Bagan
Innovation
Bagan
Innovation Technology
Toggle navigation
Book List
Back to Chapter List
Title
Show in VIP/Series
Status (Active / Inactive)
<h2 style="text-align:center">အင်မော်တယ်ဖေဖေ</h2> <h2 style="text-align:center">စာစဉ်(၁၇၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ဘာသာပြန်စာရေးဆရာ - ကျော်စွာလင်း</h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၉၂၁) သွေးအရင်းအမြစ်မန္တန်(၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“နည်းနည်း ဒုက္ခခံလိုက်ရတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နောက်ဆုံး အဆင်ပြေသွားရင် ရပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်ကလည်း ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မုန့်ချီကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူမမှာ ဘီကီနီဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်တက်ကြွဖျတ်လတ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမက သူ့အပေါ် လေးစားမှုသာရှိတော့ပြီး သူမနှင့် ကျောက်ဖုန်းကြားရှိ အချစ်မှာသာ အချစ်စစ်ဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ လျန်မုန့်ချီမှာ များစွာ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းလေး”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် ဒီမှာပါ အစ်ကိုကြီး”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူ ချက်ချင်းပင် သူ့ဘေးသို့ ပြေးလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မုန့်ချီမှာ ကြောင်အသွား၏။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဆံပင်ဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးရှိသော မဟာသခင်ချူက ကျန်းဟန်ကို အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်နေသည်မှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကျန်းဟန်က သူမဘက်မှ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းလူတွေကို လွှတ်ပြီး အဲဒီဟိုတယ်ကို ဖြိုချပစ်လိုက်... ပြီးတော့ အဲဒီဂိုဏ်းက ငါးရက်အတွင်း သူမဆီလာပြီး တောင်းပန်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ကို အသိပေးလိုက်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မုန့်ချီ၏ စကားများအရ ထိုဂိုဏ်းမှာ သိပ်၍စွမ်းအားမကြီးကြောင်း သူသိထားသည်။ မဟာသခင်ချူက အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး မဟာပြည့်စုံခြင်းအဆင့်တွင် ရှိသောကြောင့် သူက မဟာဂိုဏ်းကြီးလေးခုနှင့် သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သော အဓိကအင်အားစုများကို မထိခိုက်သရွေ့ အခြားမည်သည့်အရာကို လုပ်လုပ် ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">လျန်မုန့်ချီကို စိတ်သက်သာရာရစေရန်အတွက် ကျန်းဟန်က ဤသို့ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ဆိုးရွားလှသော အတွေ့အကြုံများအပြီးတွင် သူမ၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် နတ်ဆိုးအိုကြီးကျန်း၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးနှင့် အလွန်စကားနားထောင်သော ညီကောင်းတစ်ယောက် လုံးဝ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ချူယူယူ... မင်းက မုန့်ချီကို ရှာတွေ့ခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းထဲတွင် သလင်းကျောက် သန်းတစ်ရာ ရှိနေမည်ဆိုသည်ကို မတွေးကြည့်ဘဲနှင့်ပင် လူတိုင်း သိနိုင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကျွန်မ...”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ချူယူယူ၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက သူမကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် သူမ ချက်ချင်း လက်မခံရဲပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့စကားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလို့ မရဘူးလေ။ ကျွန်တော့်မိသားစုက ဂျူနီယာလေးက အလိုရှိနေတဲ့သူကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ သူမက အစ်ကိုကြီးရဲ့ သလင်းကျောက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယူနိုင်မှာလဲ။ ဒါက အဆင်မပြေဘူး။ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အခု ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းကျိုးလုပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဆုချတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ မင်းက ငါ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို မတားရဲပါဘူး။ အစ်ကိုကြီး သလင်းကျောက်တွေကို မဖြုန်းတီးစေချင်ရုံပါ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းလေး... အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို အလကား သင်ပေးခဲ့တာလား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အခုချက်ချင်း ယူလိုက်။ ဒါက အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ဆုချတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက ချက်ချင်း စကားပြောင်းသွားလေသည်။ “အဲဒါက အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုကြီးမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိတယ်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ရှေ့တွင် မဟာသခင်ချူက လုံးဝ မတည်ငြိမ်ပေ။ တကယ်တော့ သူက ယခင်ကထက် များစွာ ပို၍ တက်ကြွနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ချူယူယူသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးမှသာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ဝိုး... ငါ အခု ချမ်းသာသွားပြီ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အဆင့်နိမ့် သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြသော ကျိုးဖေး၊ ချန်းချွမ်နှင့် လျန်မုန့်ချီတို့ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် ကျန်းဟန်ကို ပို၍ စိတ်သက်သာရာရစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့အားလုံး ကျယ်ပြောသောကောင်းကင် ကြယ်တာရာနယ်မြေတွင် ရှိနေကြသောကြောင့် သူတို့အဖွဲ့ရှိ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများကို ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ပေးခြင်း ခံရသည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သတ္တမမြောက်နေ့၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က လူနှစ်ယောက်ကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကို”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ယောက်ဖ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအသံပိုင်ရှင်များမှာ ကျန်းလီနှင့် လျန်ဟောင်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီနှင့် လျန်ဟောင်တို့မှာ အလွန်ကံကောင်းသဖြင့် အတူတကွ ရောက်ရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့သည် ကျန်းဟန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာနေကြသော်လည်း ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော သူ့ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလီ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမက သူ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို သေချာမေးမြန်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရုန်ကျားရှင်းကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဆယ့်တစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဝမ်ယာ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဆယ့်ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဝမ်မင်ကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်ကလည်း ဆုကြေးငွေအဖြစ် သလင်းကျောက် အမြောက်အမြားကို ရက်ရက်ရောရော ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း လူများပိုရောက်လာလေ၊ ကျန်းဟန်၏ စိတ်အခြေအနေက ပို၍ကောင်းမွန်လာလေ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ရက် ၂၀၊ ၂၃၊ နှင့် ၂၆ ရက်မြောက်နေ့များတွင်လည်း လူအချို့ကို ဆက်လက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ ကျန်းဟန်ထံတွင် လူ ၁၃ ယောက် ပြန်လည်စုဝေးမိပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သိပ်ကောင်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဤရလဒ်ကို ကျန်းဟန် အလွန်ကျေနပ်အားရနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့အဖွဲ့၏ အောက်ခြေအဆင့် အဖွဲ့ဝင်ထက်ဝက်ကျော် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲယွဲ့ ပြောသကဲ့သို့ အခြားသူများလည်း ပြင်ပလောကကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ စူးစမ်းလေ့လာရန် လိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ ကျန်းဟန်က သူတို့လည်း သွားရောက်အတွေ့အကြုံယူသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူတို့က သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ပြသကြလိမ့်မည်။ အဖွဲ့ထဲက လူတွေအပေါ် ကျန်းဟန်ကလည်း အကောင်းမြင်ယုံကြည်ထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များ ကိုယ်စီရှိကြပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်သိပ်မကြာလိုက်သော်လည်း ကျန်းဟန်၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ခန်းသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူ ထပ်မစောင့်ချင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူနှင့် အခြားနှစ်ယောက် ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာတွေ အားလုံး စုဆောင်းပြီးပြီလား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်တို့ သုံးမျိုး လိုပါသေးတယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ဝယ်ယူပြီးပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အဇူရာတောင်ထွတ် တာအိုအရှင်နှင့် တာအိုဆရာကြီး ဟုန်ဟူတို့ ရှိနေသဖြင့် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အခု ငါ့ဆီမှာ အရင်းအမြစ် သိပ်မရှိဘူး။ နောက်မှ မင်းတို့ကို ကျင့်စဉ်နှစ်စုံ ချပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ဘုရားရေ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တာအိုဆရာကြီး ဟုန်ဟူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူ လုံးဝ တုန်လှုပ်အံ့ဩသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟား... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး... ဟားဟားဟား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အဇူရာတောင်ထွတ် တာအိုအရှင်က ပါးစပ်နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ဝမ်းသာပန်းသာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့အားလုံးတွင် အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံ ဂိုဏ်းကြီးများ မရှိကြပေ။ အစ်ကိုကြီးဟန်ယန်သာ မရှိလျှင် သူတို့တစ်သက်လုံး လက်ရှိအဆင့်တွင်သာ ကျန်ရစ်နေနိုင်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သတိပြုမိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုအခါ အရာအားလုံး ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ကို သူတို့ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကိုကြီး... ဆုကြေးငွေတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သတင်းတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသရဲ့ ငါးပုံတစ်ပုံလောက်အထိပဲ ပြန့်နှံ့သွားသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဧရိယာဆီ မရောက်နိုင်သေးဘူး။ ပြီးတော့ အင်အားစုတချို့ကိုလည်း အသိမပေးနိုင်သေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး ထိရောက်ချင်ရင် မဟာဂိုဏ်းကြီးလေးခုက လူတွေဆီက အကူအညီတောင်းဖို့ လိုသေးတယ်လို့ ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ အဲဒါကို လုပ်စရာမလိုသေးပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးယောက် သူတို့၏လုပ်ငန်းများ ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟန်က သတင်းအချို့ကို ဖွင့်ဟပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက သိပ်ကောင်းလှတာ မဟုတ်ဘူး။ မကြာသေးမီက ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတုန်း နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးက ငါ့ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ငါ ဒဏ်ရာရသွားတယ်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ... ဒါဆို... အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို့ကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတချို့ ယူပေးရမလား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အဇူရာတောင်ထွတ် တာအိုအရှင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲဒါက ရေတို သက်ရောက်မှုတစ်ခုပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ပိုင်းတွင် နဝမအဆင့် ဝိညာဉ်ငြိမ်းချမ်းဆေးလုံးများကို သန့်စင်ဖော်စပ်သောအခါ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်။ ဤကာလအတွင်း ပြဿနာအချို့ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် တာအိုဆရာကြီး ဟုန်ဟူနှင့် အဇူရာတောင်ထွတ် တာအိုအရှင်တို့က သူ၏ ဒဏ်ရာများကို အများကြီး မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဒဏ်ရာရနေသော အင်မော်တယ်ဆရာသခင်တစ်ပါးသည်ပင်လျှင် အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အချို့လူများက ၎င်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး တိတ်တဆိတ် အကြံအစည်ယုတ်များပင် ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူတို့တွင်မူ ထိုသို့သော အတွေးဆိုးများ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူ၏ သူငယ်ချင်းများက သူနှင့် ဆင်တူသော စရိုက်လက္ခဏာများ ရှိကြသည်။ သူတို့အားလုံးက အလွန်ရိုးသားသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တစ်နာရီ ကုန်လွန်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တာအိုဆရာကြီး ဟုန်ဟူသည် အလွန်ဝမ်းသာကြည်နူးနေသော အမူအရာဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟား... လောကမှာ ဒီလောက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံနိုင်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နာရီအကြာတွင်...</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အဇူရာတောင်ထွတ် တာအိုအရှင်က အရက်အများကြီး သောက်ထားပုံရသည်။ မျက်နှာကြီး နီရဲလျက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရင်း ယိုင်နဲ့နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“အံ့ဩစရာပဲ... အံ့ဩစရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူ အလိုရှိသောအရာကို ရရှိသောအခါ သဘာဝကျကျပင် အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ငါးရက်အကြာတွင်...</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ ရှေ့မှောက်၌ သူလိုအပ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာများ အားလုံး စုစည်းရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဤအရာကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အနည်းဆုံးတော့ အင်အားစုသုံးခုက အတော်လေး အကုန်အကျခံခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ဘဏ္ဍာတိုက် တစ်ဝက်အနည်းဆုံး အလွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ မန္တန်တစ်ခု ရွတ်တော့မယ်။ မင်းတို့အားလုံး အခု ထွက်သွားကြသင့်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထကာ ခြံဝင်းအလယ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ နေလို့ရမလား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“မရဘူး။ နင် အပြင်ထွက်နေတာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လျန်ဟောင်ကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကျန်းဟန်က ဤကဲ့သို့ ပြုမူလေ၊ သူမ ပို၍ စိုးရိမ်လာလေ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းလီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သူက ဘာလို့ မန္တန်တစ်ခုရွတ်ဖို့ ဒီလောက်များတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာတွေ လိုအပ်ရတာလဲ။ သူ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။ သူ့ကို ကူညီဖို့ ရှင်တို့ကို ဘာလို့ မတောင်းဆိုတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ သူမက “ရှင်တို့” ဟု ပြောသောအခါ မဟာသခင်ချူနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ရည်ညွှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများက လုံလောက်အောင် မစွမ်းအားကြီးသော်လည်း ထိုသူသုံးဦးကတော့ သေချာပေါက် စွမ်းအားကြီးမားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး... ကျွန်တော်တို့က အကင်းပါးပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီကို မသုံးဘူးလေ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မဟာသခင်ချူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဤလူများအားလုံး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်...</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">နေအိမ်တစ်ခုလုံးကို အလင်းလှိုင်းအလွှာတစ်ခုက ရစ်ပတ်သွားပြီး ထောက်လှမ်းမှုအားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“စတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရပ်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးခြားသော နူးညံ့သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကို စောင့်နေကြပါ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းမီးဖိုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဆဋ္ဌမအဆင့်၊ သတ္တမအဆင့်နှင့် အဋ္ဌမအဆင့်တို့ အပါအဝင် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ထိပ်တန်းအဆင့် သလင်းကျောက် သောင်းနှင့်ချီ၍ တည်ဆောက်ထားသော ကောင်းကင်မြေပြင်ဝင်္ကပါထဲတွင် ပေါလောပေါ်လာပြီး တောက်ပလာကာ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့သွေးနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သွေးအရင်းအမြစ်မန္တန်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှ ရုတ်တရက် အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောက်စိမ်းမီးဖိုပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တစ်စက္ကန့်မပြည့်မီမှာပင် ကျန်းဟန်၏ လက်များက သွေးနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သွေးအစက်အချို့ ပေါလောပေါ်လာပြီး သွေးမြူစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုစွမ်းအင်များကို ကျောက်စိမ်းမီးဖိုထဲသို့ စုပ်ယူသွားပြီး အသင်္ချေသစ်သား ကမ္ဘာဦးချီနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သွေးတစ်စက်၊ သွေးနှစ်စက်... စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းနှင့် တူညီနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ လက်ဖဝါးများက အလွန်နီရဲနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ လက်မောင်းမှစ၍ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်အစိတ်အပိုင်းများအထိ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏စွမ်းအင် မလုံလောက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးအဆီအနှစ် တစ်စက်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အမတခန္ဓာသာ မသန်မာပါက ပြဿနာအချို့ သေချာပေါက် ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သွေးအရင်းအမြစ်မန္တန်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ အသံက ညင်သာနေသည်။ ရေတွက်မရနိုင်သော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် သူက ကောင်းကင်မြေပြင်ဝင်္ကပါကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝင်္ကပါမျက်လုံးအဖြစ် ဆောင်ရွက်သော စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာအမျိုးမျိုးကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အရောင်အသွေးစုံလင်သော စွမ်းအင်အစအနများက အရေးအကြီးဆုံး အသင်္ချေသစ်သား ကမ္ဘာဦးချီနှင့် သူ၏သွေးတို့နှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းမီးဖိုထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မန္တန်တစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း...</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ခြံဝင်းထဲသို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အနီရောင်လွှမ်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">မမြင်နိုင်သော အာရုံများထဲတွင် သွေးမြူနှစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး လားရာနှစ်ခုသို့ အဆက်မပြတ် သွားလာနေသကဲ့သို့ ကျန်းဟန် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနေရာများမှာ ဇီယန်နှင့် မုန့်မုန့်တို့ ရှိနေသော နေရာများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သွေးအရင်းအမြစ်မန္တန်က ကြိုးမျှင်များအဖြစ် ချိတ်ဆက်သွားပြီး ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့က ဘေးကင်းပြီး အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က သူ၏စွမ်းအင်ကို ဆက်လက်လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အနီရောင်ကြိုးမျှင်တစ်ခုက တည်နေရာမှာ ကျယ်ပြောသောကောင်းကင် ကြယ်တာရာနယ်မြေတွင် ရှိကြောင်း ပြသနေ၏။ အရမ်းလည်း မနီးသလို အရမ်းလည်း မဝေးကွာလှပေ။ အခြားကြိုးမျှင်တစ်ခုအတွက်မူ တည်နေရာက မည်မျှဝေးကွာကြောင်း သူ မသိသော်လည်း ၎င်းက အခြား ကြယ်တာရာနယ်မြေတစ်ခုတွင် ရှိနေကြောင်းကို သူ ခံစားနိုင်သည်။ ထိုနေရာက အလွန်ဝေးကွာလှသဖြင့် မည်မျှဝေးကွာသည်ကို သူပင် တိတိကျကျ မပြောနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်...</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းမီးဖိုထဲရှိ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးစွမ်းအင် အနည်းငယ်က ကျန်းဟန်၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးတွင် အနီရောင် အသည်းပုံတံဆိပ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ပြီးသွားပြီ။ သွေးအရင်းအမြစ်မန္တန်က စွမ်းအင်အထောက်အပံ့ ဆုံးရှုံးသွားပြီး ကျန်းဟန်က ထပ်မံတောင့်ခံထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ယေဘုယျအားဖြင့် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်အောက်ရှိ မည်သူကမျှ ဤကဲ့သို့သော မန္တန်မျိုးကို မသုံးရဲကြချေ။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကို စောင့်နေကြပါ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ရပ်တန့်အနားယူနေခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူက တစ်မိနစ်လျှင် မီတာတစ်ဒါဇင်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးလုံးနှစ်လုံးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သုံးရက်ရှိနေပြီ။ ဘာလို့ မပြီးသေးတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းလီနှင့် အခြားသူများ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ “သူ့အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်လို့ရမလား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အဇူရာတောင်ထွတ် တာအိုအရှင်က ဝင်တားလိုက်သည်။ “သူ့ဆီမှာ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သူတို့က မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားရမယ်။ သူက သုံးရက်မပြောနဲ့... တစ်လလောက် မန္တန်ရွတ်နေတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ လောလောဆယ် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ကြရအောင်”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“ထပ်စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။ စိတ်မပူပါနဲ့”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">တာအိုဆရာကြီး ဟုန်ဟူကပါ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">လေးရက် ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ပဉ္စမမြောက်နေ့ ကုန်ဆုံးတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းနီးပါးက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ စောင့်နေကြတာလား”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ခြံဝင်းထဲမှ ကျန်းဟန်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်ရှိ အတားအဆီးနယ်နိမိတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">“သေချာပေါက် ငါတို့ စောင့်ရမှာပေါ့။ အထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မသိဘူး... ပြီးတော့ အစ်ကိုက ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲဒီမှာ နေခွင့်မပြုဘူးလေ”</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းလီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ အထဲသို့ မဝင်ရဲကြပေ။ ကျန်းဟန် သွေးအရင်းအမြစ်မန္တန် ရွတ်ဆိုသောအခါ မြင်ကွင်းက အတော်လေး သနားစရာကောင်းနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် အရာအားလုံးက ကျန်းဟန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> </p> <p style="text-align:justify">-အခန်း (၁၉၂၁) ပြီး</p> <p style="text-align:justify"> </p>
Save