Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၉၉) သူက ယောကျာ်းစစ်ရဲ့လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချောင်၊ ဘိုင်ယွင်မြို့တော်က ယဲ့အိမ်တော်က ရှင့်အသိဟာလား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီ သူမခေါင်းလေးကို မော့ပြီး ချောင်ရို့ချန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>ချောင်ရို့ချန် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ့မျက်နှာက အတိတ်ကို တမ်းတနေဟန်ပင်။ “ကိုယ်က အရင်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သခင်လေးလေ။ ယဲ့မိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်က ဆင်းသက်လာတဲ့ ငတုံးသူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကိုယ်တောင် အရင်တုန်းက သူ့အကြောင်းပြောဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သူ့နာမည်မေ့သွားလို့ ယဲ့အိမ်ကို တိုက်ရိုက်သွားဖို့ ပြောလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီ သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လာသည်။ “ဒါပေမဲ့ သာမန်မြို့စောင့်လေးတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယဲ့အိမ်တော်ဆီမှာ မြို့ဝင်ကြေးသွားတောင်းရဲမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် ဂရုမစိုက်စွာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ကိုယ့်နဲ့မဆိုင်ဘူးလေ။ ကိုယ်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ သခင်လေးလေ။ ဒါတောင် ဘိုင်ယွင်မြို့ဝင်ကြေးကို ပေးရဦးမှာလား။ ဒီသတင်းသာ အပြင်ပေါက်ကြားသွားရင် လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဝိုင်းရယ်လိုက်မလဲ”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီ သူ့ကို  ဒေါသတကြီး ကြည့်လာသည်။ “အစ်ကိုချောင်၊ အစ်ကိုက ဝတ္ထုတွေထဲက လူဆိုးလို လာလုပ်နေတာပဲ”</p> <p>“ဒီစကားက မင်း ပထမဆုံးပြောတာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>ချောင်ရို့ချန် တောက်ပစွာ ပြုံးသည်။ “ဆရာလည်း ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း စာအုပ်ထဲမှာဆို အခန်းတစ်ခန်းတောင် အသက်မရှင်နိုင်တဲ့ အရံဇာတ်ကောင်လေးလို့ ပြောတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီ “...”</p> <p>ဘိုင်ယွင်မြို့၊ ယဲ့အိမ်တော်သည် နန်းတော်တမျှ ကြီးမား၏။</p> <p> </p> <p>မူတစ်သိန်းစာ အကျယ်အဝန်းရှိပြီး အဆောက်အဦးတိုင်းကို ခမ်းနားစွာ ဆောက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေနန်းတော်ကြီးအလားတောက်ပနေပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်းအလားပင်။</p> <p> </p> <p>မြို့မျှော်စင်၏ထိပ်တွင်၊</p> <p>သိမ်းငှက်တစ်ကောင် အောက်သို့ဆင်းသက်လာသည်။ အ‌စောင့်က သိမ်းငှက်ခြေသည်းမှ စာကိုယူပြီးဖတ်ကြည့်ရာ အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးက အစောင့်က မေးသည်။ “အစ်ကိုရှောင်ချီ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချီ၊ ယဲ့မိသားစု၏ မျိုးနွယ်ခွဲမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်၍ ထိုသူက ကျားဖြူဂိတ်၏ ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ရထားသူပေ။</p> <p> </p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ “ဒီစာက အနောက်ဂိတ်က လာတာ။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ပါရမီရှင်ချောင်ရို့ချန်က ငါတို့ ယဲ့အိမ်တော်ကို လာနေတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>အစောင့်က ပြန်ဖြေသည်။ “ချောင်ရို့ချန်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ပါရမီရှင်ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ယဲ့မိသားစုမှာလည်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ရထားတယ်။ သူ ပြဿနာ လာရှာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချီ စာကို ပေးလိုက်သည်။ ထိုသည်ကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ့အမူအရာပြောင်းလဲသွား၏။ သူ ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ပါရမီရှင်တွေက မထင်ထားတာတွေကို လုပ်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ ဘာလုပ်သင့်လဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒီမှာ စောင့်နေ။ ငါ သခင်လေးရှောင်ကို တင်ပြလိုက်မယ်။ သူတို့က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ထိပ်သီးပါရမီရှင်တွေပဲ။ ချောင်ရို့ချန်က သူ့ကို လာတွေ့တာလား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့မိသားစု၏အဖွင့်ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ယဲ့ချီသည် သဘာဝအတိုင်း ဖလှယ်ရေးပွဲတော်အကြောင်း သိပါသည်။ ယဲ့မိသားစုသည် မည်သည့်အဖျက်အမှောင့်ကိုမျှ သည်းခံမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်သည်။ “နားလည်ပါပြီ။ ဂရုစိုက်သွားပါ ရှောင်ချီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့မိသားစု၏ အတွင်းခြံဝန်း၌</p> <p>ယဲ့လင်းရှောင် အဓိကခုံတွင်ထိုင်နေပြီး အနားက ယဲ့မိသားစု ဂျူနီယာများကို ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူစကားပြောတော့မည့်အချိန်မှာ ရှောင်ချီးဝင်လာသည်။</p> <p>“သခင်လေးရှောင်၊ ကျားဖြူဂိတ်ရဲ့ ဂိတ်ခေါင်းဆောင်ယဲ့ချီ ဝင်ခွင့်တောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းရှောင် မျက်မှောင်အသာကြုတ်၏။ “ဝင်လာခဲ့”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>အစောင့်ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာ၌ ယဲ့ချီ ခြံဝင်းထဲဝင်လာပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်သည်။ “ယဲ့ချီက သခင်လေးရှောင်တို့ကို အရိုအသေပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ထ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းရှောင် သာမန်မျှပြောသည်။ “ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချီ လေးစားစွာ ဖြေသည်။ “သခင်လေးရှောင်၊ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ချောင်ရို့ချန် ဒီကိုလာပါမယ်တဲ့၊ သူက ဂိတ်စောင့်ကိုလည်း မြို့ဝင်ကြေးကို ယဲ့အိမ်တော်မှာ သွားယူခိုင်းလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းရှောင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>‘ ချောင်ရို့ချန်က ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ငါနဲ့သူနဲ့က ခင်တာလည်းမဟုတ်ဘူး’</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ ထိပ်သီးပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်လာသော်လည်း ယခင်ကလို ချမ်းသားသည့် သခင်လေးတစ်ဦး၏အမူအကျင့်များ မပျောက်ကွယ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ငါနားလည်ပြီ။ မင်းသွားတော့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p>ယဲ့ချီ သတင်းစကားပါးပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ယဲ့လင်းရှောင် မေးလိုက်သည်။ “လူတိုင်းပဲ၊ ချောင်ရို့ချန် ဒီကို ဘာလာလုပ်တယ်ထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေစဉ် ပျင်းရိနေသည့် အသံတစ်သံထွက်လာ၏။</p> <p>“အစ်ကိုလင်းရှောင်၊ ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ သခင်လေးချောင်က ကျွန်တော်နဲ့ အရက်လာသောက်တာထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အသံလာရာထောင့်သို့ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် တန်ဖိုးကြီးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သခင်လေးတစ်ဦးထိုင်နေသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က ဝံပုလွေဖြူလေးတစ်ကောင်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။</p> <p>“အာခွန်း မင်း သေချာလား”</p> <p>ယဲ့လင်းရှောင် ထိုဝမ်းကွဲအပေါ်  များစွာ အကောင်းမမြင်ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တပည့်များဖြစ်သော်လည်း သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကိုသုံးပြီး ယနေ့လို နေရာထိရောက်လာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်ကတော့ မိသားစုအချိတ်အဆက်များကို သုံးပြီးရောက်လာခြင်းပင်။ သူ့အရည်အချင်းဖြင့် သားရဲထိန်းကျောင်းဌာနကို ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ သူက ယဲ့မိသားစုစီးပွားရေးကို ကြည့်ရှူရန် အဝေးသို့ ပို့ခံရမှာပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းခွန်း ပြုံးကာ ပြောသည်။ “မသေချာပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့တွေ အရက်တူတူသောက်လေ့ရှိတယ်။ သူတို့ ပြဿနာတတ်တုန်းက ကျွန်တော် ကူညီပေးဖူးတယ်။ အဲ့တုန်းက ဘိုင်ယွင်မြို့မှာ ပြဿနာတစ်ခုခုတတ်ရင် ယဲ့မိသားစုအိမ်ကို လာခဲ့လို့ ပြောလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့မိသားစုမှလူတိုင်း “...”</p> <p> </p> <p>ဒါဆို မင်းက ယဲ့မိသားစုဂုဏ်သတင်းကို လျှောက်သုံးနေတာလား။ မင်းသုံးချင်တဲ့သုံးလို့ရတဲ့ အရာများထင်နေလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းရှောင်၏နှုတ်ခမ်း တွန့်လိမ်သွားသည်။ “အားခွန်း၊ အဲ့လိုတွေပြောနေတာ တော်လိုက်တော့။ မင်း ပြဿနာတတ်မယ်။ ဂျူနီယာညီလေးချောင်က မင်းရဲ့မိတ်ဆွေဆိုတော့ ငါတို့ သူ့ကို ဧည့်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ ဧည့်ဝတ်ကျေအောင်နေကြ။ သူ့ကိစ္စကို အရမ်းမစွက်ဖက်နဲ့”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းခွန်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဆိုသည်။ “ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို ကျွန်တော် သခင်လေးချောင်ကို သွားကြိုလိုက်ပါ့မယ်။ သူ့ကို အပြင်မှာ စောင့်ခိုင်းထားလို့မဖြစ်ဘူးလေ”</p> <p>“အင်း”</p> <p>ယဲ့လင်းရှောင် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းခွန်း သူ့ဝံပုလွေလေးကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်၏။ “ရှောင်အိုက် သွားစို့”</p> <p>“အာဝူး”</p> <p>ဝံပုလွေက အူလိုက်ပြီး ယဲ့လင်းခွန်း၏ကော်လံကို ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားသူများ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် သူတို့ ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီကြာပြီးနောက်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်နှင့် စုန့်ကျောက်ယီ ကျားဖြူဂိတ်တံခါး၏ ယဲ့စံအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် အော်ခေါ်တော့မည့်အချိန် အံ့ဩနေသည့်အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ “ရို့၊ သခင်လေးချောင်ပါလား”</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးခွန်းပါလား။ အပြင်မှာဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဂိတ်တံခါးကို မြန်မြန်ဖွင့်လိုက်တော့။ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ရမလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ။ ကျုပ်မေ့သွားတာ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းခွန်း ယဲ့ချီ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “တံခါးသွားဖွင့်။ ငါတို့တွေ သခင်လေးချောင်ကို စောင့်ခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး။ နေဦး၊ ငါကိုယ်တိုင်ဖွင့်မယ်”</p> <p>ခရက်၊ခရက်။</p> <p>ဂိတ်တံခါးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ ယဲ့လင်းခွန်း ဂိတ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ပြော၏။</p> <p>“သခင်လေးချောင်၊ ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျုပ် ဒီနေ့တော့ သခင်လေးချောင်ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ သုံးခွက်သောက်ပါမယ်”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် ကျားကြီးပေါ်မှ စုန့်ကျောက်ယီနှင့်အတူ ခုန်ဆင်းလာသည်။ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းက စကားတတ်သားပဲ။ ကောင်းပြီ။ လမ်းပြတော့၊ ဒီညတော့ မင်းဒကာခံရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ အခု သွားကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လင်းခွန်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်၏။ အစောင့်များက ကြောင်အကာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောသည်။ “အရှင်ယဲ့ချီ။ အဲ့ဒီသူက ကောလဟာလတွေထဲက သူလား”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save