“သူ့ကို သတ်လိုက်”
“လင်ပင်လယ်ဓားဂိုဏ်းက ဝူရှင်းကို သတ်လိုက်စမ်း”
“သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ယူနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ္တမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာတွေနဲ့ သလင်းကျောက် တစ်သိန်း ဆုချီးမြှင့်မယ်”
လူတစ်စုက သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးနောက်သို့ အပြင်းအထန် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသည်။
“ဟားဟားဟား... မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား။ ရအောင်လုပ်ကြည့်လိုက်လေ”
သံချပ်ကာနှင့် အမျိုးသားက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါက အလွန်မာနထောင်လွှားနေသည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကမူ အလွန်လေးနက်နေခဲ့သည်။
သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော လူအုပ်ကြီးမှာ အားနည်းသူများ မဟုတ်ကြဘဲ သူတို့ထဲတွင် ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ နာမည်ကျော်ကြားသော တပည့်နှစ်ဦးပင် ပါဝင်နေသည်။
‘ငါ ဒီကနေ ထွက်ပြေးရမယ်’
သံချပ်ကာနှင့် အမျိုးသားက အကြပ်အတည်းထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် နည်းလမ်းရှာနေစဉ်-
ဝှစ်...
မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ လေကိုခွဲ၍ ရောက်ရှိလာသည်။
“တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်ဟေ့”
လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း သတိထားလိုက်ကြသည်။
အနိမ့်ပိုင်းအမြင့်တွင် ပျံသန်းလာသော ပုံရိပ်က သူတို့ကို လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ကျော်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လေတို့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းများက သူတို့ဆီသို့ တိုက်ခတ်လာလေသည်။
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ”
“သူက သေချာပေါက် အမည်မသိတဲ့သူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး”
“သောက်ကျိုးနည်း... ဝူရှင်း ထွက်ပြေးသွားပြီဟ”
“...”
ကျန်းဟန်က အစွမ်းကုန် အရှိန်တင်၍ ပျံသန်းနေသည်။
သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းသွားသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်နေအားပေ။ နာလန်ထူဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် တစ်နေ့လျှင် နေ့တစ်ဝက်ခန့် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပျံသန်းနိုင်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ စွမ်းအင်များကို (၆၀) မှ (၇၀) ရာခိုင်နှုန်းအထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။
ငါးရက်အတွင်း ကျန်းဟန်က ပဉ္စမစစ်ဇုန်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့လေပြီ။
လူသူကင်းမဲ့သောနေရာမှစ၍ တိုက်ပွဲများစွာဖြစ်ပွားရာနေရာများသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတားအဆီးများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ ကျန်းဟန်က ထိုနေရာများကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ကျော်ရန် လှည့်ကွက်ငယ်အချို့ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူက တိုက်ခိုက်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ အတင်းအကျပ် မလုပ်သလို မည်သူနှင့်မျှလည်း မတိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့ပေ။
သူ၏အမြင်တွင် ဤအသေးအဖွဲ ပဋိပက္ခများက စစ်မြေပြင်တွင် ရတနာများရှိနေလျှင်ပင် သူ၏အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရန် မတန်ပေ။
ဆယ်ရက်အကြာတွင် ကျန်းဟန်က ပဉ္စမစစ်ဇုန်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အစွန်အဖျားဒေသသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့အချို့ကို သူ အမြဲလိုလို မြင်တွေ့နေရသည်။
သို့သော် ကျန်းဟန်က ဖုံးကွယ်ခြင်းနည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေသောကြောင့် ဤလူများက သူ့ကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ကြပေ။
မှန်ကန်သော ဦးတည်ရာကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းဟန်က ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့လေသည်။
နောက်ထပ် ရက်နှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
တစ်လကျော်အကြာတွင် ကျန်းဟန် နောက်ဆုံး၌ ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်း၏ နယ်စပ်ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။
သူက အပြင်ခြံဝင်းဧရိယာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဘန်း...
တောအုပ်ထဲတွင် ဖိုမ သံသဝါပြုတော့မည့် လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲကို ကျန်းဟန်က မေ့လဲသွားအောင် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
အမျိုးသား၏ တံဆိပ်ပြားကို ယူဆောင်ကာ ကျန်းဟန်က ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းပြီး မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလေသည်။
စည်ကားလှသော မြို့ထဲတွင် လူငယ်များအားလုံး ပြည့်နှက်နေကြသည်။ အချို့က ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်များဖြစ်ကြပြီး အချို့က နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က သုံးရက်အကြာတွင် ကျင်းပမည့် နှစ်စဉ် အတွင်းစည်းစာမေးပွဲကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မြို့ထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာစဉ် လူအများအပြားက ဤကိစ္စအကြောင်း ပြောဆိုဆွေးနွေးနေကြသည်။
“ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းရဲ့ စာမေးပွဲအောင်ချက်က (၅) ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်။ လူတစ်ရာမှာမှ ငါးယောက်လောက်ပဲ အောင်လိမ့်မယ်။ အရမ်းကို ခက်ခဲတာ”
“စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ မင်း အရမ်းကံကောင်းပြီး မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အံ့ဩစရာကောင်းနေမယ်ဆိုရင် မင်း အောင်မြင်မှာပါ”
“မင်းရဲ့ ဆုတောင်းပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေစဉ် ကျန်းဟန်က သွေးအရင်းအမြစ်မန္တန်၏ တံဆိပ်ကို တိတ်တဆိတ် အာရုံခံလိုက်သည်။
အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းခြံဝင်းဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ညွှန်ပြနေလေသည်။
‘သူတို့ အတွင်းခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်’
‘အပြင်ခြံဝင်းကို ရောက်ဖို့ ဝင်္ကပါအလွှာ တစ်ထောင်ကျော်ကို ဖြတ်သွားရတာ ငါ သိပ်ပြီး အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုခဲ့ဘူး’
‘ဒါပေမဲ့ အတွင်းခြံဝင်းက မတူဘူး။ သူ့ရဲ့ ထောက်လှမ်းမှုနဲ့ ကာကွယ်ရေးက ပိုအားကောင်းတယ်။ ငါ အဲဒီကို ခိုးဝင်သွားနိုင်ပေမဲ့ ဂိုဏ်းမှာ အသံထောက်လှမ်းရေး ဉာဏ်ရည်တုစနစ် ရှိနေရင် တွေ့သွားနိုင်ခြေ ရှိသေးတယ်’
‘ငါ ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းခြံဝင်းထဲကို တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တရားဝင် ဝင်မယ်’
‘အပြင်စည်းတပည့်တွေရဲ့ အချက်အလက်တွေ...’
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းဟန်က ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
မြို့ထဲတွင် လူတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို အစားထိုးရန်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခု ရှိသည်။ ကျန်းဟန် ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး သူ့ထံသို့ သလင်းကျောက်အချို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ပြောင်းချင်လို့ပါ။ မူလတစ်ခုကို သုံးလို့မရတော့လို့ပါ”
ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟင်”
အတွင်းစည်းတပည့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ့ရှေ့ရှိ သလင်းကျောက် တစ်သိန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
ကျန်းဟန်က နောက်ထပ် အလယ်အလတ်အဆင့် သလင်းကျောက် တစ်သောင်းကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စက နည်းနည်း ဒုက္ခများတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်မလား”
အတွင်းစည်းတပည့်၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။
‘ဒီကောင်လေးက ကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိသားပဲ’
‘ငါ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်’
သူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းလိုမျိုး ဒီကိစ္စအတွက် လစဉ် ငါ့ဆီလာတဲ့သူ တစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိတတ်တယ်။ မင်းတို့က လူတွေကို သေချာအကဲမဖြတ်တတ်ဘဲ ကိုယ်မစော်ကားနိုင်တဲ့သူတွေကို မတော်တဆ စော်ကားမိတတ်ကြတယ်။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသစ်ကို စနစ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ပြီးရင် သုံးနှစ်ပဲ ခံလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ရုံးခန်းမှာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြီး အပ်ဒိတ်လုပ်ရမယ်။ မလုပ်ရင် တံဆိပ်ပြားက အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ”
ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီလာခဲ့။ မင်းရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို စကင်ဖတ်ရမယ်”
ကျန်းဟန်က သူပြောသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက် ဘာမှမရှိဘူး”
စီနီယာအစ်ကို၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သလင်းကျောက်များကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ”
ကျန်းဟန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူက သူ့ရှေ့ရှိလူကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီကို ကလဲ့စားချေဖို့... ရန်သူတွေကို သတ်ဖို့... ပြီးတော့ ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဝင်ရောက်လေ့ကျင့်ဖို့ လာခဲ့တာပါ”
“ဟွန့်”
အတွင်းစည်းတပည့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် သလင်းကျောက်တစ်သုတ် ထပ်မံပေါ်လာပြီး တောက်ပနေလေသည်။
“ဒါက ကောင်းတယ်”
အမျိုးသားက ကျန်းဟန်ကို တစ်ဖန် မျက်စိကျသွားသည်။ သူက သလင်းကျောက်များကို လက်ခံယူကာ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ ငါတို့က ရန်ငြိုးတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ငါတို့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်သင့်တယ်။ ဒါက လူတိုင်း အားကျရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင် မင်း အခု အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ သင့်လျော်တဲ့ အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရသွားပြီ။ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက တစ်နှစ်ပဲ ခံမယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။ မင်းဘာသာမင်း စဉ်းစားလို့ရတယ်။ အတွင်းခြံဝင်းမှာ ငါ မင်းကိစ္စ ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး”
“ကောင်းပြီ”
ကျန်းဟန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“ကျန်းဟန်ယန်”
“ဘာ... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်တယ်လို့”
အတွင်းစည်းတပည့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်တယ်လို့” အမျိုးသားက ထပ်မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျန်းဟန်ယန်။ ကျွန်တော်က တခြား ကြယ်တာရာနယ်မြေက လာတာပါ”
“ဒီလိုကိုး”
အမျိုးသား သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းနာမည်က တခြားတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“အတွင်းခြံဝင်းရဲ့ သစ်ခွတောင်ထွတ်က ဆေးလုံးသန့်စင်ရေးနယ်ပယ်မှာ တော်တော်လေး စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်ရှိတယ်... သူ့နာမည်က ကျန်းဟန်ယန်တဲ့။ သူက အဲဒီမှာ တော်တော်လေး မျက်နှာပွင့်တယ်။ သစ်ခွတောင်ထွတ်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်မလေးက သူ့ကို အသေအလဲ လိုက်နေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူမက သူ့ကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ တောင်ထွတ်သခင်တောင် ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ သူက အဲဒီလူငယ်လေးကို အကျယ်ချုပ်ချရင်တောင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး”
အတွင်းစည်းတပည့်က ကျန်းဟန်အတွက် အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ပေးလိုက်သည်။
“ကျန်းဟန်ယန်လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီလူက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် နာမည်ကြီးနေရတာလဲ”
ကျန်းဟန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးနေမိကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။
“သူက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... အသက် (၁၆) နှစ် (၁၇) နှစ်လောက်ပဲ ရှိမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး မိန်းမဆန်ပြီး ယောကျ်ားပီသမှု လုံးဝမရှိဘူး။ သစ်ခွတောင်ထွတ်က အကြီးဆုံးသခင်မလေးက အဲဒီလိုလူမျိုးကိုမှ သဘောကျနေမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ”
သူ၏ လေသံတွင် မနာလိုမှုများ ပါဝင်နေသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျန်းဟန်ယန်လို့ မခေါ်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က အခုကစပြီး ယဲ့ဖုန်းပဲ”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။
“ယဲ့ဖုန်း... ကောင်းပြီလေ”
အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြီး စနစ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
မကြာမီ သူက တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။
“မင်းက အခု အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ငါ အကျဉ်းချုပ် မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ ဒီစမတ်လက်ပတ်ကို ယူသွား။ အဲဒီထဲမှာ မင်းရဲ့ အခြေခံအချက်အလက်တွေ ပါဝင်တယ်။ ပြဿနာမရှာဖို့ မင်းကို ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ ဒီနေရာကနေ မင်း ထွက်သွားပြီးရင် မင်း ငါနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ စောင့်ကြည့်နေမယ်။ နားလည်လား”
သူပြောသည့်စကားအရ ကျန်းဟန် မကြာမီကာလအတွင်း ပြဿနာမရှာသင့်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်က ပြဿနာရှာရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို။ ကျွန်တော် လေ့လာဖို့လာတာပါ... ပြဿနာရှာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး”
“သွားတော့ ညီငယ်ယဲ့ဖုန်း”
အမျိုးသားက ပြုံးပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီနှစ် စာမေးပွဲမအောင်ရင် နောက်ပိုင်း တစ်ခုခုလိုရင် ငါ့ဆီလာခဲ့လို့ရတယ်”
“ကောင်းပါပြီ”
ကျန်းဟန် အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
သူ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားသည်။
“မုန့်မုန့်”
သူ၏ အချစ်တော်လေးများထဲမှ တစ်ဦးကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသော ကျန်းဟန် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။
သူက စမတ်လက်ပတ်ကို အာရုံခံပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေအိမ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
စမတ်လက်ပတ်ကို ထောက်လှမ်းနိုင်ပြီး တည်နေရာရှာဖွေနိုင်သော်လည်း အရေးမကြီးပေ။ ကျန်းဟန်က ပြဿနာရှာရန် တကယ်ကို မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။
သူက သူ၏အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ သုံးရက်ကြာ အနားယူခဲ့သည်။
စာမေးပွဲဖြေရန် အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
အခြေအနေက လင်ပင်လယ်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်း၏ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုသူ ပိုများလေသည်။
ကျန်းဟန် အလွယ်တကူပင် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
“အတွင်းခြံဝင်းထဲ ဝင်ခွင့်ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး နောက်မှ တောင်ထွတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးရင် ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းမှာ တရားဝင် နေထိုင်နိုင်ပါပြီ”
ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်သော အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ယာဉ်အုပ်စုက စာမေးပွဲအောင်မြင်သူများကို တောင်ထွတ်ကြီးများမှ တပည့်များ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အတွင်းခြံဝင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။
“ကျွန်တော် သစ်ခွတောင်ထွတ်ကို ရွေးတယ်”
ကျန်းဟန်က ရွေးချယ်မှုပြုလုပ်ပြီး တောင်ထွတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။
“ဒါက သစ်ခွတောင်ထွတ် ရှိတဲ့နေရာပါ”
“မင်းတို့အားလုံး အပြင်ပိုင်းတောင်ထွတ်တွေမှာ နေရမယ်။ မင်းတို့ ကြည့်ရှုနိုင်တဲ့ နေရာတွေက အပြင်ပိုင်းနဲ့ အောက်ပိုင်းတောင်ထွတ်တွေပဲ။ အဓိကတောင်ထွတ်တွေကို ဖြစ်သလို သွားလို့မရဘူး”
“အပြင်ပိုင်းနဲ့ အောက်ပိုင်းတောင်ထွတ်တွေကို ကြည့်ဖို့ လအနည်းငယ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်”
ခေါင်းဆောင်က ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ်ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
တပည့်များစွာကို မတူညီသော တောင်ထွတ်များတွင် နေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးထားပြီး တစ်ခုစီမှာ မြို့တစ်မြို့ကဲ့သို့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည်။
တကယ်တော့ ဂိုဏ်း၏ တောင်ထွတ်များကို ရွေးချယ်ရန် ဗဟုသုတအချို့ လိုအပ်ပေသည်။
ကျန်းဟန်သည် အိမ်ကြီးတစ်လုံးတွင် နေထိုင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ အဆောက်အအုံများမှာ အားလုံးနီးပါး တူညီကြသည်။ ပိုကောင်းသော နေအိမ်များတွင် စံအိမ်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ပေါကြွယ်ဝသော လျှို့ဝှက်ခန်းများ ရှိသော်လည်း ထိုသို့သော စံအိမ်မျိုးကို လိုချင်ပါက ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးကူညီမှုများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ ကျန်းဟန်အတွက် လုံးဝ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
သူ၏နေရာသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူက အခြေခံအချက်အလက်များကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ အနီရောင်တံဆိပ်ကို အာရုံခံပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း အပြင်ထွက်သွားလေသည်။ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက ငါးစက္ကန့်ပင် မကြာခဲ့ပေ။
စနစ်ချိတ်ဆက်ရာတွင် သုံးစက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အထဲဝင်ရာတွင် တစ်စက္ကန့်၊ အိမ်အပြင်ထွက်ရာတွင် တစ်စက္ကန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
၎င်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျန်းဟန် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ကျန်းဟန်က အောက်ပိုင်းတောင်ထွတ်တစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။
သူ၏အရှိန်ကို သူ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ အမြန်ဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေစဉ် သူ၏ဝိညာဉ်ထဲမှ တုန်ခါမှုအနည်းငယ်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။
သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းဟန် ထိုခံစားချက်မျိုးကို ခံစားရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။
သူ၏ မင်းသမီးလေးကို အမြန်ဆုံး တွေ့ရန် အသည်းအသန် လိုအပ်နေသည်။
သူမကို တွေ့ရန် သူ ဆက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
‘ငါ သူမကို မကြာခင် တွေ့ရတော့မယ်။ အနီရောင်တံဆိပ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို အာရုံခံကြည့်တော့ သူမက ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာကို ငါ သိနိုင်တယ်’
‘အဖေ လာပြီ မုန့်မုန့်’
ဤအချိန်တွင် မုန့်မုန့်က ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး သူမရှေ့၌ ဆေးလုံးဖော်မြူလာတစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်းက ဂိုဏ်း၏ ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဆေးလုံးဖော်မြူလာ တစ်ခုတည်းအတွင်း၌ မတူညီသော ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်းနည်းလမ်း (၁၅) မျိုးအထိ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သည်။
သူမ အလွန် ကြိုးစားအားထုတ်နေခဲ့သည်။
‘အခု ငါ နည်းနည်း နာမည်ကြီးနေပြီဆိုပေမဲ့ ဖေဖေ ငါ့ကို မရှာတွေ့သေးဘူးဆိုတော့ ငါ နာမည်မကြီးလောက်သေးဘူးပဲ’
‘သူ ငါ့ကို မရှာတွေ့နိုင်သေးရင် ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ငါ့နာမည်ကို သိအောင်လုပ်မယ်’
‘အဆင်မပြေရင် ကျယ်ပြောသောကောင်းကင်ဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ငါ့နာမည်ကို လူသိများအောင် လုပ်မယ်’
‘သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မှာပါ။ ငါ အောင်မြင်ရုံပဲ ရှိတယ်’
မုန့်မုန့် လေးနက်လာသောအခါ သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်း ပါရမီက သူမကို တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာစေခဲ့သည်။
သူမ၏ တောက်ပသောမျက်လုံးများက ဆေးမီးဖိုကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ မီးတောက်များ ဖြည်းညင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေစဉ် သူမက သူမပစ်လွှတ်လိုက်သော မီးတောက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အနောက်မှ ပျံသန်းလာပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာသည်။
မုန့်မုန့်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘စီနီယာအစ်မ ထပ်လာပြန်ပြီလား။ ဟူး... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ’
သို့သော်...
ခပ်ဖွဖွ ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ့ရှေ့မှ သေးသွယ်သော ပုံရိပ်လေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ ကျန်းဟန်၏အသံက အလွန် ညင်သာနေလေသည်။
ဘုန်း...
မုန့်မုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ဆွံ့အသွား၏။
သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မနှေးကွေးခဲ့ပေ။
မုန့်မုန့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရှေ့ရှိ ကျန်းဟန်ကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
‘ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား’
‘ဒါက ငါ့အိပ်မက်တွေထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်လာခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ ဒါက အစစ်လား... ဒါမှမဟုတ် ပုံရိပ်ယောင်လား’
“မုန့်မုန့်... အဖေ နောက်ကျသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်”
ဤကဲ့သို့သော နှလုံးသားနာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ကျန်းဟန် ခံစားရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။
သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မုန့်မုန့်နှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။
“ဖေဖေ”
မုန့်မုန့်က နှစ်ခါခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးပြူးပြူးလေးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျလာသည်။
“အီးဟီးဟီး...”
မုန့်မုန့်သည် ကျန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
“ဖေဖေ... ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ရောက်လာတာလဲ”
“သမီး ဖေဖေ့ကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ”
“သမီး ဖေဖေ့ကို စောင့်နေတာ အရမ်းကြာပြီ။ နေ့တိုင်း စောင့်နေခဲ့တာ။ သမီး အပြင်မထွက်ရဲဘူး... မသွားရဲဘူး။ ဖေဖေ သမီးကို မရှာတွေ့မှာ ကြောက်လို့”
စကားပြောနေစဉ် မုန့်မုန့်၏ ရှိုက်ငိုသံက သူမ၏အသံကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် မုန့်မုန့်က ကျန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။
တစ်နှစ်တာ၏ လွမ်းဆွတ်မှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျမှုတို့က သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ မျက်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။
လေတိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ အဆိုးမြင်စိတ်များ ဖြည်းညင်းစွာ ပြေပျောက်သွားလေတော့သည်။
-အခန်း (၁၉၂၆) ပြီး