Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၇) အခု မင်းရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူက</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“……”</p> <p>ချူဖုန်းက အကြီးအကဲရှီကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အကြီးအကဲရှီ၊ ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ စီးတော်ယာဉ်ဆိုတာ စီးဖို့မဟုတ်လို့ ဘာလုပ်ဖို့လဲ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲရှီ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲချူက စိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ကျင့်ကြံမှုမှာ လမ်းပြပေးဖို့လားလို့။ အကန့်အသတ်ကို စိန်ခေါ်ချင်နေတာလားလို့ ကျုပ် ထင်သွားတာ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အဲဒီလောက်အထိ အားယားနေတယ်လို့ ထင်လား”</p> <p>ချူဖုန်း ပြောရင်းနှင့် ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။</p> <p>‘ဒီလူတွေကတော့ ကောင်းကောင်းမကျင့်ကြံဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ’</p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p>အကြီးအကဲရှီက တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ “စတာပါဗျာ။ အကြီးအကဲချူအနေနဲ့ စီးတော်ယာဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သီးသန့်လိုချင်တဲ့ အချက်လေးများ ရှိလား”</p> <p>ချူဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး၏။ “ခန့်ညားရမယ်။ မြန်ရမယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ၊ ရုပ်ရည်ခန့်ညားဖို့က အဓိကပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲရှီက ခေါင်းညိတ်ကာ အနီးနားရှိ တပည့်တစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ ကျောင်းတော်ရဲ့ သားရဲမှတ်တမ်းကို သွားယူခဲ့စမ်း”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ အကြီးအကဲ”</p> <p>ထိုတပည့်သည် အမြန်ထွက်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာ၏။</p> <p>“ဆရာ... သားရဲမှတ်တမ်း ရပါပြီ”</p> <p>အကြီးအကဲရှီ ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူကာ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ခင်ဗျားရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီပြီး အဆင့်အတန်းနဲ့လည်း လိုက်ဖက်မဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ သုံးကောင် ရှိတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက ဝိုင်ခွက်ကို ကစားရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ပြောပါဦး”</p> <p>“ပထမတစ်ကောင်ကတော့ ပင်လယ်ပြာနဂါးမင်းပါ။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့ ခြေလေးချောင်းနဂါးပါ။ တစ်နေ့ကို လီပေါင်း (၁၀၈၀၀၀) ကျော် သွားနိုင်ပါတယ်။ ကောင်းကင်ရော ပင်လယ်မှာပါ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “အစိမ်းရောင်က အရမ်းတောက်လွန်းတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က အစိမ်းရောင်မဖြစ်သင့်ဘူးလေ”</p> <p>(အစိမ်းရောင်ဝတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်ဆောင်းခြင်းသည် တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုတွင် ဇနီးဖြစ်သူက ဖောက်ပြန်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။)</p> <p>အကြီးအကဲရှီက ဆက်ပြောသည်။ “ဒုတိယကတော့ ဂျိုတစ်ချောင်း တိမ်လွှာမြင်း ပါ။ တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေပြီး ဦးခေါင်းမှာ ဂျိုတစ်ချောင်း ပါပါတယ်။ တိမ်တွေကို စီးနင်းနိုင်သလို လေနဲ့ မိုးကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>“မြင်းဖြူစီးမင်းသားလား”</p> <p>ချူဖုန်းက စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါမှု နည်းနေသည်ဟု ခံစားရ၏။</p> <p>“တတိယတစ်ကောင်က ဘာလဲ”</p> <p>“ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်ပါ။ သူက နတ်ဘုရားသားရဲ သွေးမျိုးဆက် ပါတယ်။ တောင်ပံတစ်ချက် ခတ်လိုက်ရုံနဲ့ လီပေါင်း (၁၈၀၀၀) ကျော် ပျံသန်းနိုင်ပါတယ်။ ထိပ်တန်း ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲပါပဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက အလိုအလျောက်ပင် မေးလိုက်မိ၏။</p> <p>“လင်းယုန်ကြီးလား”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>အကြီးအကဲရှီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် အဲဒီလင်းယုန်ဘုရင်ကိုပဲ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တယ်။ ဒါမှ တကယ့် ယောက်ျားသားတွေ နှစ်သက်တဲ့အရာမျိုးဗျ”</p> <p>ယင်းကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲရှီက ချူဖုန်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲချူရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို ထက်မြက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က နည်းနည်းတော့ မာနကြီးတတ်တယ်။သူက ခင်ဗျားကို စော်ကားမိတာမျိုး ရှိရင်လည်း နားလည်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်ဗျာ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောသည်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးပဲ၊ စိတ်ကြီးတာကတော့ သဘာဝပါပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲရှီ မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် လမ်းပြပေးပါရစေ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲရှီ”</p> <p>ချူဖုန်းသည် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါ၍ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင်၊</p> <p>သူတို့ သုံးဦးသည်  ပေါကြွယ်ဝသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် မြင့်မားသောရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ရှိရာ တောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>သူတို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုဖိအားနှင့်အတူ စိတ်တိုဒေါသထွက်နေသော အသံတစ်သံလည်း ထွက်ပေါ်သည်။</p> <p>“ရှောင်ယန်ဇီ... အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ မရှိရင် ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့လို့ မင်းကို မပြောထားဘူးလား။ အခုတော့ မင်းက ဒီဘုရင်ရဲ့ စကားကို လျစ်လျူရှုနေတာလား”</p> <p>အကြီးအကဲရှီ၏ အမည်ပြောင် (ရှောင်ယန်ဇီ) ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချူဖုန်းမှာ အော်ဟစ်ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ တော်သေးသည်မှာ သူ ပညာရှင်ပီသစွာဖြင့် အောင့်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>အကြီးအကဲရှီ အနေရခက်သွားသော်လည်း ယဉ်ကျေးသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းကာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ အမည်းစက်လေးတစ်ခုဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာရွှေတောင်ပံ... ဒီနေ့မှာ ကျောင်းတော်က ဌာနမှူးတစ်ဦးက စီနီယာနဲ့ တွေ့ဆုံချင်လို့ပါ။ စီနီယာအနေနဲ့ သူနဲ့အတူ အဖော်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိ သူက မေးမြန်းချင်လို့ပါခင်ဗျာ”</p> <p>“ဟွန့်”</p> <p>သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှ နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဘယ်လို မျက်စိမပါတဲ့ ကောင်က ငါ့ကို စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် လိုချင်နေတာလဲ။ အရင်က သူတို့ရဲ့ စီနီယာတွေကို ငါပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို မေ့သွားကြပြီလား။ ဓားဘုရင်ရှောင်ယောင် လား။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ ဓားသိုင်းပညာရှင်ကောင်လေးလား”</p> <p>အကြီးအကဲရှီ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာပြီး ချူဖုန်းကို အားနာသလို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြဿနာတက်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤလင်းယုန်မှာ အရင်ကထက်ပင် ပို၍ မာနထောင်လွှားနေလေ၏။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း မဆန်းပါ။ဤလင်းယုန်မှာ ဝမ်တောက် ကျောင်းတော်တွင် ရှိနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အကြီးအကဲချုပ်ထက်ပင် အသက်ကြီးနေသေး၏။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် အားလုံးက သူ့ကို ဘိုးဘေးဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြသည်ပင်။</p> <p>ချူဖုန်းကတော့ ဒေါသမထွက်ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ့ စွမ်းအင်များကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်၏ ဖိအားက တောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>“ဘာကြီးလဲဟ”</p> <p>ကောင်းကင်ထက်မှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမည်းစက်လေးမှာ အပေါ်မှ ကျလာကာ သူတို့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ကြီး ဖြစ်သည်။ အမွေးအတောင်တိုင်းမှာ တောက်ပနေပြီး ရွှေရောင်တောင်ပံများမှာ နေရောင်အောက်တွင် ဝင်းလက်နေ၏။</p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က သူ့တောင်ပံများကို အသုံးပြုကာ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာတစ်ယောက် ရောက်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိလိုက်ပါဘူး။ ခုနက စော်ကားမိတာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>မာနထောင်လွှားရာမှ ရုတ်တရက် နှိမ့်ချသွားခြင်းက အကြီးအကဲရှီကို မှင်တက်သွားစေသည်။</p> <p>သားရဲထိန်းဌာနတွင် သူ နေလာခဲ့သည့် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရွှေတောင်ပံလင်းယုန် ယခုကဲ့သို့ ပြုမူသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။</p> <p>ချူဖုန်း လင်းယုန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ခေါင်းမာပြီး မယဉ်ပါးတဲ့ ပုံစံလေးကို ငါ ပိုသဘောကျသား”</p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က ခါးကိုပြန်မတ်ကာ သူ၏ တောင်ပံများကို ဂုဏ်ယူစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ဘယ်လို အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ”</p> <p>ချူဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p>“ငါက သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနရဲ့ ဌာနမှူးပါ”</p> <p>“ဗျာ”</p> <p>လင်းယုန်မှာ ကြောင်သွားသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ကို မပြောနဲ့ဦး၊ အဲဒီ ကောင်လေးခုံ ဆုံးသွားပြီလား”</p> <p>“မင်းက ငါ့ရဲ့ ဆရာ့ကို သိတာလား”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းယုန်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းစက်သွားသည်။</p> <p>“ခင်ဗျားက ခုံရဲ့ တပည့်လား”</p> <p>“လင်းယုန်ဘုရင်၊ စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ပါဦး”</p> <p>အကြီးအကဲရှီ ချက်ချင်း ကြားဖြတ်ကာ စတင် မိတ်ဆက်ပေးတော့၏။</p> <p>“အခု မင်းရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အငယ်ဆုံး ဌာနမှူး၊ စာပေသူတော်စင် ရဲ့ လူဝင်စားလို့ ကောလာဟလ ထွက်ထားတဲ့သူ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိထားတဲ့သူ၊ အတတ်ပညာ တစ်ရာကို ပိုင်နိုင်တဲ့ သူတော်စင်ဖြစ်သလို ကျင့်ကြံတာ (၁၀)နှစ်မပြည့်ခင်မှာတင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်ကို ရောက်လာတဲ့ ဌာနမှူး ချူဖုန်းပဲ”</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ချီးမွမ်းခန်းများကို ကြားပြီးနောက် လင်းယုန်မှာ ဆွံ့အသွား၏။</p> <p>သူ နေထိုင်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်မျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>ချူဖုန်းမှာ အကြီးအကဲရှီ၏ မြှောက်ပင့်စကားများကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“အကြီးအကဲရှီ... အဲဒါတွေက ကောလာဟလတွေပါ။ သိပ်ပြီး အတည်မယူပါနဲ့။”</p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်မင်းက မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဒါဆို ခင်ဗျားက (၁၀)နှစ်မပြည့်ခင်မှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တကယ်ပဲ ဖြစ်လာတာလား”</p> <p>ချူဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ “အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ ဟုတ်တယ်။ကျုပ် ဝမ်တောက် ကျောင်းတော်ကို ရောက်တာ (၁၀) နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်”</p> <p>“ပါရမီရှင်... တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ” လင်းယုန်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲရှီက အချိန်အခါကောင်းမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။ “လင်းယုန်ဘုရင် အခုကော အကြီးအကဲချူရဲ့ နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိပြီလား။”</p> <p>“အကြီးအကဲချူ ဟုတ်လား။ ရှောင်ယန်ဇီ... မင်း ဘယ်လိုများ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ခေါ်ရဲတာလဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ မွေးစားဖခင်ကွ”</p> <p>လင်းယုန်က ဒူးထောက်လိုက်၏။ “ကျွန်တော်ဟာ တစ်ဘဝလုံး တစ်ယောက်တည်း လေလွင့်လာခဲ့တာပါ၊ တကယ့် သခင်စစ်စစ်တစ်ယောက်ကို အမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့ရတာ။ တကယ်လို့ အကြီးအကဲချူက စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို မွေးစားသားအဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်း  ကျောထဲ၌ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>“အကွက်ရွှေ့တာ တော်တော်လေး ချောမွေ့တာပဲ။ မင်း ဒါမျိုးလုပ်တာ မထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး မလား”</p> <p> </p> <p>လင်းယုန်က သူ့ကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>အကြီးအကဲရှီက ရယ်မောလိုက်၏။ “အကြီးအကဲချူ ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းကလည်း လင်းယုန်ဘုရင်က ကျောင်းအုပ်ကို မွေးစားဖခင်အဖြစ် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်”</p> <p>“ကျောင်းအုပ်ကလည်း ဒီလင်းယုန်က သူ့ကို မိဘလို သဘောထားတယ်အထင်နဲ့ ဝမ်တောက် ကျောင်းတော်ကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ”</p> <p>“ဒါဆို ကျောင်းအုပ်က သူ့ကို မွေးစားသားအဖြစ် လက်မခံခဲ့ဘူးလား”</p> <p>အကြီးအကဲရှီက တဟဲဟဲ ရယ်မောသည်။ “အဲဒီတုန်းက ကျောင်းအုပ်က သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့် ရောက်နေပြီ၊ လင်းယုန်ဘုရင်က ဥမှ ပေါက်ခါစပဲ ရှိသေးတာ။ ကျောင်းအုပ်ကတော့ လင်းယုန်က သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း စွဲလမ်းသွားတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာနေမှာပေါ့”</p> <p>“အော်... အဲဒီလိုလား။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်ကတော့ အဖေနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ရတာကို အသားမကျသေးဘူး။ မင်းကို ကျောင်းအုပ်က ခေါ်လာတာဆိုတော့ ငါတို့ အချင်းချင်း ညီအစ်ကိုတွေလိုပဲ ဆက်ဆံကြတာပေါ့။ လင်းယုန်ညီနောင်... ငါနဲ့အတူ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား”</p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်မှာ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ရွှေပေါင်ကို ဖက်တွယ်ခွင့် မရ၍ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း အနာဂတ် သူတော်စင်တစ်ဦးနှင့် ညီအစ်ကို ဖွဲ့ရခြင်းမှာလည်း မဆိုးလှဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးချူက ဖိတ်ခေါ်မှတော့ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်မှာလဲ။ နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးခင်ဗျာ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save