“အဆင်ပြေပါတယ်။ မောင်လေးကျန်း... တူနှစ်ကိုယ်ကျင့်ကြံတာက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို့ အစ်မ ကြားဖူးတယ်။ လာပါ”
“ရပ်လိုက်တော့”
“လာပါ။ ဒီနေ့ မင်း စမ်းကြည့်ဖို့ သဘောတူလိုက်ရင်... အနာဂတ်မှာ မင်း အစ်မကို မမြင်ချင်ဘူးဆိုရင် အစ်မ မင်းရှေ့မှာ ပေါ်မလာတော့ဘူး... ဟုတ်ပြီလား”
“စီနီယာအစ်မ... ဟူး”
မုန့်မုန့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို တကယ် သဘောမတူနိုင်ဘူး”
စကားပြောနေစဉ် မုန့်မုန့် ရုတ်တရက် လက်ကိုချကာ စီနီယာအစ်မကို သဘာဝကျသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
မုန့်မုန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ရမ္မက်ကိုမျှ သူမ မမြင်နိုင်ပေ။
သူမ ခဏမျှ ဝမ်းနည်းသွားသည်။
‘ဘာလို့လဲ’
‘သူက ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မဝင်စားတာ တကယ်ပဲလား’
‘ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ပြီးပြီဆိုတော့ နင်က ငါ့အပိုင်ပဲ။ ဒီအကြောင်း နောက်မှ ငါ့အဖေကို ပြောပြမယ်’
စီနီယာအစ်မ ရုတ်တရက် အရှက်မဲ့စွာ ပြုမူလိုက်လေသည်။
သူမက ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ...
“စီနီယာအစ်မ... အစ်မ ဒီလိုတွေ မလုပ်သင့်ဘူး”
မုန့်မုန့်က သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ထုံးထားသော ဆံပင်ပေါ်တွင် ဖိလိုက်သည်။
ဝုန်း...
သူမ၏ ရှည်လျားလှပသော ဆံပင်များ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။
သူမ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာအသွင်အပြင်များဖြင့် သူမက ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။
သို့သော် မုန့်မုန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသောအခါ စီနီယာအစ်မ ဆွံ့အသွား၏။
“လှလိုက်တဲ့ မျက်နှာလေးပဲ”
မုန့်မုန့်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့် တူပြီး သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော ရုပ်ရည်က အခြားသူများကိုပင် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။
“ဘာ...”
စီနီယာအစ်မ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။
“စီနီယာအစ်မ”
မုန့်မုန့်က သူမ၏ မူလအသံကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ပေါ့ပါးပြီး နားထောင်၍ အလွန်ကောင်းလှသည်။
“ကျွန်မက အမြဲတမ်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အဲဒါကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်မှာလဲ”
“ငါ... အီးဟီးဟီး... နင် ငါ့ကို လိမ်တယ်”
စီနီယာအစ်မ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပုံရသည်။ သူမက ချက်ချင်း အဝတ်အစားများ ဝတ်ကာ မျက်နှာကိုအုပ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့လေသည်။
“ဟူး... ဒါ ရူးသွပ်တာပဲ”
မုန့်မုန့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ပထမဆုံး စိတ်နှလုံးအပြည့်နဲ့ ပိုးပန်းတဲ့သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ”
“သူမ ရက်အနည်းငယ်လောက်နေရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ”
ကျန်းဟန်က စီနီယာအစ်မ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖေဖေ... သွားကြရအောင်။ ဒီနေ့ သစ်ခွတောင်ထွတ်ကို သမီး လိုက်ပြမယ်”
မုန့်မုန့်က ရင်ကော့ကာ ခေါင်းမော့ထားပြီး အလွန်ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားကာ ခံ့ညားနေပုံရသည်။
“ကောင်းပြီ... သမီးရဲ့နယ်မြေကို လိုက်ကြည့်ကြတာပေါ့”
ကျန်းဟန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”
“ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်”
တာဟေး နိုးလာပြီး ကျန်းဟန်နောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
သူတို့သည် မုန့်မုန့်၏ နေအိမ်မှ ထွက်လာကာ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း လိုက်လာပြီး တောင်ခြေရှိ အဆောက်အအုံများဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
မုန့်မုန့်၏ နေအိမ်ကို အထူးပြောင်းလဲထားပြီး ၎င်းမှာ သာမန်တပည့်များ၏ နေအိမ်များထက် အဆများစွာ ပိုကောင်းမွန်လေသည်။
လမ်းတွင် သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့သော တပည့်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည့် အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက မုန့်မုန့်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ညီငယ်ကျန်း”
သစ်ခွတောင်ထွတ်တွင် မုန့်မုန့်၏ အဆင့်အတန်းအရ အတော်လေး အားနည်းသော မည်သည့်တပည့်မဆို သူမနှင့်တွေ့သောအခါ ယဉ်ကျေးပျူငှာကြရပေမည်။ သစ်ခွတောင်ထွတ်တွင် မုန့်မုန့်က ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်နှင့် အဆင့်တူနီးပါး ရှိသည်။
ပြီးတော့ ကာကွယ်သူတွေက ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်တွေထက် သာလွန်တယ်။
“အင်း... မင်္ဂလာပါ”
မုန့်မုန့်သည် သူမ၏ ပုံမှန်အဝတ်အစားသို့ ပြန်ပြောင်းဝတ်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဂုဏ်ယူသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာ မင်းအတွက် ဆုလာဘ်”
ဝှစ်...
အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားသည်။
စတုတ္ထအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာဖြစ်သော တစ်မီတာရှည်သည့် အစိမ်းရောင်တောင်တန်းဓားတစ်လက်က သူမကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သော တပည့်ရှေ့တွင် ပေါလောပေါ်လာလေသည်။
‘အို ဘုရားရေ’
‘ရိုးရိုးလေး နှုတ်ဆက်ရုံနဲ့ စတုတ္ထအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာ ရလိုက်တာလား’
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီငယ်ကျန်း”
တပည့်က မုန့်မုန့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
မုန့်မုန့်က တောင်အောက်သို့ ဆက်ဆင်းသွားလေသည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ညီငယ်ကျန်း။ မင်းကို တွေ့ရတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ”
“မနက်ခင်းပါ”
မုန့်မုန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
နောက်ထပ် စတုတ္ထအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာဖြစ်သော ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာပြီး ပေးအပ်လိုက်သည်။
မုန့်မုန့်က စိတ်အခြေအနေကောင်းနေသောကြောင့် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို သဘောကျနေလေသည်။
သူမ နှစ်နာရီကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ရာကျော်ကို ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
ဒါတွေက မုန့်မုန့်အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါ။
မင်းသမီးလေးက အခု အရမ်းချမ်းသာနေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှု အခြေအနေက အချိန်ကြာကြာ မခံခဲ့ပေ။
ဘေးဘက်မှ ပုံရိပ်သုံးခု လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာလေသည်။
ခေါင်းဆောင်မှာ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူက ကျန်းဟန်ကို ရည်ရွယ်နေသည်။
သူတို့က မုန့်မုန့်အတွက် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရန် ကျန်းဟန် စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုပေ။
“သူတို့က ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း ရှိပုံမရဘူး”
“ကျန်းဟန်ယန်... ငါတို့သခင်လေးက မင်းကို သူ့ဆီလာခိုင်းတယ်”
မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသားက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့ သခင်လေးလဲ”
မုန့်မုန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ငါတို့ သခင်လေးလေ”
အမျိုးသားက အသံနက်နက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ဘာ”
“ငါတို့ သခင်လေး”
“မင်း ဘယ်သခင်လေးကို ပြောနေတာလဲ”
အမျိုးသား ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။
“မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား”
“ငါ ဘယ်သူ့ကို နောက်နေလို့လဲ”
“ကျန်းဟန်ယန်... မင်း သေချင်နေတာလား”
မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ အလွန် မည်းမှောင်နေလေသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟန် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီကောင်က သူ့ကို စိန်ခေါ်နေသည်ဟု သူ အမြဲခံစားနေရသည်။
သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် ထိုအမျိုးသားက မုန့်မုန့်ကို စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဒီနေရာမှာ မုန့်မုန့်ကို ကျန်းဟန်ယန်လို့ ခေါ်ကြတာပဲ’
‘ဒါပေမဲ့ ဒါ အဆင်မပြေဘူးလေ’
“မင်း ပြောစရာရှိရင် ပြောလိုက်။ မရှိရင် ထွက်သွား”
ကျန်းဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူ့ရှေ့က ဒီလူတွေကို သတ်ဖို့ လှုပ်ရှားစရာ မလိုဘဲ စိတ်ဆန္ဒလေးတစ်ခုနဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သတ်ပစ်လို့ရသည်။
“ကျန်းဟန်ယန်”
မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသားက မုန့်မုန့်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အခြေအနေကို ပိုသိထားတာ ကောင်းမယ်။ ငါတို့သခင်လေးရဲ့ ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို ခံရတာ မင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ”
“မင်းတို့ သခင်လေးက ဘယ်သူလဲ”
“မင်းက အဖြေကို သိနေရက်နဲ့ မေးနေတာလား”
မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။
အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။
“လိမ္မာပါ ကောင်လေး။ သခင်လေး ရွှမ်ချန်က ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တွေကြားမှာ နံပါတ်တစ် တပည့်ပဲ။ သူက တပည့်သစ်လေးဖြစ်တဲ့ မင်းကို တွေ့ချင်နေတာ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် မသွားဘဲနေရဲတာလဲ။ မင်းက နှင်ထုတ်ခံရအောင် ကြိုးစားနေတာလား”
သူတို့က အလွန် မာနထောင်လွှားကြသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ရန် စွမ်းအားရှိကြလေသည်။
အဝေးမှ တပည့်များစွာက သူတို့ကို မြင်နိုင်သည်။ နှစ်အတော်ကြာ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော စီနီယာများအားလုံး အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသည်။
“သူတို့က ရွှမ်ချန်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲ”
“သူတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ညီငယ်ကျန်းကို ပြဿနာလာရှာနေတာလား”
“ဟူး... ရွှမ်ချန်က သစ်ခွတောင်ထွတ်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်မလေးကို အမြဲတမ်း သဘောကျခဲ့တယ်လို့ ငါပြောသားပဲ... မကြာသေးခင်က သူမက ကျန်းဟန်ယန်ကို လိုက်ပိုးပန်းနေပုံရတယ်။ ဒီကိစ္စကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ ရွှမ်ချန်က ဒီအကြောင်းကို ကြားပြီးကတည်းက သူ ဘယ်လိုလုပ် လျစ်လျူရှုထားနိုင်မှာလဲ”
“အခု သူတို့က ကျန်းဟန်ယန်အတွက် ဒီကိုရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးလိမ့်မယ်”
“အဲဒီလို ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာပါ”
တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ရွှမ်ချန်မှာ ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်။ ညီငယ်ကျန်းကို ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်နိုင်ပြီး စီနီယာအစ်မရှေ့မှာ မပေါ်လာရဲအောင် လုပ်နိုင်ကောင်းလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ရွှမ်ချန်က ဘာလို့ ဒီလောက် နာမည်ကြီးတာလဲ။ ဂိုဏ်းထဲက ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် ဘယ်နှယောက်က သူ့လက်ချက်နဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ကြုံခဲ့ရလဲ မသိဘူး”
“...”
ထိုစကားဝိုင်းများကို ကြားသည်နှင့် ရွှမ်ချန်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို ကျန်းဟန် သိလိုက်သည်။
သူက တပည့်တွေထဲမှာ အတော်လေး ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်း၏ ဓားသွားတောင်ထွတ်ကို တောင်ပိုင်းတောင်ထွတ်နှင့် မြောက်ပိုင်းတောင်ထွတ်ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲခြားထားသည်။ ရွှမ်ချန်ကို ခေတ်သစ်တပည့်များကြားတွင် တောင်ပိုင်းတောင်ထွတ်၏ နံပါတ်တစ်တပည့်အဖြစ် လူသိများသည်။ ခန့်ညားသော ဘွဲ့အမည်တစ်ခုလို ထင်ရသော်လည်း သူက လူသစ်များကြားတွင် ထိပ်တန်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
“ကျန်းဟန်ယန်... ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးပြီးပြီ... မင်း အဲဒါကို ယူလိုက်သင့်တယ်”
မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားသည်။
မုန့်မုန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။
သို့သော်...
“သွားသေလိုက်စမ်း... အရူးကောင်”
လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ရှုန်းဖုန်းရန်က အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားသည်။
သူက သူ၏ ဧရာမလက်သီးကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဘန်း...
လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသားသည် သွေးများအန်ကာ ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ မကျမီ မီတာတစ်ထောင်ခန့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့လေသည်။
“သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ”
“ရှုန်းဖုန်းရန်... မင်း သေလမ်းရှာနေတာပဲ”
မျက်နှာရှည်ရှည် အမျိုးသား၏ အဖော်များမှာ သူတို့၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ကြပေ။
သို့သော် သူတို့တွင် ခွန်အားများစွာ မရှိပေ။ သူတို့က နောက်လိုက်တွေဖြစ်ဖို့ ကံကြမ္မာပါလာတာပင်။
ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း...
တာဟေး၏ မာကျောသော လက်သီးက ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထိုလူများအားလုံး ချွင်းချက်မရှိ ရေကန်ထဲသို့ နောက်ပြန်လွင့်စဉ်သွားကြလေသည်။
တာဟေးက သူတို့ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရှုံးသမားတွေ”
“မင်းတို့က ဒီလောက် အားနည်းနေတာတောင် ငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မာနထောင်လွှားရဲတာလဲ”
“ဒီလို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင် မင်းတို့ကို သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်”
အဝေးမှ ဆွေးနွေးသံများက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။
“ရှုန်းဖုန်းရန် ရူးသွားပြီလား”
“သူက ဘယ်လိုလုပ် ရွှမ်ချန်ရဲ့ လူတွေကို တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ”
“ရှုန်းဖုန်းရန်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် သူက ရွှမ်ချန်ရဲ့ နှိပ်စက်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။ ရှုန်းဖုန်းရန်က သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်မှာ မျက်နှာသာပေးမခံရဘူး... ပြီးတော့ သူ့ကို ကြိုဆိုတာတောင် မခံရဘူး”
“ပြန်သွားပြီး မင်းတို့သခင်လေးကို ပြောလိုက်... ငါက သူ တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့”
မုန့်မုန့်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေသည်။
“ငါ့ကို တွေ့ချင်တဲ့သူတွေ တန်းစီစောင့်ရမယ်”
သူမ အဲဒီစကားပြောလိုက်တွင် သူမဟာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အပြည့်ရှိနေသည်။
ကျန်းဟန်ကတော့ သူမကို အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်လို့တောင် ခံစားရသည်။
‘သူမက ကျန်းဟန်ယန်ရဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖန်တီးနေတာ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်’
လူအများအပြား၏ အကြည့်အောက်တွင် ထိုလူများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။
“သူတို့ တကယ် ရူးနေတာပဲ”
မုန့်မုန့်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကြာပန်းတောင်ထွတ်ကို ရှုခင်းသွားကြည့်ရအောင်။ ဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နေရာတချို့ ရှိတယ်။ သွားလည်ရအောင်”
မုန့်မုန့်က ကျန်းဟန်ကို ဤနေရာတွင် နှစ်ရက်ခန့် လည်ပတ်ရန်နှင့် လှပသောနေရာများကို ခံစားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
“ကျယ်ပြောသောကောင်းကင်ဂြိုဟ်က အရမ်းကို ကြီးမားတာပဲ”
မုန့်မုန့်က ပြောလိုက်သည်။
“သမီး ဂိုဏ်းထဲမှာ အများကြီး မလည်ရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ သစ်ခွတောင်ထွတ်နဲ့ သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်ကိုတော့ ရင်းနှီးနေပြီ။ မဟာဂိုဏ်းကြီးလေးခုက ကျယ်ပြောသောကောင်းကင်ဂြိုဟ်ရဲ့ ဧရိယာ (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းအောက်ပဲ ယူထားတယ်လို့ ကြားတယ်”
“ကျယ်ပြောသောကောင်းကင်ဂြိုဟ်က တကယ်ကို အရမ်းကြီးတာပဲ။ ဖေဖေ ပြန်လာတဲ့အခါ သမီးနဲ့ မေမေ့ကို ဒီကိုခေါ်လာပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး လျှောက်လည်ကြမယ်”
ကျန်းဟန်က ပြုံးပြီး ကတိပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်”
သူတို့ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
တောင်ခြေသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခါးတွင် ဓားချိတ်ဆွဲထားသော အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့ရှေ့ရှိ တောအုပ်အစွန်းရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက မုန့်မုန့်ကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါက ရွှီဟန်”
သူက သူ၏နာမည် ရွှီဟန်ဖြစ်သည်ဟု မပြောဘဲ သူက ရွှီဟန်ဖြစ်သည်ဟုသာ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။
သူအသုံးပြုသော စကားလုံးများက ဤလူသည် အနည်းဆုံးတော့ နာမည်ကြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနေသည်။
အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် မသိရသေးသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ သေချာပေါက် ဟုတ်ပေမည်။
“မင်းအကြောင်း ငါ ကြားဖူးတယ်။ မင်းက ရွှမ်ချန်ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး လက်အောက်ငယ်သားပဲ”
မုန့်မုန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အခု ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါနဲ့ တိုက်ချင်လို့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
ရွှီဟန်က ခေါင်းခါပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မီးနဲ့ ဆက်မကစားဖို့ မင်းကို သတိပေးဖို့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် အခုလို ငြိမ်းချမ်းနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အရင်ယဉ်ကျေးပြီးမှ နောက်မှ ကြမ်းတမ်းတာကို ငါ သဘောကျတယ်”
“သစ်ခွတောင်ထွတ်မှာ မင်း မျက်နှာသာပေးခံရရုံနဲ့ မင်းကို ငါတို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့”
ရွှီဟန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းအတွက် နောက်ဆုံး အကြံပေးချက်ပဲ။ သေချာမှတ်ထား”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီဟန်က နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုများက ကြော့ရှင်းပြီး ခံ့ညားလှပေသည်။
“တာဟေး... ဒီလိုလူမျိုးကို ငါတို့ ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး”
“သူတို့က လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့သူတွေလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေကြတာ”
“ရွှမ်ချန်က ဘယ်သူလဲ”
ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။
“သူက နည်းနည်း စွမ်းအားကြီးတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အကြောင်း သိပ်မသိသလို သူ့ကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”
မုန့်မုန့်က ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သမီးတို့ ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်မယ်။ မသက်ဆိုင်တဲ့လူတွေ သမီးတို့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို လာနှောင့်ယှက်တာမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ မတန်ပါဘူး”
မုန့်မုန့်က ကျန်းဟန်အတွက် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်ကလည်း မုန့်မုန့်၏ စိတ်အခြေအနေကို မထိခိုက်စေချင်သောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
တာဟေးက ဘာမှမပြောပေ။ ၎င်းက ရွှီချန်၏ လူများကို ယခုလေးတင် ရိုက်နှက်ခဲ့သောကြောင့် လေထုမှာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူတို့က ရွှီဟန်ကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။
သူတို့သာ ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ပါက ရွှီဟန် သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။
-အခန်း (၁၉၂၉) ပြီး