Book List

<h2 style="text-align: center;">Ch 1095</h2> <h2 style="text-align: center;">(မသေမျိုးဘုရင်လေးယောက်)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟမ်၊ ဘယ်လိုလုပ်..”</p> <p> </p> <p>လောထျန်းတစ်ယောက် ကြည့်နေရင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်းက လောထျန်း၏ မျက်နှာထားကြောင့် ချက်ချင်း မျက်နှာမဲ့လိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါပြောပါတယ်.. ကျိလန်ဒေသမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်တွေကို ဘယ်သူကမှ အနိုင်မယူနိုင်ဘူးလို့။ မင်းက မသေမျိုးဘုရင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ မင်းမှာ သေလမ်းပဲရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>လေထဲက ခေါင်းလောင်းက ချက်ချင်းပဲ လောထျန်းကို ပိတ်လှောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်းပေါ်က ရွှေရောင်ထွင်းစာများက အလင်းတန်းများအဖြစ် သူ့အပေါ် ကျလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက တုန်ယင်လာကာ ပျက်ဆီးတော့မတတ်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်းက မျက်နှာကိုမဲ့လိုက်သည်။</p> <p>“သေပေတော့”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူကလက်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သောအသံကြီးနှင့်အတူ ရှေးခေါင်းလောင်းက လောထျန်းကို ဖိချဖို့ ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လောထျန်း မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ရင်းမှ အသာအယာပဲ လက်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းမှာပဲ ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါး အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ရှေးခေါင်းလောင်းကို စုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး</p> <p> </p> <p>“ခစ်ခစ်.. မင်းကခုခံချင်တာလား။ နောက်ကျသွားပြီကွ” ကျို့ကုန်းက ခပ်မဲ့မဲ့ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏အပြုံးက ခဏချင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဘန်း</p> <p> </p> <p>လောထျန်း၏ ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါး ထံမှာ စုပ်ကိုင်ခံလိုက်သည်နှင့် ရှေးခေါင်းလောင်း၏ ဖိနှိပ်မှုက တမဟုတ်ချင်း ရပ်တန့်သွားလို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ကျို့ကုန်း လန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါဘယ်လိုအခြေအနေကြီးလဲ။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ သူ့ရဲ့ရှေးခေါင်းလောင်းက မဖိနှိပ်နိုင်တော့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ချီးပဲ.. ပြန်ဖိလိုက်စမ်း” ကျို့ကုန်း အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ပြန်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေတည့် ခေါင်းလောင်းက တုတ်တုတ်တောင် မလှုပ်သေးဘူး။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်နေတာလဲ.. ဘာလို့လဲ”</p> <p>ကျို့ကုန်း အံ့သြစွာရေရွတ်လိုက်သော်လည်း လက်တစ်ဖက်က လှုပ်ရှားနေတာ မရပ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထွင်းစာတွေ၏ လည်ပတ်နှုန်းက မြန်သထက် မြန်လာရင်း လေတိုးသံတွေပင် ထွက်ပေါ်လာကာ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့..</p> <p> </p> <p>ဖြူး</p> <p> </p> <p>ရှေးခေါင်းလောင်းဆီကနေ အမဲရောင်အငွေ့တွေ ထွက်လာပြီး ခေါင်းလောင်းတစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားသည်။ ထွင်းစာတွေကလည်း အားကုန်သွားသည့်နှယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာ” ကျို့ကုန်း၏ မျက်လုံးက ရုတ်တရက် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများစွာဖြင့် ပြူးကျယ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တန်ဖိုးကြီးမသေမျိုးလက်နက်က ပျက်ဆီးသွားတာလား။</p> <p> </p> <p>သူ အသည်းအသန်ပဲ လက်တစ်ဖက်ကို ပြန်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သို့သော် ဘယ်လောက်ပဲထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါစေ၊ လုံးဝ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ကင်းသွားခဲ့သော ရှေးခေါင်းလောင်းကြောင့် သူ ကြီးစွာ စိတ်ပျက်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း.. မင်း.ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p>ကျို့ကုန်း တစ်ယောက် လောထျန်းကို ထိတ်လန့်စွာကြည့်ပြီး ကတုန်ကယင် ဆိုလိုက်လေရဲ့…</p> <p> </p> <p>သို့သော် လောထျန်းက အဖက်ကိုမလုပ်ပါချေ။ ကျို့ကုန်းကို မကြားသလိုလုပ်ရင်း အခိုးထွက်နေသော ရှေးခေါင်းလောင်းကို အနားဆွဲယူလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် လေ့လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် အဆင့်ကိုးမသေမျိုး လက်နက်တစ်ခုပဲကို.. ခုနတုန်းက ဘာလို့ မူလအဆင့်မသေမျိုးလက်နက်ရဲ့ ဖိအားတွေ ထုတ်လွှတ်ခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း တစ်ယောက် သဲလွန်စမတွေ့လေသောကြောင့် မျက်မှောင် ကြုတ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ချက်ချင်း ခေါင်းထောင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ရပ်နေသော ကျို့ကုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်း ရုတ်တရက်တုန်ယင်သွားပြီး ထိတ်လန့်စွာ ဆိုလာ၏။</p> <p>“မင်း.. မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်းက သူ့လက်ထဲက ရှေးခေါင်းလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီပစ္စည်းက ဘာလို့အစွမ်းတိုးသွားခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုမေးခွန်းကိုကြားသည်နှင့် ကျို့ကုန်းက မျက်နှာမဲ့လိုက်လေကာ</p> <p>“ငါကဘာကိစ္စ ပြောပြရမှာလဲ”.</p> <p> </p> <p>လောထျန်း မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။</p> <p>“မပြောဘူးပေါ့လေ.. ရတယ်၊ ကျုပ်ဘာသာ အဖြေရှာရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူ ချက်ချင်းပဲ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပဲ အလွန်ကြောက်ဖို့ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သာမာန်ခြေတစ်လှမ်း တိုးရုံဖြင့်ပင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေအားလုံးကို အသက်ရှုရခက်အောင် လုပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်းက ခြေတစ်လှမ်းတိုးတာ မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာနှင့်တူသည့် ဂြိုလ်ကြီးတစ်ခုလုံး လိမ့်ကျလာသလို သူတို့အားလုံး ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင် သူ့မှာဘာလို့ အင်အားကြီးဖိအား ရှိနေရတာလဲ”</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျို့ကုန်း ခေါင်းမွှေးထောင်သွားပြီး ချက်ချင်း လှည့်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ..</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်း၏အနောက်တည့်တည့်မှာ ဟင်းလင်းပြင်တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွားပြီး ထိုထဲကနေ ခြောက်ခြားဖွယ် ဖိအားတွေ ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး ကျို့ကုန်း၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲကွ။ ဘာကိစ္စ ကျိလန်တာအိုစည်းကြောင်းရဲ့ အစွမ်းကို အသုံးပြုခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို မကျေနပ်ချက်တွေ ပါနေသော အက်ရှရှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင် ကျို့ကုန်း၊ ငါတို့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်က နှစ်တစ်ရာနေမှ ကိုးကြိမ်ပဲ သုံးခွင့်ရှိတာနော်။ မင်းက ဝူရန်စီရင်စုကို သွားရုံနဲ့ အဲ့ဒီအစွမ်းကို သုံးရအောင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အရမ်းစိတ်ဆိုးနေတယ်”</p> <p>နောက်ထပ်အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စကားသံဆုံးသည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာလေးယောက် ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ပုံစံ၊ အရပ်အမောင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး ကွဲပြားကြပေမဲ့ တူညီသော အရောင်အဝါကို ထုတ်ပေးနေကြကာ..သူတို့၏ အရောင်အဝါက ကျို့ကုန်းထက် အားမနည်းပေ။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးဘုရင်တွေလား ဝေ့လင်ယွီ ဘေးဘက်ကနေ မနေနိုင်စွာ ရေရွတ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေလည်း ထိုသူတွေကို မြင်တာနှင့် အံ့သြတကြီး အသံတွေ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ..ဒီအရပ်ရှည်ရှည်နဲ့သူက ပျက်ဆီးခြင်းအရှင် ၈ လား”</p> <p> </p> <p>“ပျက်ဆီးခြင်းအရှင် ၈ ဟုတ်လား.. သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ မသေမျိုးဘုရင်ကိုးယောက်ထဲက တစ်ယောက်မလား”</p> <p> </p> <p>“ငါကြားဖူးတာတော့ သူ့ရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားက အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတောင် မယှဥ်နိုင်ဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဟေ့.. ဟိုဘက်က တစ်ယောက်လေ.. သူက ကံကြမ္မာအရှင် ၇ မလား။ သူကလဲ ကြီးမြတ်တဲ့မသေမျိုးဘုရင် ကိုးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါသူ့ကိုတစ်ခါ တွေ့ဖူးတယ်။ သူက ကျိလန်ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ အတော်ဆုံး မီးကျင့်ကြံသူပဲ။ ဒေသကိုးခုလုံးမှာတောင် ထိပ်သီးစားရင်းဝင်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ကံကြမ္မာအရှင် ၇ နဲ့ ပျက်ဆီးခြင်း အရှင်၈ တောင် ရောက်လာတာလား။ ဒါဆို တစ်ခြားနှစ်ယောက်ကရော ဘယ်သူတွေလဲ”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေထဲက အရွယ်နည်းနည်းရနေသော မိစ္ဆာတစ်ယောက်က တုန်ယင်စွာ ဝင်ဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဓားမကြီးကိုင်ထားတဲ့သူကို တွေ့သလား.. သူက လက်မောင်းအရှင် ၆ ပဲ။ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းက သေလောက်တယ်.. သူများတွေ ပြောကြတာတော့ သူ့ရဲ့ဓားသိုင်းက ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားသွားအရှင် မသေမျိုး ဧကရာဇ်ကိုတောင် နှိုင်းယှဥ်နိုင်တယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဘာ.. ဓားသွားအရှင် မသေမျိုးဧကရာဇ်ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>အာမေဋိတ်သံတစ်ချို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီးနောက်မှာ အားလုံး၏ အကြည့်က နောက်ဆုံးက ပိန်ပိန်ပါးပါးတစ်ယောက်ဆီကို ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အဲ့ဒီသူကကော ဘယ်သူလဲ”</p> <p>မိစ္ဆာငယ်တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာအဖိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ဖြေလာ၏။</p> <p>“ငါသူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် အနီးက မိစ္ဆာငယ်တွေ အံ့သြသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖိုးကြီးသည် ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ လေးစားခံရသူဖြစ်ပြီး သူ မမြင်ဖူးတဲ့အရာ မရှိသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ နောက်ထပ်မိစ္ဆာငယ်တစ်ယောက်က တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါမြင်ဖူးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်..မင်းသိတယ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်၊ လျှောက်ပြောမနေစမ်းနဲ့။ မင်းအသက်က ဘယ်လောက်မလို့လဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ သူ့ကိုလူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးတာမဟုတ်ဘူး. ပုံတူပန်းချီတွေ့ဖူးတာ”</p> <p> </p> <p>“ပန်းချီ..ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်လေးက တံတွေးတစ်ချက် မြိုချပြီးမှ ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးခန်းမမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ပန်းချီ”</p> <p> </p> <p>“သူက.. မြူခိုးအရှင် ၁ ပဲ”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထို့နောက်မှာ အံ့သြတကြီးအသံတွေ ကြွက်ကြွက်ညံအောင် ထွက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ.. အရှင် ၁ လား”</p> <p> </p> <p>“ကြီးမြတ်တဲ့မသေမျိုးဘုရင်ကိုးယောက်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား”</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနီးပါး.သန်မာတဲ့ အရှင် ၁ လား”</p> <p> </p> <p>& မဖြစ်နိုင်တာ.. အရှင် ၁ က မရှိတော့ဘူးဆို.. အခု.ဘယ်လိုလုပ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် မိစ္ဆာတွေ အချင်းချင်း ရှုတ်ထွေးစွာ လှည့်ကြည့်ကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save