Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">တာ့ချန်၊ မတွေ့ရတာကြာပြီပဲ၊ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း မောက်မာတဲ့ သခင်လေးပါပဲလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါးရက်ကြာပြီးနောက် နံနက်ခင်း။</p> <p>ယဲ့မိသားစုစံအိမ်တော်၏ ရှေ့ဝင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စည်ကားလျက်ရှိနေ၏။</p> <p>သတ်မှတ်ထားသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း ဘိုင်ယွင်မြို့ဖလှယ်ပွဲ ကို ယဲ့အိမ်တော်၏ ရင်ပြင်၌ ကျင်းပနေခြင်းပင်။</p> <p>နယ်ပယ်အရပ်ရပ်မှ အင်အားစုကြီးငယ်မကျန် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုတွင် တစ်ကြိမ်သာ ကျင်းပသည့် ပွဲတော်ကြီးသို့ တက်ရောက်ရန် စုဝေးရောက်ရှိနေကြ၏။</p> <p>ယနေ့တွင် ယဲ့အိမ်တော်၏ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး တက်ရောက်သူအားလုံး မီးငှက်တံခါးမှသာ ဝင်ရောက်ကြရသည်။</p> <p>တံခါးဝတွင် ယဲ့မိသားစု အစောင့်များက ဧည့်သည်တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဖိတ်စာကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေကြ၏။</p> <p>ဖိတ်စာမပါရှိသည့် မည်သူ့ကိုမဆို ဝင်ခွင့်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ပင်ထားသည်။</p> <p>မြို့ရိုးပေါ်တွင်မူ မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိစေရန် ယဲ့မိသားစုမှ အဆင့်မြင့်ပညာရှင်များက စောင့်ကြပ်နေကြ‌လေသည်။</p> <p>ယဲ့အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင်မူ ဖလှယ်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူများမှာ နဂါးတစ်ကောင်၏‌ကျောရိုးကဲ့သို့ တန်းစီနေကြ၏။</p> <p>ထိုလူတန်း၏ အဆုံးတွင် ချူဖုန်း ရပ်နေသည်။</p> <p>သူသည် ကျောင်းတော်သားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်ထဲတွင် ခေါက်ယပ်တစ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မြင့်မြတ်သော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် အကြီးအကဲပင်းက ကောင်းကင်ပြာရောင် နတ်မိမယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ခေါက်ယပ်‌တောင်ကို ကိုင်ထားကာ မျက်နှာကို ပုဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။</p> <p>သူမထံမှ မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ လှပသော ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတွင်ပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ သန့်စင်သော ရုပ်ရည်နှင့် အငွေ့အသက်မှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေ‌၏။</p> <p>တစ်ခုတည်းသော အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာမှာ သူတို့နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည့် သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် လင်းယုန်ကြီးပေ။၎င်းမှာ သူတို့၏ အငွေ့အသက်နှင့် လုံးဝ လိုက်ဖက်မှု မရှိပေ။</p> <p>မကြာမီ ချူဖုန်းတို့အဖွဲ့ ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူက ဖိတ်စာကို အသာအယာ ထုတ်ပြလိုက်ရာ စစ်ဆေးနေသည့် အစောင့်မှာ ချက်ချင်းပင် ရိုသေသော အမူအရာဖြင့် အမြန်ပင်ပြော၏။</p> <p>“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များ ဘယ်ဘက်ကို လာပေးပါခင်ဗျာ။ အဲ့ဒီမှာ လူတစ်ယောက်က လာရောက် ကြိုဆိုပါလိမ့်မယ်”</p> <p>“အင်း”</p> <p>ချူဖုန်းက အသာအယာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p>တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ယဲ့မိသားစုမှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လာရောက်ကြိုဆို‌၏။</p> <p>သူသည် ချူဖုန်း၏ ဖိတ်စာကို မြင်သည်နှင့် အပြေးအလွှား ရှေ့သို့တက်လာပြီး ရိုသေစွာပြောသည်။</p> <p>“ဘယ်ဂုဏ်သရေရှိ အရှင်ရဲ့ ကိုယ်စား လာရောက်တာလဲဆိုတာ သိပါရစေခင်ဗျာ”</p> <p>“မမေးသင့်တာကို မမေးနဲ့။ လမ်းပဲပြပါ” ချူဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ”</p> <p>ထိုသူက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလ၏။ သူသည် ယဲ့မိသားစု၏ ကိုးယောက်မြောက် အကြီးအကဲ ဖြစ်သည့်အတွက် ဤဖိတ်စာကို ကောင်းစွာ သိရှိပါသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ဌာနမှူးဆယ်ဦးကို ထုတ်ပေးထားသည့် ဖိတ်စာပင်။</p> <p>ဌာနမှူး ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်လေ့မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဖိတ်စာကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ မည်သူမဆို ထိုပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>သူလုပ်နိုင်သည်မှာ လမ်းပြပေးရန်သာ ရှိတော့၏။</p> <p>မကြာမီ သူတို့အဖွဲ့ ဖလှယ်ပွဲ၏ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ဆိုင်ခန်းပေါင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အမျိုးအစားစုံလင်လှသော ကုန်ပစ္စည်းများမှာ စူးရှတောက်ပလျက် ရှိ‌ပါ၏။</p> <p>ချူဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနှစ် ဖလှယ်ပွဲမှာ ဘယ်လို အကောင်းစားပစ္စည်းတွေ ရှိလဲ”</p> <p>ကိုးယောက်မြောက် အကြီးအကဲကဖြေသည်။ “ဧည့်သည်တော်က ဘယ်လို ရတနာမျိုးကို ရှာဖွေနေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပေးရင် ကျွန်တော် အကြံပြုပေးနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>ချူဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p>“ငါက ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အရာမျိုးတွေကို ပိုကြိုက်တယ်”</p> <p>ကိုးယောက်မြောက် အကြီးအကဲ  “...”</p> <p>ချူဖုန်း၏ အကြိုက်မှာ မည်မျှအထိ ရှားပါးထူးဆန်းနေမည်ကို သူ ခန့်မှန်း၍ မရပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူက အားတင်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဧည့်သည်တော်က ရှားပါးပြီးထူးဆန်းတာကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ရတနာပေါင်းစုဇုန် ကို သွားကြည့်ဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီက ပစ္စည်းတွေက အကောင်းအဆိုး ခွဲခြားနိုင်ဖို့တော့ မျက်စိလျင်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ယပ်တောင်ကို တစ်ချက် ခတ်လိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ... လမ်းပြ”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချောင်ရို့ချန် နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ရတနာပေါင်းစုဇုန် ဆီသို့ သွားနေကြသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်း နှင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်တို့မှာ ရင်ပြင်ထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်ကြည့်နေကြပြီး နျဲ့ရှို့ယွမ် နှင့် ရွှီချိုက်ချန် တို့က စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်အပိုင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်သွားကြ၏။</p> <p>ကိုးယောက်မြောက် အကြီးအကဲက စတင်မိတ်ဆက်ပေးသည်။</p> <p>“ဧည့်သည်တော်၊ ဒါကတော့ ရတနာပေါင်းစုဇုန်ပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့ အရောင်းသမားအားလုံးဟာ ယဲ့မိသားစုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရထားတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေက သူတို့ကြွားသလောက်တော့ မကောင်းနိုင်ပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပါဘူး”</p> <p>ချူဖုန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆိုင်ခန်းများကို လိုက်ကြည့်သည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုကို တွေ့သည့်အခါတိုင်း သူသည် ကမ္ဘာပျက်မျက်ဝန်းဖြင့် တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေ၏။</p> <p>သို့သော် တစ်ခုချင်းစီကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဘာမှမဝယ်ဘဲ ကျော်သွားလေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အရှေ့ဘက်ဆီမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ရှောင်ယီ... ဒီ ခရမ်းရောင် ဆံထိုးလေးကို ကြည့်စမ်း။ မင်းရဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ လုံးဝ လိုက်ဖက်မနေဘူးလား”</p> <p>ချူဖုန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ခန်းတစ်ခုတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် လက်ရာမြောက်ပြီး ဆန်းပြားလှသည့် ဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ပြုံးရွှင်လျက် ရှိသည်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် စုန့်ကျောက်ယီ က ခပ်ပါးပါး ပြုံးနေပြီး သူမ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့မျက်စိက တကယ်စူးရှတာပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောရသေးဘူး၊ အစ်ကိုက ကျွန်မ ဘာကြိုက်လဲဆိုတာ သိနေပြီ”</p> <p>ဆိုင်ရှင်ကလည်း အားတက်သရော ဝင်ပြောသည်။</p> <p>“ဧည့်သည်တော်... ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုပါ။ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်က အိပ်စက်နေပေမဲ့ သူ့ကို နိုးထစေမယ့် ကံပါသူကို စောင့်နေတာ‌ပါ။ ဒီသခင်မလေးက သဘောကျနေတယ်ဆိုတော့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းပဲ ပေးပါဗျာ။ ဒါမှမဟုတ် နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်နဲ့လည်း လဲလို့ရပါတယ်”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဆံထိုးကို ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းလား။ သိပ်စျေးပေါလွန်းတယ်။ ပြောရရင် ဒါက ငါးသန်းလောက် တန်သင့်တာ”</p> <p>ဆိုင်ရှင်က စိတ်မသက်မသာ ပြုံးလိုက်၏။ “ဧည့်သည်တော်... ကျွန်တော့်ကို အဲ့လို နောက်မနေပါနဲ့ဗျာ”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ မျက်နှာက အေးစက်သွား၏။</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို အရင်နောက်တာလေ။ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့။ ငါက အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သခင်လေး ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငတုံးတော့ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဆိုင်ရှင် “...”</p> <p>ယဲ့လင်းခွန်း က သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။</p> <p>“သခင်လေးချန်ရဲ့ မျက်စိက တကယ်စူးရှတာပဲ”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဆံထိုးကို ဆိုင်ခန်းပေါ်သို့ ပြန်ပစ်တင်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ တစ်ခွန်းစျေးပဲ ပြောမယ်။ မင်း အဆင်ပြေမပြေ ကြည့်လိုက်”</p> <p>အခုမှ အလိမ်မိသွားသည့် ဆိုင်ရှင်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဧည့်သည်တော်က တကယ် မျက်စိလျင်တာပဲ။ ကျွန်တော် စောစောက မှားကြည့်မိတာနေမှာပါ။ စျေးပြောပါဦး”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ “အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်”</p> <p>“အဲ... အဲ့ဒါက သိပ်နည်းလွန်း...”</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှာ ပူပန်သွားသည်။ သူသည် ငတုံးတစ်ယောက်ကို လိမ်ရောင်းရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် တိုးသွားလေသည်။ အခုတော့ သူ ပြဿနာတက်နေပါ၏။</p> <p>“ဟမ်”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကြောင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းပင် ထသွားရသည်။</p> <p>“က... ကောင်းပါပြီ၊ ငါးထောင်ပဲ ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားရသလို မိမိကလည်း အမှားလုပ်ထားသည်ဖြစ်ရာ ဆိုင်ရှင်မှာ သဘောတူရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ခါးမှ အိတ်တစ်အိတ်ကို အသာအယာ ဆွဲထုတ်ကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရေတွက်ပြီး ဆိုင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“စစ်ကြည့်လိုက်”</p> <p>ဆိုင်ရှင်က သူ့နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အထဲတွင် အလယ်အလတ်စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံး ပြည့်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကောင်းကောင်းသွားပါ ဧည့်သည်တော်ကြီးခင်ဗျ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာကာ ဆံထိုးကို စုန့်ကျောက်ယီ၏ ဆံပင်တွင် ထိုးပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုချန်”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက ချိုသာစွာ ပြုံးပြ‌လိုက်သည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရယ်မောရင်း သူမ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဆိုင်ခန်းများကြား ဆက်လျှောက်တော့သည်။</p> <p>သူတို့ လှည့်အထွက်တွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်အချို့ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“ဆ... ဆရာ... ဆရာကတော်...”</p> <p>ထိုစကားလုံးကို ကြားသည်နှင့် ယဲ့လင်းခွန်းရော ယဲ့မိသားစု၏ ကိုးယောက်မြောက် အကြီးအကဲပါ မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ချူဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်သွား၏။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးကာပြောသည်။</p> <p>“အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ၊ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း မောက်မာတဲ့ သခင်လေးပါပဲလား”</p> <p>သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော အကြီးအကဲပင်းက ချောင်ရို့ချန်၏ အခေါ်ကို ငြင်းဆိုခြင်း မပြုပေ။ ပုဝါအောက်မှ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ချောင်ရို့ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာလည်း ပိုမိုနူးညံ့လာ၏။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ခေါင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ကုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ။ ကျွန်တော့်ကို အရှက်မခွဲပါနဲ့ဗျာ”</p> <p>ချူဖုန်း ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“အော်... အခုတော့ မင်းက သိက္ခာထိန်းတတ်နေပြီပေါ့ လာပါဦး၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ အတူတူ လမ်းလျှောက်ရအောင်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရှောင်ယီကို ချူဖုန်း၏ ဘေးသို့ ခေါ်လာသည်။</p> <p>ယဲ့လင်းခွန်းမှာမူ သူတို့နောက်မှ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့၍ လိုက်ပါလာပြီး ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>“တပည့်က အကြီးအကဲချူကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ကို အံ့ဩသလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို သိနေတာလား”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က အမြန်ပင်ပြောသည်။</p> <p>“ဆရာ... သူက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းဟောင်း၊ သားရဲထိန်းဌာနက ယဲ့လင်းခွန်းပါ”</p> <p>“အော်”</p> <p>ချူဖုန်းက ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p>သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသည့် ယဲ့မိသားစု၏ ကိုးယောက်မြောက် အကြီးအကဲမှာ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>ချူဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ ထိတ်လန့်တကြား တွေးနေမိသည်။ ‘သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူ က ယဲ့မိသားစုရဲ့ ဖလှယ်ပွဲကို ကိုယ်တိုင်လာတာလား...’</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း... သူလာမယ်ဆိုတာ ဘာလို့ ကြိုပြီး အကြောင်းကြားစာ မရခဲ့တာလဲ ပြီးတော့ မိသားစုကလည်း ငါ့လိုလူမျိုးကိုပဲ လာကြိုခိုင်းရတယ်လို့...’</p> <p>‘သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူက ယဲ့မိသားစုအပေါ် အငြိုးထားသွားမလား မသိဘူး...’</p> <p>‘အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ’</p> <p> </p>


Save