဒါနဲ့... ငါ နောက်တစ်ပတ်ခွဲလောက်ဆိုရင် ခရီးထွက်တော့မယ်။ ငါ မရှိတဲ့အချိန် တောင်ပေါ်က ကိစ္စရပ်တွေကို မင်းပဲ ကိုင်တွယ်ထားပါ”</p> <p>ချင်းချင်းက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်၏။ “ဆရာ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ထားပါ့မယ်”</p> <p>ချူဖုန်းသည် သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက်ကို အကြံပေးစကား အနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာ ထွက်သွားပြီးနောက် ချိုက်ယီက မေး၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့ စပြီး လေ့ကျင့်ကြမလဲ”</p> <p>ချင်းချင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲဒါက ညီမလေး ဘယ်လို တာအိုသဘောတရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်ချင်လဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်”</p> <p>“စီနီယာအစ်မက ဘယ်အရာမှာ အတော်ဆုံးလဲဟင်”</p> <p>ချိုင်ယီက စပ်စုလိုက်၏။</p> <p>“ဖျက်ဆီးခြင်း”</p> <p>ချင်းချင်းက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ကာ ပြောသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အစ်မက လမင်းရဲ့ယင်ဓာတ်နဲ့ ပြင်းထန်ယင် နှစ်မျိုးလုံးကနေတစ်ဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့တာ။ အဲဒီ စွမ်းအင်တွေကို အစ်မ ကောင်းကောင်း နားလည်တယ်”</p> <p>ချိုက်ယီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ညီမလေး လမင်းရဲ့ယင်ဓာတ် ကိုပဲ ရွေးပါ့မယ်။ လရောင်အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကပြရတာက ညီမလေး အကြိုက်ဆုံးအရာပဲ”</p> <p>ချင်းချင်း ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ဒီညပဲ စကြတာပေါ့။”</p> <p>နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချူဖုန်း အကြီးအကဲပင်းကို ခေါ်ကာ ပျံသန်းနိုင်သည့် စီးတော်ယာဉ် ရွေးချယ်ရန် သားရဲထိန်းဌာနသို့ ထွက်လာလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားပျံစီး၍ ဝင်ရောက်လာကြရာ မြေပြင်သို့ မဆင်းသက်မီမှာပင် သားရဲထိန်းဌာန၏ မဟာအကြီးအကဲရှီယန်သည် တပည့်များနှင့်အတူ လာရောက်ကြို၏။</p> <p>“အကြီးအကဲချူ လာတာကို စောစောစီးစီး မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ”</p> <p>ချူဖုန်းနှင့် မဟာအကြီးအကဲရှီယန်တို့မှာ အသိမိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးရှီ... ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဒီလိုတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို ဝိုင်တိုက်မယ်။ ပြီးတော့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေးလည်း တစ်ခု ရှိသေးတယ်”</p> <p>ရှီယန် ဝိုင်သောက်ရမည်ဟု ကြားသည်နှင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ ချူဖုန်းအနေဖြင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင်ကို မတိုက်လျှင်တောင် သူ ယူလာတတ်သော ဝိုင်များမှာ အမြဲတမ်း ရှားပါးလှပေသည်။</p> <p>“အကြီးအကဲချူ၊ ကြွပါ ကြွပါ”</p> <p>အားလုံးသည် ရှီယန်၏နေအိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားကြသည်။ မကြာမီမှာပင် စားသောက်ပွဲ အဆင်သင့် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ချူဖုန်း၊ အကြီးအကဲပင်းနှင့် ရှီယန်တို့ စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ  ဝိုင်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။</p> <p>ဝိုင်သုံးခွက် သောက်ပြီးနောက် ရှီယန် ပြော၏။ “အကြီးအကဲချူ၊ အခု ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှိတယ်ဆိုတော့ ခင်ဗျားလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြောပါဦး”</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ဝိုင်ခွက်ကို ကစားရင်းဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ရှာနေတာ။ အစ်ကိုကြီးရှီ တစ်ကောင်လောက် ရွေးပေးပါဦး”</p> <p>ရှီယန်သည် ချက်ချင်းပင် အမူးပြေသွားသလို ဖြစ်သွား၏။ “အကြီးအကဲချူ၊ ခင်ဗျားက စီးဖို့အတွက် လိုချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လေ့ကျင့်ပေးဖို့အတွက်လား” </p> <p>***</p> <p> </p>


Save