Book List

<h2 style="text-align: center;">Ch 1097</h2> <h2 style="text-align: center;">(ငါ့ကိုတိုက်ကွက်သုံးကွက် ပေးမယ် ဟုတ်လား)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်တွေက လူသားမျိုးနွယ်တွေထက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအားဖြင့် ပိုသန်မာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပဟွမ်က ပျက်ဆီးခြင်းရှစ်ပါးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အတွက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရှစ်ဆ ပိုသန်မာသွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>သူဘယ်လောက်တောင် သန်မာသွားတာလဲ..</p> <p> </p> <p>လဲ့ထျန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းကို မည်းမှောင်သွားလေကာ..</p> <p>“ဒါတင်မကသေးမှာပဲ စိုးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်၊ အဲ့ဒါဘာကိုပြောချင်တာလဲ” ချီဖုန်း တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ပြောကြတာတော့ ပျက်ဆီးခြင်းရှစ်ပါး ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆုံးထိအသက်သွင်းလိုက်ရင် တစ်ခြားထူးခြားတဲ့တာအိုအစွမ်းသိုင်း တွေလည်း ရလာတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“ထူးခြားတဲ့တာအိုအစွမ်းသိုင်း ဟုတ်လား၊ အဲ့ဒါဘာတွေလဲ”</p> <p> </p> <p>လဲ့ထျန် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါတော့ ကျုပ်လဲမသိဘူး”</p> <p> </p> <p>တစ်ခြားသူတွေရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖွေးသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါဆိုရင် မသေမျိုးဘုရင်လောထျန်းက သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက လောထျန်းကို တစ်ခြားဒေသကလာသော မသေမျိုးဘုရင်တစ်ယောက်ဟု ထင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လဲ့ထျန် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်းမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ခက်ခဲလောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပဟွမ်က ဗုဒ္ဓပုံရိပ်ရှစ်ခုကို အနောက်မှာချန်ထားရင်း ကြောက်စရာ အရောင်အဝါများ ထုတ်လွှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ရှည်လျားသော အရပ်အားကိုးဖြင့် လောထျန်းကို အထင်သေးစွာ ပြုံးကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်၊ မင်းကဘာနည်းလမ်းတွေနဲ့ ကျို့ကုန်းကို အခုလိုကြောက်အောင် ဖြဲခြောက်ထားလဲငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောမယ်၊ ငါနဲ့သူနဲ့က ဘာမှမဆိုင်ဘူး.. မင်း ငါ့အရှေ့မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါနဲ့သူ့နဲ့က ကွာခြားတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ ငါမင်းကို မဟာအခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ချီးမြှင့်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ပဟွမ်က လက်ဖဝါးတစ်ဖက် ဖြန့်လိုက်ပြီး လောထျန်းကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“ငါမင်းကို သုံးကွက်ဦးစားပေးမယ်.. ငါပြန်မတိုက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ပဟွမ်က ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ၊သုံးကွက်တောင်.. ပျက်ဆီးခြင်းအရှင်၈က ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက နဲနဲ မသင့်တော်သလိုပဲ”</p> <p> </p> <p>ပဟွမ်၏ ဂုဏ်မောက်နေပုံကြောင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတစ်ချို့ ရှုတ်ထွေးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစကားတွေကိုနားထောင်ရင်း လက်မောင်းအရှင်၆က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p>ကံကြမ္မာအရှင်၇က ချက်ချင်း.လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်မောင်းအရှင်၆က ခပ်တိုးတိုး ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“ပဟွမ်ရဲ့ အားသာချက်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုပဲလေ။ သာမာန်သူဆိုရင် သူ့ကို လာတိုက်တာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့တန်ပြန်အားနဲ့တင် သေသွားလိမ့်မယ်။.သူ လက်တစ်ချောင်းတောင် လှုပ်ရှားဖို့ လိုမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟိုလူသားစောက်ကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်က ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေနဲ့ လှည့်ကွက်သုံးမှာစိုးလို့ သူက တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး.ပေးလိုက်သလိုနဲ့ သူ့ရဲ့အားသာချက်ကို အသုံးပြုပြီး သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုမှပဲ ကံကြမ္မာအရှင်၇ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ပဟွမ်က မောက်မာနေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစကားတွေကို ကျို့ကုန်းတစ်ယောက် ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း.မျက်နှာပျက်သွားပြီး အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပဟွမ် မလုပ်နဲ့၊ ဒီကောင်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး.. မင်းသူ့ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ပိတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ၏ မသေမျိုးလက်နက်က မူလအဆင့် မသေမျိုးလက်နက် ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာကို ထိုကောင်လေးက လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆုတ်ခဲ့တာ မှတ်မိပါသေး၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်လေး၏ ကြောက်စရာစွမ်းအားက မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လိုပဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျို့ကုန်း မအော်လိုက်ခဲ့လျှင်တောင် ပိုကောင်းအုံးမည်။ ကျို့ကုန်း၏အော်သံကို ကြားသည်နှင့် ပဟွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စူးရှစွာ ပြန်အော်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“စောက်ကြောက်.. မင်းပါးစပ်ကိုပိတ်ထားလိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကိုမင်းလို စောက်သုံးမကျတဲ့ ကောင် ထင်နေလားကွ၊ ငါသူ့ကို သုံးကြိမ်တိုက်ခွင့် ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးပြီ။ ငါ့စကားကို ပြန်ပြောင်းစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>အငေါက်ခံလိုက်ရ၍ ကျို့ကုန်း၏ မျက်နှာက တွန့်လိမ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏကြာပြီးနောက် သူအေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>“မကောင်းဆိုးဝါးကို တရားချလည်း ဘုရားမဖြစ်နိုင်ဘူးတဲ့.. ကောင်းပြီ၊ မင်း သေချင်သပဆိုလဲ သေလိုက်”</p> <p> </p> <p>ပြီးသည်နှင့် ကျို့ကုန်းက ဘေးကိုသွားလိုက်ပြီး တစ်ခွန်းမှမပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပဟွမ်တစ်ယောက် အနိုင်ရသလို ခံစားလိုက်ရ၍ ပိုမိုဂုဏ်မောက်သွားလေကာ လောထျန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လာစမ်းပါ.. မင်းတိုက်လို့ရပြီ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်က လောထျန်းကတော့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော လူထွားထွားကြီးကို ကြည့်နေရင်း အနည်းငယ် မှင်သက်နေဟန်ပဲ။.</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ထိုသူ၏စကားတွေကို.နားထောင်ပြီးနောက်မှာ သူ အလိုမကျစွာ မျက်မှောင်တင်းတင်း ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်က ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ..</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတဲ့အပြင် သူ့ကို သုံးကြိမ်အရင်တိုက်ခိုက်မည်ဟု ဆိုနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း သေချာလား”</p> <p>လောထျန်း လှမ်းကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ သေချာပေါက်ပေါ့၊ လာစမ်းပါ၊ လာတိုက်လိုက်”</p> <p>ပဟွမ် လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်မှာ သူ့အနောက်မှာရှိနေသော ဗုဒ္ဓပုံရိပ်ရှစ်ခုက စတင်းဝန်းရံလာခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို.ကာကွယ်မှုကို အမြင့်ဆုံး အနေအထားအထိ တိုးမြင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဗုဒ္ဓပုံရိပ်ရှစ်ခုသာ အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးနေသရွေ့.. မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် လာတိုက်လျှင်တောင်မှ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံရလိမ့်မည်.. ထိုကောင်လေး ဘယ်လိုမှ တိုက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>“မင်း.ဘယ်နေရာက လာခဲ့သလဲ ကျုပ်မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စကားတွေကို.နားထောင်ရသလောက် မင်းက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်နဲ့ တစ်ဖက်ထဲပဲ။ ဒီတော့ ကျုပ် ယဥ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>လောထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတာနှင့် လောထျန်း လက်သီးကို တင်းနေအောင် ဆုတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အေး၊ မယဥ်ကျေးနဲ့၊ ယဥ်ကျေးရင် ငါမင်းကို အထင်သေးမိမှာပဲ”</p> <p> ပဟွမ်က ခပ်ပြုံးပြုံး ပြန်ချေပသည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ပေါ့ပါးစွာ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်….</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံလက်သီး”</p> <p> </p> <p>“ဟဟ၊ ခံပေတော့”</p> <p> လောထျန်း၏ လက်သီးကို ကြည့်နေရင်း ပဟွမ်မျက်နှာကပိုမို ဂုဏ်မောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လောထျန်းပုံစံကို ကြည့်ရသလောက် လက်သီးက အားမပါပေ.. သို့ပေမဲ့ သူ့၏ တန်ပြန်အစွမ်းက အမြင့်ဆုံးနှုန်းထားမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရလိမ့်မည်ဟု ပဟွမ် ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်.. အနည်းဆုံးတော့ လောထျန်း ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လောထျန်း၏ လက်သီးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနားကိုရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ.ပြုံးရွှင်စွာပဲ လောထျန်း၏ လက်သီးက သွေးမြူအဖြစ် ပြောင်းသွားမှာကို စောင့်စားနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ တစ်ခုခု မူမမှန်တာကို သူ.အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကာအကွယ်ပုံရိပ် ရင်ဘက်နှင့် တိုက်သွားသည့်တိုင်အောင် လောထျန်းလက်သီးက မပြိုကွဲသွားပဲ.. သူ၏ ပုံရိပ်ကသာ ယိုယွင်းချင်ဟန် ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> ပဟွမ်၏ အပြုံးက အေးခဲသွားပြီး သူ့အစွမ်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းကာ ရင်ဘက်အကာအကွယ်ကို အားဖြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းထားသည့် တိုင်အောင် လောထျန်းလက်သီး၏အရှိန်ကို မလျှော့ချနိုင်သေးဘူး။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခုမှားနေတယ်.. ဒီကောင်က”</p> <p> </p> <p>ပဟွမ်၏ အတွေးမဆုံးခင်မှာပဲ..</p> <p> </p> <p>ခွပ်</p> <p> </p> <p>လောထျန်း၏လက်သီးက ချက်ချင်းပဲ ပေါက်ထွက်သွားခဲ့သည်.. သူ့လက်သီးက ပဟွမ်၏ ရင်ဘက်ကိုသာမက၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သွေးမှုန်အဖြစ် ပျောက်ကွယ်စေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှီး</p> <p> </p> <p>ပဟွမ်အနောက်မှာရှိသော ပုံရိပ်ရှစ်ခုလည်း ရုတ်ချည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားမှာ အသံတွေ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး အရောင်အဝါလက်ကျန် တစ်ခုတောင် မရှိခဲ့ပေ..</p> <p> </p> <p>လောထျန်းတစ်ယောက်သာ ထိုးရက်အနေအထားဖြင့် လေထဲမှာ တန့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပဟွမ်ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်ခြမ်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေ အားလုံး မှင်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်မောင်းအရှင်၆၊ မြူခိုးအရှင်၁.. ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါဘာအခြေအနေကြီးလဲ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသန်မာဆုံး ပဟွမ်က လက်သီးတစ်ချက်ထဲနဲ့ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် သူတို့တွေ ပဟွမ်၏ ဝိညာဥ်ကို အစအနတောင် ရှာမရနေဘူး</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုတာက လောထျန်းလက်သီးက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံတင်မကပဲ၊ ဝိညာဥ်ကိုပါ ရှင်းလင်းခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>ဒါ.. ဒါဘယ်လို တည်ရှိမှုကြီးလဲ။</p> <p> </p> <p>“ကျို့ကုန်း၊ ဒီကောင်ကဘာကြီးလဲ”</p> <p>မြူခိုးအရှင်၁ ချက်ချင်းပဲ ကျို့ကုန်းဘက် လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်း ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရှင်းပြလာ၏။</p> <p>“ငါပြောခဲ့သားပဲ.. မင်းတို့တွေ နားထောင်ခဲ့လို့လား”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save