“မင်းတို့ မြေနဂါးတောင်ထွတ်ကို ဝင်ခွင့်ရသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“မင်းတို့ ငါ့နောက်ကနေ အပြင်ပိုင်းတောင်ထွတ်တွေကို လိုက်ခဲ့ရမယ်။ မြေနဂါးတောင်ထွတ်မှာ အဓိကတောင်ထွတ် (၃၆) ခုနဲ့ အပြင်ပိုင်းတောင်ထွတ် (၅၃၁) ခု ရှိတယ်”
“မင်းတို့က နံပါတ်(၇) အပြင်ပိုင်းတောင်ထွတ်မှာ ကျင့်ကြံရလိမ့်မယ်။ ဆရာတချို့ရဲ့ အတန်းတွေကို တက်လို့ရတယ်။ လူတိုင်းတက်လို့ရတဲ့ အတန်းတွေ ရှိသလို စီနီယာအစ်ကိုတွေဆီကနေ သီးသန့်သင်ယူနိုင်တဲ့ အတန်းငယ်လေးတွေလည်း ရှိတယ်”
“မင်းတို့က ဂိုဏ်းထဲကို အခုမှ ဝင်လာတာဆိုတော့ အများစုက ဝင်္ကပါအစီအရင်အကြောင်းကို အဓိက လေ့လာရလိမ့်မယ်။ လုံလောက်အောင် သင်ယူပြီးပြီလို့ ခံစားရတဲ့အခါ တာဝန်တွေကို ယူပြီး လက်တွေ့လုပ်ချင်ရင် နေရာမှာတင် ဝင်္ကပါတွေကို သွားတည်ဆောက်လို့ရတယ်။ နေရာတွေအနေနဲ့ ဂိုဏ်းနားက နေရာတွေလို ဘေးကင်းတဲ့နေရာတချို့ရှိသလို စစ်ဇုန်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးလိုင်းမှာလည်း ရှိတယ်။ တာဝန်တွေရဲ့ အခက်အခဲပေါ် မူတည်ပြီး မင်းတို့ အမှတ်အမျိုးမျိုး ရလိမ့်မယ်။ အမှတ်တွေက အရမ်းအသုံးဝင်တယ်... ဒါကြောင့် ကနဦးရထားတဲ့အမှတ်တွေကို အလကား မဖြုန်းတီးပစ်နဲ့”
“ငါ ပြောစရာရှိတာ ဒါအကုန်ပဲ။ မင်းတို့ အချက်အလက်တွေ ထပ်လိုချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စစ်ဆေးကြည့်လို့ရတယ်။ မင်းတို့ လုပ်ဖို့ အရေးအကြီးဆုံးအရာက ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာဖတ်ဖို့ပဲ။ မင်းတို့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ရင် အမှတ်တွေ အနှုတ်ခံရလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သတိပေးချင်တယ်”
ကျန်းဟန်တို့အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က သူတို့ကို လိုအပ်သော ညွှန်ကြားချက်များ ပေးအပ်လိုက်သည်။
အဓိကအဖွဲ့က မြေနဂါးတောင်ထွတ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။
ကျယ်ပြောသောကောင်းကင် ကြယ်တာရာနယ်မြေက ဧရာမကြီးဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့် အာကာသယာဉ်က လင်ပင်လယ်ဓားဂိုဏ်း၏ မြေနဂါးတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြောက်နာရီကြာ ပျံသန်းခဲ့ရသည်။
သူတို့၏ နေအိမ်များကို သေသေချာချာ စီစဉ်ပေးပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က တပည့်သစ်များသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နေထိုင်သည့် အခန်းများနှင့် အမှတ်စဉ်အမျိုးမျိုး အပါအဝင် သူတို့၏ အချက်အလက်များကို စနစ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။
ကျန်းဟန်သည် အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုတွင် တည်ရှိသော စံအိမ်ငယ်လေးတစ်ခု၌ တည်းခိုခွင့်ရခဲ့သည်။
ရှေ့ခြံဝင်းမှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး နောက်ခြံဝင်းမှာ ဝင်္ကပါအစီအရင်များကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးရန်နှင့် တိုးတက်စေရန် အသုံးပြုသည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးအခန်းများ၊ နားနေခန်းများ စသည်ဖြင့် ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှပေသည်။
စံအိမ်တွင် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
သို့သော် စေ့စပ်သေချာလှသော ဝန်ဆောင်မှုများက ကျန်းဟန်ကို မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သူက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ အနားယူလိုက်သည်။
သူ၏ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်မိပြီးနောက် သူက များသောအားဖြင့် ထိုင်ခြင်းနှင့် လှဲလျောင်းနေခြင်းကိုသာ နှစ်သက်လာခဲ့လေသည်။
‘ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို စနစ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းမတင်ရသေးဘူး။ ငါ ဘာတာဝန်မှ လက်ခံလို့မရသေးဘူး’
‘လင်ပင်လယ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ငါ စစ်ဆေးလို့ရတယ်’
‘အဲဒီနေရာမှာ သတ္တမအဆင့်နဲ့ အဋ္ဌမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ လုံလောက်အောင် ရှိနေရင် နဝမအဆင့် ဝိညာဉ်ငြိမ်းချမ်းဆေးလုံးကို သန့်စင်ဖို့ ငါ့အတွက် အောင်မြင်နိုင်ခြေ နည်းနည်း ရှိလိမ့်မယ်’
‘ဒါပေမဲ့ ငါ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိပါ့မလား’
ကျန်းဟန်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူက စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
နဝမအဆင့် ဝိညာဉ်ဘုရင်ပန်း မပါဘဲ ဝိညာဉ်ငြိမ်းချမ်းဆေးလုံးကို သန့်စင်ရန် လက်တွေ့တွင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
‘ဆေးလုံးတွေက ငါ့စွမ်းအင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်ဖြည့်ဖို့ပဲ လုံလောက်တယ်’
ကျန်းဟန်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာများစွာ ရှိသော်လည်း ဆေးလုံးများစွာကို မသန့်စင်ခဲ့ပေ။
ဝိညာဉ်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းသည့် ဆေးလုံးများကို သူ၏စွမ်းအင် ထိန်းသိမ်းထားရန် နှစ်ကြိမ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်အပြင် ကျန်းဟန်က နောက်ထပ် သုံးကြိမ် လှုပ်ရှားနိုင်သေးသည်။
‘စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တချို့ သွားယူဖို့ အချိန်တန်ပြီ’
‘ငါ အရင်ဆုံး ငါ့မိသားစုကို ရှာရမယ်...ကျန်တာတွေ အကုန်လုံးကို ဘေးဖယ်ထားမယ်’
ကျန်းဟန်က ဆိုဖာကို မှီကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
နောက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်အားလုံးကို စနစ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ ဝန်ထမ်းများက အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်ပဲ အချိန်ယူခဲ့ပေမဲ့ ပြန်လည်သုံးသပ်ရန်အတွက် အချိန်ပိုကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြီးသွားသည်နှင့် ကျန်းဟန်က စနစ်၏ ဇာတ်ကောင်ခန်းမကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
မြေနဂါးတောင်ထွတ်၏ တပည့်ဖြစ်သူ ကျန်းဟန်ယန်က အမှတ် (၅၀) ရထားကြောင်း ၎င်းက ပြသနေလေသည်။
“ကြယ်တစ်ပွင့် တာဝန်တစ်ခုကို ငါ လက်ခံလို့ရတယ်”
ကြယ်တစ်ပွင့် တာဝန်များမှာ အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်သည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုတာဝန်များမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကို ခြေရာခံခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်အမျိုးမျိုး လုပ်ကိုင်ပေးခြင်းတို့ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။
“ပဉ္စမစစ်ဇုန်မှာ ဘာတာဝန်မှ မရှိဘူးလား”
ကျန်းဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ဒါဆို စတုတ္ထစစ်ဇုန်ကို သွားမယ်”
အချိန်ကုန်သက်သာသရွေ့ သူ ဘာလုပ်ရလုပ်ရ အဆင်ပြေလေသည်။
ကျန်းဟန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ချိန်မှာပင် တာဝန်သစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ပဉ္စမစစ်ဇုန်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးလိုင်း၊ ကွင်းဆက်နဂါးတောင်တန်းမှာ ထောက်လှမ်းရေးဝင်္ကပါကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းပြီး ဝင်္ကပါမျက်လုံးကို အစားထိုးဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒီတာဝန်အတွက် လူ (၁၀) ယောက် လိုအပ်ပြီး ချီကျွင်းက ဦးဆောင်မယ်။ တာဝန်ပြီးရင် အမှတ် (၅) မှတ် ရလိမ့်မယ်”
၎င်းက အကူအညီပေးရုံသက်သက် တာဝန်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကပ္ပတိန်ချီကျွင်းက ထုတ်ပြန်ထားသောကြောင့် ၎င်းမှာ အထက်လူကြီးများက သူ့ကို ပေးအပ်ထားသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။ သူက အလုပ်များကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မည့် တပည့်အချို့ကို ဖြစ်သလို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါကို ယူမယ်”
ကျန်းဟန်က အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။
သူက တာဝန်ကို ယူပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။
သုံးစက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ငါးမှတ်သာပေးသော ထိုတာဝန်အတွက် လုံလောက်သော လူဦးရေ ပြည့်သွားခဲ့လေသည်။
စနစ်က အသိပေးလာသည်။
“မြေနဂါးတောင်ထွတ်ရဲ့ တာဝန်ခန်းမရှေ့မှာ စုဝေးကြပါ။ လေးနာရီအတွင်း ထွက်ခွာပါမယ်”
“အလုပ်လုပ်တာ တော်တော်လေး မြန်တာပဲ”
ဤရလဒ်ကို ကျန်းဟန် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။
သူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စံအိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဦးတည်ရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူက ခြံဝင်းထဲရှိ ပျံသန်းရေးပြားတစ်ခုကို ယူကာ အနိမ့်ပိုင်းအမြင့်တွင် ပျံသန်းသွားခဲ့လေသည်။
သူ တာဝန်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကပ္ပတိန်ချီကျွင်းက ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် လူရှစ်ယောက် ရောက်ရှိနေပြီး ကျန်းဟန်က ကိုးယောက်မြောက် ရောက်လာသူဖြစ်သည်။
ချီကျွင်းက သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“လူသစ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျန်းဟန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ၏ အချက်အလက်များက စာရင်းထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ချီကျွင်းက သူ့အကြောင်း သဘာဝကျကျ သိနေလေသည်။
“အခြေခံဝင်္ကပါအစီအရင်တွေကို မင်း သိတယ်မလား”
ချီကျွင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
“မင်းမသိရင် လမ်းမှာ လူတိုင်းအတွက် စားစရာနဲ့ သောက်စရာ တစ်ခုခု လုပ်ပေးလို့ရတယ်။ မင်းက လက်ဖက်ရည်ရည်ချပေးဖို့နဲ့ အလုပ်တွေလုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ယူရမယ်။ လူသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါးမှတ်ရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး... အဲဒါက မင်းအတွက် သက်သာခွင့်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်”
‘ဘယ်လောက်တောင် သဘောကောင်းလိုက်လဲ’
ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖျော့တော့သောအပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုချီကျွင်း”
“ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး”
ချီကျွင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ခံ့ညားနေသည်။
ထို့နောက် သူက ကျန်းဟန်ကို စကားမပြောတော့ဘဲ သူ့ဘေးရှိလူများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတာဝန်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ ငါတို့ သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အသွားအပြန် သုံးလကြာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ကျင့်ကြံဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဝင်္ကပါအစီအရင်တွေကို လေ့လာဖို့ပဲ လိုတယ်”
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးလူ ရောက်ရှိလာသည်။
အဲဒါ မုန့်လင်းအာပင် ဖြစ်သည်။
သူမလည်း မြေနဂါးတောင်ထွတ်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မက အမှတ်တချို့ရှာဖို့ ဒီကို လာတာပါ”
မုန့်လင်းအာက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက တော်တော် ပွင့်လင်းတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ သဘောကျတယ်။ အခု သွားကြရအောင်”
ချီကျွင်းက ပြုံးပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဘေးရှိ လေယာဉ်ဧရိယာဆီသို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။
“ဟင်... ရှင်လည်း ဒီမှာလား”
မုန့်လင်းအာက ကျန်းဟန်ကို မြင်သောအခါ သူ့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ရှင်လည်း မြေနဂါးတောင်ထွတ်ကို ဝင်တာလား။ ဘာလို့ ကျွန်မ ရှင့်ကို မတွေ့ရတာလဲ...”
သူမမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိနေသည်။ ဘယ်တစ်ခုကို သူ အရင်ဖြေသင့်ပါမည်နည်း။
ကျန်းဟန် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“မင်း လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့လား”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“ဆေးလုံးတွေကို ပြောတာ”
“ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ကျွန်မက ဘာလို့ ဒါတွေကို ယူရမှာလဲ”
မုန့်လင်းအာ အံ့ဩသွားသည်။
“လူတစ်ယောက်က အဲဒါတွေကို အမြဲတမ်း သောက်လို့မရဘူးလေ။ မင်း အရမ်းများများစားရင် မင်းခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒါကိုတောင် မသိဘူးလား”
“မင်းက တကယ်ပဲ... စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေတာပဲ”
ကျန်းဟန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မက တက်ကြွနေရုံပါ”
ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့က လေယာဉ်တစ်စင်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
“ဒါက အဆင့် S အမှတ် (၃၁) လေယာဉ်၊ သစ်ရွက် လို့ခေါ်ပြီး တော်တော်လေး မြန်တယ်။ ပဉ္စမစစ်ဇုန်ကို ရောက်ဖို့ (၁၆) ရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်”
ချီကျွင်းက အသိပေးလိုက်သည်။
“လေယာဉ်ငယ်လေးထဲမှာ လေ့ကျင့်ရေးအခန်း သုံးခန်းပဲ ရှိတယ်။ မင်းတို့ မျှသုံးလို့ရတယ်”
ထို့နောက် သူက အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
ကျန်လူများအတွက်မူ သူတို့ကလည်း သီးခြားအခန်းများထဲသို့ အသီးသီး ဝင်သွားကြပြီး ဆယ်ရက်ကျော် ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ကျန်းဟန်က နားနေခန်းတွင် ထိုင်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ မုန့်လင်းအာက စိတ်အားထက်သန်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက လေ့ကျင့်ရေးအခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
“လူသစ်... မင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းကို သွားသင့်တယ်”
ဒီလေ့ကျင့်ရေးအခန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက်တည်း ရှိပြီး သူက အရင်အသုတ်က စီနီယာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက တစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သဘာဝကျကျပင် မာနထောင်လွှားနေသည်။
“ဟုတ်လား”
ကျန်းဟန်က သူ့ဆီကို ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။ အရိုးအဆစ်တွေ မြည်သံကြားမှာ သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်းကို အရန်ဘာသာရပ်အနေနဲ့ ယူထားတာ။ တကယ်တော့ ငါ့လက်သီးတွေက အခု တော်တော်လေး မာကျောနေပြီ”
...
စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင်။
အတွင်းစည်းတပည့်က အခန်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာသည်။ သေချာကြည့်လျှင် သူ့ပုံစံက ရှုပ်ပွနေသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
ထိုလူက မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းထဲသို့ လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။
“ဟင်”
မုန့်လင်းအာက တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပုံရသည်။
သူမက ပြေးလာပြီး ကျန်းဟန်ရှိနေသော အခန်းဆီသို့ ရောက်လာသည်။
သူမက တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဖွင့်လို့ မရဘူးလား”
သူမက တံခါးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်သော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ပေ။ ထို့နောက် သူမက မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
ထိုအခါမှသာ အခြားအခန်းနှစ်ခန်းတွင် လူလေးယောက်စီ ရှိနေကြောင်း သူမ သိရှိသွားလေသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူမက နားနေခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး ချီကျွင်းက အခန်းတစ်ခန်းကို ယူထားကာ ကျန်းဟန်ယန်ကလည်း အခန်းတစ်ခန်းကို ယူထားသည်။ ကျန်ရှစ်ယောက်အတွက်မူ သူတို့လေးယောက်က အခန်းတစ်ခန်းစီကို မျှသုံးရလေသည်။
“ဟေး”
“လူသစ်တွေအနေနဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခံရတာပဲ”
သူမနှင့် ကျန်းဟန်တို့ ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးတွေ ရရှိတာကို သူမ အလွန် သဘောကျသွားသည်။
ကျန်းဟန် အခန်းထဲတွင်နေသည့် ပထမနေ့တွင် သူက ဝင်္ကပါကျောက်တုံး ရာပေါင်းများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက အခန်းတစ်ဝိုက်တွင် ၎င်းတို့ကို အများအပြား ချထားပြီး သလင်းကျောက်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ အနားယူလိုက်လေသည်။
(၁၆) ရက်အကြာတွင်။
ချီကျွင်း၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ငါတို့ နောက်ဆယ်မိနစ်နေရင် ခရီးစဉ်ကို ရောက်တော့မယ်။ အားလုံး ပြင်ဆင်ထားကြ။ ငါ အပြင်ဘက် ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းမယ်။ မင်းတို့က ဂိုဒေါင်ကိုသွားပြီး ဝင်္ကပါမျက်လုံးနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ တစ်ခုခု သွားယူရမယ်”
ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...
လူအားလုံး အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြပြီး ခန်းမထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။
“လူသစ် ဘယ်မှာလဲ”
ချီကျွင်းက မေးလိုက်သည်။
သူတို့ ကျန်းဟန်ရှိနေသည့် အခန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
ဤအချိန်တွင် ကျန်းဟန်က လက်သီးကို မြှောက်ကာ လေယာဉ်အောက်ရှိ နေရာကို ထိုးချလိုက်သည်။
ဘန်း...
လေယာဉ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။
“ပြေးကြ”
ကျန်းဟန်၏ သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘာ”
“မြေထိုးသားရဲပဲ”
ဝုန်း...
အာကာသယာဉ်က အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားပြီး မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။
ချီကျွင်းနှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးသွားပြီး နောက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မီတာ (၃၀) ကျော် မြင့်သော ဧရာမ ဆန်းကြယ်သားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူတို့ကို ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။
“မြေထိုးသားရဲလား”
“ဒါ ဘယ်လို ဆန်းကြယ်သားရဲမျိုးလဲ”
“လူသစ်လေး ဘယ်မှာလဲ”
“မကောင်းတော့ဘူး။ အခု ပြေးတော့”
ဆန်းကြယ်သားရဲကြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်လာတာကို မြင်တော့ သူတို့ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြလေသည်။
သူတို့ အရမ်းကြောက်သွားလို့ မျက်နှာတွေ ဖြူရော်သွားကြ၏။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဧရာမဆန်းကြယ်သားရဲကြီးက အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်ပြီးနောက် မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
“အဲဒါ ဘာလဲ”
လူအုပ်ကြီး ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
“လူသစ် သေသွားပြီလား”
“သူ ဂိုဏ်းထဲရောက်တာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်... မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါက...”
“ဟူး... လောကကြီးက မှန်းဆလို့မရဘူး”
ချီကျွင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် မတော်တဆမှုတစ်ခု အရင်ရောက်လာမလားဆိုတာ မသေချာဘူး။ ကံကောင်းတာက ညီငယ်ကျန်းက ငါတို့ကို ကြိုတင်သတိပေးခဲ့တယ်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း မုန့်လင်းအာ အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသွားပြီး သူမ ဘာခံစားနေရသည်ကို ပြောပြရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
‘သူ တကယ် သေသွားတာလား’
‘မဖြစ်နိုင်ဘူး’
သူမ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်နေမိသည်။
မည်သူကမျှ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာကို သတိမပြုမိကြပေ။ ပျက်စီးနေသော မြေပြင်အစိတ်အပိုင်းများကို ကြည့်ရင်း သူတို့ အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ဤအချိန်တွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက တောအုပ်ကို ဖြတ်၍ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။
ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသည်။
သူက သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း သူ့တွင် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။
ပုံရိပ်ယောင်တွေ ဖန်တီးဖို့ သူ့အတွက် မလွယ်ကူတာကြောင့် သူက ပုံရိပ်ယောင်ဝင်္ကပါတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် ချီကျွင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ဝင်္ကပါ၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ခန့်အကြာတွင် ၎င်းက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။
သူတို့က သူတို့ရဲ့မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဦးမှာပါ... ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ဆုံးရှုံးသားပေသည်။
“ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်း”
ကျန်းဟန်က ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
တောအုပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေရတာက သူ့ကို အရင်ဘဝရောက်သွားသလို ခံစားရစေသည်။
မရည်ရွယ်ဘဲ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဘုရင်တစ်ပါးက လောကသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။ အခြားကမ္ဘာမှ အရှိန်အဝါတစ်ခုက စတင်ပျံ့နှံ့လာလေသည်။
ဒါက စိတ်အခြေအနေတစ်ခုအပြင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်က တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ပဉ္စမမြောက် စစ်ဇုန်”
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ဝင်္ကပါများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ဤအလွန်သိပ်သည်းသော ထောက်လှမ်းရေး၊ ကာကွယ်ရေးနှင့် အခြားဝင်္ကပါများမှာ ကျန်းဟန်အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
“ပဉ္စမစစ်ဇုန်က စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာတွေ ပေါကြွယ်ဝတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဲဒီမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ အများကြီးရှိတယ်”
“ပြိုင်ဆိုင်မှုက အရမ်းပြင်းထန်တယ်”
“လင်ပင်လယ်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းတို့က ဒီမှာ အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ကျန်တဲ့ဂိုဏ်းနှစ်ခုက လူတွေက အခါအားလျော်စွာ ဝင်လာတတ်ကြတယ်”
ပဉ္စမစစ်ဇုန်အကြောင်း အချက်အလက်များက ကျန်းဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာလေသည်။
ထိုနေရာတွင် အချိန်တိုင်း အကြီးစားတိုက်ပွဲများ မရှိသော်လည်း အလွန်ကမောက်ကမဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်းကို ပဉ္စမစစ်ဇုန်ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်က အခြေအနေအကျဉ်းချုပ်ကိုသာ သိထားသည်။
သို့သော် ၎င်းက အရေးမကြီးပေ။
သူက ဖြတ်သန်းသွားချင်ရင် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေတောင် လမ်းဖယ်ပေးရလိမ့်မည်။
မစွန့်စားဘဲ ဘာမှမရနိုင်ဘူး...
-အခန်း (၁၉၂၅) ပြီး