Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၉၈) ဘိုင်ယွင်မြို့တော်၌ တွေ့ဆုံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့</p> <p>ဘိုင်ယွင်တောင်တန်းများကြား၌ တည်ရှိသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့ကြီး၊</p> <p> </p> <p>ဘိုင်ယွင်ဓားသူတော်စင်၏သား မဟာကျင့်ကြံသူ တာ့ရွှီတည်ဆောက်ခဲ့သော မြို့၊</p> <p>နှစ်သိန်းချီတိုင် မကျဆုံး မပြိုလဲခဲ့သော မြို့၊</p> <p> </p> <p>ဘိုင်ယွင်တောင်၏နောက်တွင် တည်ရှိကာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားသည် ထိုမြို့တော်ကြီးသည် ရွှမ်ထျန်းတိုက်ကြီးတွင် တည်ရှိသည့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအင်အားစုများ၌ ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံး အင်အားစုဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့အရှင်အဆက်ဆက်သည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၌ ပညာသင်ယူခဲ့သည်။ အချို့ဆို ဌာနဆယ်ခု၌ ဌာနမှူးများအဖြစ် ထမ်းရွက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မြို့တော်သည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ တိုက်ရိုက်လက်အောက်ခံပေ။</p> <p> </p> <p>ဤလများအတွင်း ဘိုင်ယွင်မြို့သည် စည်းကားသိုက်မြိုက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကုန်းမြေအနှံ့အပြားမှ အင်အားစုများသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ကြိမ်ကျင်းပသည့် ဘိုင်ယွင်ဖလှယ်ရေးပွဲတော်သို့ လာရောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အင်အားစုငယ်လေးများအတွက် ဘိုင်ယွင်မြို့ဖလှယ်ရေးပွဲဖိတ်စာသည် ကြီးမားသည့် ဂုဏ်ကျက်သရေတစ်ခုအလားပင်။</p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့မြောက်ပိုင်း ကောင်းကင်ယံ၌</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ မြင့်မားစွာ ပျံသန်းနေပါသည်။ သူ့ကိုယ်လုံးကြီးသည် နေလုံးကြီးကိုပင် ပိတ်ဆို့နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုချူ၊ ကျုပ်တို့တွေ ဘိုင်ယွင်မြို့ လီသုံးဆယ်အကွာကို ရောက်လာပါပြီ။ မြို့ထဲကလူတွေ လာကြိုခိုင်းဖို့ လီတစ်ထောင်အသံလွှင့်ခြင်းကိုသုံးလိုက်ရမလား”</p> <p> </p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က ကျောပေါ်က အကြီးအကဲပင်းနှင့် ချူဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ်တို့တွေ နီးနေပြီ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ ထွက်လာခါစပင်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာပင် ဖျော်၍မပြီးနိုင်သည့်အချိန်တွင်းမှာ ဘိုင်ယွင်မြို့နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“လုပ်လိုက်လေ”</p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် စပ်ဖြီးဖြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တော့ ဘိုးဘေးသွေးမျိုးဆက် ရွှေတောင်ပံဂဠုန်သွေးမျိုးဆက် နိုးလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် လီတစ်သောင်းငဠုန်ပျံသန်းခြင်းကို ရခဲ့တယ်။အဲ့တော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ လီတစ်ထောင်ကို အသာလေး ပျံနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “မအံ့ဩတော့ပါဘူး။ မင်းက ဥက ပေါက်ပေါက်ချင်း ကျောင်းအုပ်ကို မွေးစားအဖေလို့ခေါ်နိုင်တာကို”</p> <p> </p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် “...”</p> <p> </p> <p>‘ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျုပ်ကို လှောင်နေတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ရယ်မောသည်။ “ညီအစ်ကိုလင်းယုန်၊ အရမ်းကြီးအာရုံစိုက်ခံရအောင် မလုပ်နဲ့။ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ မရဘဲနေမယ်။ နှိမ့်နှိမ့်ချချလေး နေကြတာပေါ။ မင်း အရွယ်အစားကို သေးနိုင်လား။ အခုမင်းပုံစံက ဘိုင်ယွင်မြို့က ကလေးတွေကို အိပ်မက်ဆိုးမက်လာအောင် လုပ်ပစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့ သိလာသည်မှာ ဆယ်ရက်သာရှိသေးသော်လည်း ချူဖုန်း ထိုသူ့စိတ်ဓာတ်ကို နားလည်ထားသည်။ ထိုကောင်က မျက်နှာချိုသွေးရတာ ကြိုက်၏။ စိတ်ဝိညာဉ်အရက်သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်၏။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ထိုကောင်လေးကို ဝိုင်ကောင်းကောင်းနှင့် ဧည့်ခံလိုက်သည်နှင့် သူ့ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းမည်ဟု ကတိပေးလာသည်။ သို့သော် ဝိုင်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ရပေမည်။</p> <p>ချူဖုန်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကတိတည်လိုက်သည်။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်တစ်ယောက်ကို ဝိုင်ကောင်းကောင်းနှင့်လဲလှယ်ရသည်မှာ တန်ပါ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်ကို စီးနင်းရန် သုံးနှစ်စာ ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်များကို ပေးချေခဲ့ရသော်လည်း ထိုပမာဏမှာ သူ့အတွက်တော့ သုံးစွဲရန် အတော်လေး စဉ်းစားရသည့် ပမာဏပင်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။ ညီကိုက သိုးယောင်ဆောင်မဲ့ ဝံပုလွေလုပ်မယ်ပေါ့၊ ဟီးဟီး ကျုပ်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်ရာလောက်က အဲ့လိုမျိုး လုပ်ရတာကို သဘောကျခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>လင်းယုန် ရယ်မောသည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။ ကံကာင်းထောက်မစွာ အနားတွင် မည်သူမှမရှိသည့်အတွက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မဖြစ်သွားပေ။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း စောင့်ကြောင်ထိုင်ပြီး လင်းယုန်ကို ပြောသည်။ “ညီကို လင်းယုန် အများကြီးသိထားတာက အမြဲတမ်းတော့ မကောင်းဘူး”</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းတချို့ကြောင့် ရွှေတောင်ပံလင်းယုန် ချူဖုန်းစောင့်ကြောင့် ထိုင်ချိန်တွင် ကျောထဲ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွား၏။ သူ ချက်ချင်း ပုံမှန်လင်းယုန်တစ်ကောင် အရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုချူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျုပ် နောက်ဆို တုံးအချင်ယောင်ဆောင်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖွီး</p> <p>အကြီးအကဲပင်း ရယ်ချလိုက်တော့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မာနခေါင်ခိုက်နေသည့် လင်းယုန်ဘုရင် ယခုလို မျက်နှာချိုသွေးနေသည်မှာ ရယ်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ၊ ဌာနမှူးက နောက်နေတာပါ၊ အရမ်းကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူ့အတွေ့အကြုံအရ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပိုလှလေ ပို၍အန္တရာယ်များလေပင်။ သူ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ခါစက အလှလေးများက သူ့ကိုစောင့်ရှောက်ပေးရန် လာဖူးသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ နှစ်တစ်ရာမခံပေ။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အမူအရာကို မြင်သော် ချူဖုန်းပြုံးသည်။ “ပင်းယန်ပြောတာမှန်တယ်။ ကျုပ်က နောက်နေတာ။ မြို့ကို ရောက်တုန်း အထောက်အထားတွေ ပြောင်းဖို့လိုတယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်းမေးသည်။ “ဌာနမှူးချူ ကျွန်မတို့ နာမည်အတုသုံးမှာလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “အထဲရောက်ရင် ကျုပ်ကို ဌာနမှူးလို့ ထပ်ခေါ်နဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အစ်ကိုချူလို့ခေါ်ရမလား” အကြီးအကဲပင်း မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ မူလက စီနီယာအစ်ကိုချူဟု ခေါ်ချင်သော်လည်း သူတို့ကြားက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ကွာခြားလွန်းသည်။ ချူဖုန်း ခရမ်းရောင်မိန်းမ‌လှလေးများကို နှစ်သက်သည်အား တွေးမိ၍  မဝံ့မရဲ မေးလိုက်၏။</p> <p>ချူဖုန်း သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကို အဲ့လိုမခေါ်နဲ့၊ တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ သခင်လေးချူလို့ပဲခေါ် “</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါဆို သခင်လေးချူ ကျွန်မကို ဘယ်လိုခေါ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p>“မဒမ်လို့ခေါ်ရအောင်လည်း သူက မလက်ထပ်ရသေးဘူး။ မိန်းမငယ်လေးလို့ခေါ်ရအောင်လည်း မသင့်တော်ဘူး။ ဆရာမလို့ခေါ်ရအောင်လည်း ကြောင်တောင်တောင်နဲ့”</p> <p>ခဏကြာပြီးနောက် သူပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ခင်ဗျားကို နတ်မိမယ်ပင်းလို့ခေါ်မယ်။ အစ်ကိုလင်းယုန်ကိုတော့ ဒီတိုင်းပဲ ဆက်ခေါ်မယ်။ အဆင်ပြေတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင်က ပြော၏။ “ညီအစ်ကိုချူ ခင်ဗျား စိတ်မရှိဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ရယ်မောပြီး ပခုံးပေါ်လက်တင်လိုက်သည်။ “ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဒီည ဉာဏ်အလင်းပွင့် ဝိုင်တိုက်မယ်”</p> <p>“အမ်”</p> <p>လင်ယုန်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ “ညီအစ်ကိုချူ တကယ်ပြောတာလား။ ကျုပ် ခုနစကားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းတယ်။ ခင်ဗျား ပြောတာ အကုန်မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ရယ်မော၏။ “ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ မွေးစားသားဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် “...”</p> <p>သုံးယောက်သား ဘိုငိယွင်မြို့သို့ သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့အပြင်ဘက်တွင်</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် သူတို့ရှေ့က မဟာမြို့တော်ကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် လေဟုန်မြင်းကိုစီးကာ ဂိတ်ပေါက်ကို ဖြတ်သွား၏။</p> <p>သူတို့သွားရာ လမ်းတစ်လောက်တွင် ဖုန်မှုန့်များကျန်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဘာဖြစ်တာပါလိမ့်။ ထိုအမျိုးသားက ဝတုတ်တုုတ်လေးဖြစ်သော်လည်း ဘေးတွင်အလှလေးနှစ်ယောက်ရှိပါ၏။</p> <p>အမျိုးသားက ကြည့်ရှူနေသူများကို လျစ်လျူထားပြီး ဘေးက မျိုးရိုးမြင့်ပုံစံပေါက်နေသည့် မိန်းကလေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသညိ။</p> <p>“သခင်မလေးနန်ကုန်း၊ ဘိုင်ယွင်ဖလှယ်ရေးပွဲတော်က အတော်လေးစည်းကားတာပဲ။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ပြိုင်ပွဲထက်တောင် လူစည်တယ်”</p> <p>ထိုသုံးယောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့တို့အုပ်စုပေ။ လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က နန်ကုန်းယွီသည် သူတို့ကို ဖလှယ်ရေးပွဲတော်သို့ တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p>နန်ကုန်းယွီ ပြုံးသည်။ “သာမန်ပါပဲ။ ကျောင်းတော်ပြိုင်ပွဲက နာမည်ကြီးပေမဲ့ အပြင်လူတွေ ဝင်ဖို့မလွယ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဘိုင်ယွင်ဖလှယ်ရေးပွဲကျတော့ မတူဘူး။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်အင်အားစုတိုင်း တက်ရောက်နိုင်တယ်။ ကျွန်မတို့ ကျောင်းတော်ကတောင် ကျွမ်းကျင်သူတွေ စေလွှတ်တာပဲ။ ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ပွဲတစ်ခုဆိုတော့ ဘယ်လိုရှားပါးရတနာတွေ မြင်ရမလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ အစားကောင်း သောက်ကောင်းတွေလည်း ရှိမယ်ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ပေါင်လဲ့ မျက်လုံးများ ပျော်ရွှင်မှု‌ကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူတို့သုံးဦးသား မြို့ထဲသို့ ရောက်ပြီး နာရီဝက်အကြာ၊</p> <p>ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် နတ်ဆိုးကျားတစ်ကောင် မြို့ဂိတ်တံခါးသို့ ‌ပြေးဝင်လာသည်။ ကျား၏ကျောပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျားဖြတ်သန်းသွားတော့ မြေကြီးပင် တုန်ခါသွားသည်။ ဂိတ်စောင့်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချွေးစေးများ ပြန်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျား၏ကျောပေါ်တွင် ချောင်ရို့ချိန်သည် ဂိတ်စောင့်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ “မြို့ဝင်ခွင့်က ဘယ်လောက်လဲ”</p> <p> </p> <p>အစောင့်တစ်ယောက်က လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “အရှင် ပေးစရာမလိုပါဘူး”</p> <p>ချောင်ရို့ချန် ပြုံးဖြီးသွား၏။ “ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါဆို ငါအားမနာတော့ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်မေးရင် ငါက ချောင်ရို့ချန်ဆိုတာ ပြောလိုက်။ သူတို့ ယဲ့အိမ်တော်ကနေ ဝင်ကြေးလာတောင်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစောင့် “...”</p> <p>‘မြိုအရှင်အိမ်တော်မလား’</p> <p> </p> <p>‘ မြိုအရှင်အိမ်တော်ကိုသွားပြီး  ဝင်ကြေးတောင်းရအောင် ကျုပ်ကို ရူးနေတယ်များထင်လား’</p> <p>လူတိုင်းက ကျားပေါ်က လူနှစ်ဦးကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် လူတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား ထအော်သည်။ “သူက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ချောင်ရို့ချန်ပဲ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save